HONG FAUX: “Hong Faux”

COMPILATION

Έχω την εντύπωση ότι μια, συμπλεγματικού τύπου, επιφυλακτικότητα παρουσιάζουμε όσοι γαλουχηθήκαμε μουσικά τη δεκαετία του 90, με την υπερέκθεση στη σκηνή του Seattle (το επονομαζόμενο και grunge), ιδιαίτερα όταν ερχόμαστε «αντιμέτωποι» με κάτι πιο φρέσκο από το συγκεκριμένο χώρο. Οι Σουηδοί με το παράξενο όνομα Hong Faux, κάθε φορά που τυχαίνει να πέφτω πάνω τους την τελευταία δεκαετία, φροντίζουν να βάζουν τα πράγματα στη θέση τους.

Το εξαιρετικό σκανδιναβικό κουαρτέτο, φροντίζει από το 2012, να κάνει αισθητή την παρουσία του, τόσο με την κυκλοφορία εξαιρετικών πονημάτων, με 2 album και ένα EP, αλλά και δυνατών live εμφανίσεων, κυρίως στη Βόρεια Ευρώπη (που είναι ιδιαίτερα αγαπητοί και δημοφιλείς), πλάι σε μεγάλα ονόματα του heavy ήχου όπως D-A-D, Clutch, Graveyard, Danko Jones, Coheed and Cambria και Babyshambles.

Αφορμή όμως για να ασχοληθούμε μαζί τους είναι η κυκλοφορία του τρίτου album τους, το ομότιτλο “Hong Faux”. Η επιλογή του τίτλου καθόλου τυχαία, μιας και πρόκειται για ένα απολαυστικό compilation από παλιότερες (remastered) συνθέσεις τους, επανεκτελέσεις, μια live εκτέλεση καθώς και ένα νέο τραγούδι. Πολυγραφότατους δε τους λες για μια μπάντα δεκαετίας, κινούνται όμως σε δικούς τους ρυθμούς, χτίζοντας λιθαράκι – λιθαράκι το όνομά τους και την υστεροφημία τους.

Αν και δεν είμαι μεγάλος fan των συλλογών, κρίνω πως το “Hong Faux” είναι μια κομβική (ίσως και απαραίτητη) κυκλοφορία, τόσο για το σχήμα, αλλά και για το κοινό, σε μια περίοδο που και οι fans πρέπει να (ανα)γνωρίσουν το συγκεκριμένο συγκρότημα, αλλά και οι ίδιοι να συστηθούν καλύτερα και να προχωρήσουν παρακάτω. Στη χώρα μας για παράδειγμα, ελάχιστοι έχουν ασχοληθεί μαζί τους, και θεωρώ πως το παρόν πόνημα είναι μια καλή ευκαιρία για να τους μάθουμε, να τους στηρίξουμε, σίγουρα να τους συμπαθήσουμε (περισσότερο θα έλεγα να τους αγαπήσουμε) και γιατί όχι να τους απολαύσουμε κι από κοντά.

Στο δια ταύτα τώρα. 12 super κολλητικές συνθέσεις που αποπνέουν 1000% αυθεντική κι εμπνευσμένη grunge-ίλα, δίχως ιδιαίτερους νεωτερισμούς, αλλά με μια φύσει υποτονική αγριάδα, δημιουργούν την πλέον ιδανική κατάσταση για τους θιασώτες των Alice in Chains και των Foo Fighters. Επιπλέον, η ποιητική του στίχου τους, η άψογη παραγωγή κι η αλάνθαστη ενορχήστρωση έχουν να πείσουν και τους πλέον δύσπιστους ότι οι Hong Faux, θα πρέπει να συγκαταλέγονται στους μετρ του είδους.

Ξεκινούν πολύ δυνατά, με το πλέον γνωστό και χαρακτηριστικό ως προς το ύφος τους τραγούδι τους, το “Feign death to stay alive”, με τη συμμετοχή εδώ της θρυλικής performer Titiyo (μια από τις μεγαλύτερες star της Σουηδίας, με 4 Grammy στο παλμαρέ της), ενώ οι επανεκτελέσεις των “Coming Through the Rye”, “Beautiful Nothing” και “Valar Morghulis”, με τις απόλυτα κολλητικές φωνητικές γραμμές, γραπώνουν τον ακροατή πάραυτα. Στο ίδιο μήκος κύματος, το καινούργιο απολαυστικό “Drop the Reins”, με μια εξέχουσα μπασο-γραμμή, για να κλείσουν αυτό το οδοιπορικό στην πορεία τους, με την απόλυτα δοσμένη σε μια τέτοια συλλογή Live εκτέλεση του λιτού, αισθαντικού “A Message From Dystopia”, πριν πατήθει το κουμπί για την επανάληψη της ακρόαση όλου του album.

Προτείνεται με κλειστά μάτια. Τσιμπήστε το!

Είδος: Hard Rock, Alternative rock
Δισκογραφική: Golden Robot Global Entertainment
Ημ. Κυκλοφορίας: 26 Αυγούστου 2022

Facebook: https://www.facebook.com/hongfaux/
Instagram: https://www.instagram.com/hongfaux/
Twitter: https://twitter.com/hongfaux
YouTube Channel: https://www.youtube.com/channel/UClbuZzyz6SGMzrLkExCg1OA


52
Avatar photo
About Παναγιώτης Σπυρόπουλος 18 Articles
Γεννήθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 70 και μεγάλωσε στα Δυτικά της Αθήνας, γαλουχημένος με ρεμπέτικα και λαϊκά από το σπίτι, κλασική / λόγια μουσική στα ωδεία, τον σκληρό ήχο μιας οργισμένης κι επαναστατημένης εφηβείας, τα blues σε μια περίοδο ανώριμης εξέλιξης και από progressive metal ηχοτοπία σε φάση περισυλλογής. Προσπαθεί να ισορροπήσει σ’ ένα αντεστραμμένο κόσμο, απαλλαγμένος από τη δικτατορία των πεποιθήσεων των άλλων. Η αισιοδοξία του ξεκινά από την ανάγνωση μιας απαισιόδοξης πραγματικότητας, μη έχοντας καταλήξει αν αγαπά τη ζωή περισσότερο από το ίδιο το νόημα της. Παιδί των καφέ του κέντρου και των προαστίων, φίλος της μοναχικότητας, οπαδός της αλληλεγγύης, της συντροφικότητας και της δικαιοσύνης. Δε θα προσπαθήσει να ερμηνεύσει τη μουσική ή την τέχνη στους δημιουργούς της, αλλά να μοιραστεί τις εντυπώσεις που αποκόμισε μ’ ένα ευρύτερο κοινό.