NINEMIA: “Weapons of Math Destruction”

ALBUM

Μια πολύ ιδιαίτερη πολυεθνική περίπτωση αποτελούν οι NinemiA, που ανοίγουν λογαριασμό με τον πρώτο τους άλμπουμ. Ουσιαστικά, μιλάμε για το “μωρό” του Χρίστου Αγαθοκλέους, ο οποίος είναι ο ιδρυτής, εμπνευστής, βασικός συνθέτης, στιχουργός και μπασίστας του γκρουπ. Στις τάξεις τους υπάρχουν ο Λευκορώσος κιθαρίστας Artur Hearhadze (NDNP), ο Πολωνός τραγουδιστής Mikolaj Krzaczek (Thamnos Project), και στα ντραμς ο Dirk Verbeuren (Megadeth, Soiwork, Devin Townshed, Bent Sea).

Το άλμπουμ τους, με τον τίτλο “Weapons of Math Destruction” κυκλοφόρησε ανεξάρτητα από τη μπάντα στις 22 Μαρτίου, και κινείται στον χώρο του progressive metal. Στο άλμπουμ συμμετέχει μια σειρά από guest μουσικούς , όπως οι Derek Sherinian , Alia Fay, Κώστας Ιακώβου , Igor Ezendam , Carlos Carty , Dj Puzzle, Artem Zhulyev, Norlene, Adam Mansour, James R. Basterd, Jamie Jordan. Η παραγωγή έγινε από τον Χρίστο Αγαθοκλέους, ενώ η μίξη και το mastering από τον Jason Pantino.

Με μια αισθητά προοδευτική κατεύθυνση, που δεν στηρίζεται όμως τόσο στον πρωταγωνιστικό ρόλο της τεχνικής, οι NinemiA έχουν ένα ευρύ πεδίο ήχων, διαθέσεων, ακόμα και επιμέρους ιδιωμάτων του σκληρού ήχου. Δεν είναι παράξενο αυτό, αν αναλογιστεί κανείς πως ο mastermind από τη Λευκωσία σκάρωσε έναν δίσκο που βρίθει στιχουργικών αναφορών από τη θεολογία, τη φιλοσοφία, την αστρονομία, τη λογοτεχνία, την ιστορία αλλά και γενικότερα από διάφορα κοινωνικά ερεθίσματα. Υποστηρίζοντας μουσικά μια τέτοια παλέτα με πλήθος από ερεθίσματα, η μουσική βρίσκει τρόπους να ποικίλλει και να κρατά τον ακροατή σε μια έντονη αναμονή.

Το πρώτο που με εντυπωσίασε στο υλικό των NinemiA και στην αίσθηση που αναδύει, είναι πως αποφεύγει εύκολα την αποστειρωμένη αίσθηση ενός δίσκου που γράφτηκε από ανθρώπους με σεβαστές αποστάσεις μεταξύ τους, σε διάφορα σημεία του πλανήτη. Έχοντας λοιπόν μια βαριά και ταυτόχρονα ελκυστική groovy βάση, σε αρπάζουν από τις πρώτες συνθέσεις με μια διαδοχή από ριφ και ρυθμικά μέρη, απλώνοντας διάφορες στιγμιαίες εντυπώσεις που τελικά δαμάζονται αρμονικά στη μηχανή τους. Αν επιχειρούσα να σκιαγραφήσω την εντύπωση μιας διαδρομής στον δίσκο θα έλεγα πως  μέχρι το ομότιτλο, υπάρχει μια έντονη ρυθμική επιθετικότητα που υπηρετείται πολύ εύστοχα και πειστικά από τα φωνητικά του Krzaczek. Από τη δυστοπική διαδρομή του ομότιτλου και στη συνέχεια, η παλέτα του δίσκου ανοίγει κι άλλο, όσο και αν το μυστηριώδες “Oppenheimer” αποπειράται να ολοκληρωθεί με μια ηρωική και βίαιη έξοδο. Μια χαρακτηριστική έκφραση της προοδευτικής αντίληψης του δημιουργού είναι τα πολύ ενδιαφέροντα ρυθμικά του “Selma” με τα αντίστοιχα εκκεντρικά φωνητικά που συναντιούνται με ένα πέρασμα πνευστών. Στο ατμοσφαιρικό mid tempo “Astrofield” είμαστε πια αντιμέτωποι με την προειδοποίηση πως οι NinemiA είναι με βεβαιότητα πολλά περισσότερα από αυτά που αρχικά είχαμε υποθέσει. Το γεγονός αυτό επισφραγίζεται στο φινάλε με το πιο υποβλητικό τραγούδι του άλμπουμ, το “Fool”, που μοιράζεται επιδέξια ανάμεσα σε ένα απόκοσμο δράμα και μια απελπισμένη οργή.

Η επιτυχία στην αποστολή του Αγαθοκλέους βρίσκεται για μένα στην οικουμενική έλξη που έχει του άλμπουμ για διαφορετικά ακροατήρια του σκληρού ήχου. Σε μια ευρηματική σύμπραξη τραχύτητας και ευφυΐας, η προοδευτική φλέβα των NinemiA μπορεί να προσεγγίσει πολλούς πιο κλασικούς ακροατές, και να απενοχοποιήσει το progressive metal ακόμα και σε φίλους του old school thrash. Από την άλλη, η διαδρομή του δίσκου διατηρείται αποκαλυπτική και πολυσχιδής, έτσι ώστε κάθε περιπετειώδης ακροατής που έχει εθισμούς στις εκπλήξεις, θα μείνει μέχρι το τέλος.

Το πρώτο έργο των NinemiA αφήνει πολύ πλούσιες και δύσκολες για τους ίδιους προσδοκίες για τη συνέχεια. Ως το επόμενο βήμα, μπορούμε όμως να βρούμε το χρόνο και να το αφήσουμε να αποκαλυφθεί στην πληρότητά του, να το απολαύσουμε, και να στηρίξουμε μια αυτόνομη προσπάθεια ενός ταλαντούχου δημιουργού.

Είδος: Progressive Metal
Εταιρεία: Ανεξάρτητη κυκλοφορία
Ημερομηνία κυκλοφορίας: 22 Μαρτίου 2024

Facebook

Avatar photo
About Γιώργος Γεωργίου 945 Articles
Αν και από την τρυφερή ηλικία των ισχυρών δονήσεων κυνηγούσε την άκρη του Ουράνιου Τόξου, κάποια στιγμή στην εφηβεία του ανακάλυψε πως γεννήθηκε με ένα Triryche σημάδι, έστω και αν αυτό τον πρόδωσε μόλις τον οδήγησε στη Γη της Επαγγελίας. Ψάχνοντας για μια καλύτερη ζωή ένωσε το αγαπημένο του δίπολο, από το απόλυτο Καναδικό τρίο ως τα παλικάρια του "Νησιού" από το Aylesbury που ανάστησαν ένα ιδίωμα με τον Ψηλό ποιητή-ψάρι και αγκάλιασαν το μέλλον με τον κύριο "Η". Έμαθε και συνεχίζει να αγαπά με το ίδιο πάθος τους μεγάλους του τσίρκου της μουσικής αλλά και τα άγνωστα ευρήματα των ατέλειωτων ανασκαφών, όπως αγαπά και τις υπερβάσεις στα μουσικά ιδιώματα και άνετα θα έπινε κουβάδες από καφέ με τον Martin Walkyier και τον Paddy McAloon στο ίδιο τραπέζι. Ένας από τους διακαείς πόθους του με το πληκτρολόγιο ή την "πένα" είναι να συμφιλιώσει την παραδοσιακή prog metal παράταξη με τους μοντέρνους πιονιέρους του χώρου, μένοντας με πάθος ετοιμοπόλεμος σε κάθε προειδοποίηση της μοίρας για την εξάπλωση των λεπρών. Δυσκολεύεται ακόμα και σήμερα να δραπετεύσει από τις σελίδες του Σαρτρ, έστω και αν ο άνθρωπος είναι καταδικασμένος να είναι ελεύθερος. Σιχαίνεται τη σοβαροφάνεια, τον φασισμό κάθε απόχρωσης και τον Κούγια. Ο κινηματογράφος μάλλον στένεψε πολύ γι' αυτόν μετά το "Διάφανο Δέρμα", ενώ όταν κοιτάζει το Subbuteo με μεγεθυντικό φακό, προτιμά οι ομάδες του σε οποιοδήποτε χορτάρι του πλανήτη να φοράνε βυσσινί.