THE PINEAPPLE THIEF: “It Leads To This”

ALBUM

Όπως δείχνουν τα γεγονότα, δεν αρκεί για τον Bruce Soord να είσαι πολυγραφότατος χωρίς να είσαι ταυτόχρονα εμπνευσμένος. Σε αυτό μας οδηγεί το άλμπουμ “It Leads To This”, λίγους μόλις μήνες μετά το εξαιρετικό τρίτο του προσωπικό άλμπουμ, με τον τίτλο “Luminescence”. Σύσσωμη η γνώριμη υπερομάδα των τελευταίων επεισοδίων είναι παρούσα, με τον ανίκητο ντράμερ Gavin Harrison, τον μπασίστα Jon Sykes, και τον κημπορντίστα Steve Kitch.

Έχοντας ξεναγηθεί επαναληπτικά και λεπτομερώς στα συνθετικά εσώψυχα του αρχηγού, η κυρίαρχη ερώτηση που έχει το νόημα κάθε φορά είναι πια πόσο θα αγγίξουν οι συνθέσεις τους ακροατές. Οι The Pineapple Thief έχουν άλλωστε οριοθετηθεί με ευκρίνεια και εξακολουθούν να είναι αυτή η μπάντα του σύγχρονου προοδευτικού ήχου, που χωρίς να τεντωθεί άγαρμπα και εσκεμμένα, καταφέρνει να διατηρεί έναν χαρακτήρα οικείο και συνάμα ξεχωριστό. Το χάρισμα λοιπόν να μεταφέρονται αυτές οι ελκυστικές πινελιές ήχων με ένα έξυπνο υπόβαθρο ντελικάτης λεπτομέρειας εξακολουθεί να κυλά στο ρεύμα του νέου άλμπουμ.

Τρία χρόνια έντονης δουλειάς δημιούργησαν μια υπερβατική ώθηση στον Soord, που χαρακτήρισε τη δημιουργία του δίσκου σαν την πιο έντονη περίοδο στην ιστορία του γκρουπ. Αν όμως χρειαζόταν ένας καλός οιωνός να καθησυχάσει τους ανήσυχους πως τελικά όλα πήγαν καλά, δεν θα μπορούσε να υπάρξει ιδανικότερος από τον μαντατοφόρο  του “The Frost”. Το παιχνίδι ανάμεσα στην ευγενική μελαγχολία και στη νευρώδη ρυθμική ευρηματικότητα καλά κρατεί και όλα όσα μας έχουν κάνει να αγαπούμε και να θαυμάζουμε τον Κλέφτη του Ανανά, είναι εδώ. Η ασύχαστη επιθυμία του αρχηγού να παρατηρεί τον κόσμο επιχειρώντας να βρει νόημα στις ζωές των ανθρώπων διατηρεί αυτό το πρίσμα της διακριτικής ενδοσκόπησης και της ευαίσθητης αντανάκλασης πάνω του.

Ένας δικαιολογημένος φόβος για τον κόσμο που θα αφήσουμε στα παιδιά μας, κάποιες ιστορίες της αρχαίας Ρώμης, η επίδραση του κλασικού “Stoner” του συγγραφέα John Williams, καθοδηγούν τις αφηγηματικές του ερμηνείες. Οχτώ περιεκτικές συνθέσεις που χρονικά περιστρέφονται στα πέντε λεπτά διάρκειας, αναδεικνύουν την ισορροπημένη τακτική εναλλαγών. Όπως ο μινιμαλισμός του “Put it Right” αποκαλύπτει πόσο επαρκής είναι η έρημη, βελούδινη ικεσία της μιας όψης τους, έτσι η φιλτραρισμένη, δαμασμένη ρυθμική τραχύτητα του “Rubicon” δείχνει πόσο έξυπνα η μπάντα οικειοποιείται και παραφράζει ακόμα και grunge επιδράσεις για να απλώσει τις δομές ενός υπέροχου prog rock single με τόσο εθιστικές φωνητικές μελωδίες.

Το μοναδικό εξάλεπτο τραγούδι του δίσκου, το “Now It’s Yours” επιφυλάσσει εκείνη τη ρυθμική σφήνα οργής στην κορύφωσή του, την σκυταλοδρομία της αποτυχίας τόσων γενεών, μια πολύ ισχυρή στιγμή με δυσοίωνες προβλέψεις. Με μια πονεμένη, αγωνιώδη αλλά ξεκάθαρη εναντίωση απέναντι στην έλλειψη ευαισθησίας θα μας αφήσει ο Soord στο πικρό  “To Forget”, εκεί που η μνήμη μπορεί να είναι δύσκολη αλλά η λήθη είναι πια αδιανόητη.

Κάπως έτσι αυτοί οι συνεπείς Κλέφτες αρπάζουν ξανά τη σκέψη μας, ταράζουν την ηρεμία μας, με ένα από τα πιο εύστοχα και συνεπή έργα τους τα τελευταία χρόνια. Συνεχίζοντας να τυλίγουν την πραγματική εκτίμηση των τραγουδιών τους στις αναρίθμητες διακριτικές λεπτομέρειες, εξακολουθούν να μας προκαλούν με έναν ρομαντισμό χωρίς φτήνια, μια ευαισθησία χωρίς υστερίες, μια αφηγηματική μελωδικότητα με τίμια σκοπιμότητα.

Καθώς λίγοι καταφέρνουν να περάσουν τόσα δυσοίωνα σημάδια με μια ταυτόχρονη διαδικασία επούλωσης, αναρωτιέμαι ακόμα γιατί δεν έχουν γίνει πραγματικά μεγάλοι.

Είδος: Progressive Rock
Εταιρεία: Kscope
Ημερομηνία κυκλοφορίας: 9 Φεβρουαρίου 2024

Website
Facebook

Avatar photo
About Γιώργος Γεωργίου 982 Articles
Αν και από την τρυφερή ηλικία των ισχυρών δονήσεων κυνηγούσε την άκρη του Ουράνιου Τόξου, κάποια στιγμή στην εφηβεία του ανακάλυψε πως γεννήθηκε με ένα Triryche σημάδι, έστω και αν αυτό τον πρόδωσε μόλις τον οδήγησε στη Γη της Επαγγελίας. Ψάχνοντας για μια καλύτερη ζωή ένωσε το αγαπημένο του δίπολο, από το απόλυτο Καναδικό τρίο ως τα παλικάρια του "Νησιού" από το Aylesbury που ανάστησαν ένα ιδίωμα με τον Ψηλό ποιητή-ψάρι και αγκάλιασαν το μέλλον με τον κύριο "Η". Έμαθε και συνεχίζει να αγαπά με το ίδιο πάθος τους μεγάλους του τσίρκου της μουσικής αλλά και τα άγνωστα ευρήματα των ατέλειωτων ανασκαφών, όπως αγαπά και τις υπερβάσεις στα μουσικά ιδιώματα και άνετα θα έπινε κουβάδες από καφέ με τον Martin Walkyier και τον Paddy McAloon στο ίδιο τραπέζι. Ένας από τους διακαείς πόθους του με το πληκτρολόγιο ή την "πένα" είναι να συμφιλιώσει την παραδοσιακή prog metal παράταξη με τους μοντέρνους πιονιέρους του χώρου, μένοντας με πάθος ετοιμοπόλεμος σε κάθε προειδοποίηση της μοίρας για την εξάπλωση των λεπρών. Δυσκολεύεται ακόμα και σήμερα να δραπετεύσει από τις σελίδες του Σαρτρ, έστω και αν ο άνθρωπος είναι καταδικασμένος να είναι ελεύθερος. Σιχαίνεται τη σοβαροφάνεια, τον φασισμό κάθε απόχρωσης και τον Κούγια. Ο κινηματογράφος μάλλον στένεψε πολύ γι' αυτόν μετά το "Διάφανο Δέρμα", ενώ όταν κοιτάζει το Subbuteo με μεγεθυντικό φακό, προτιμά οι ομάδες του σε οποιοδήποτε χορτάρι του πλανήτη να φοράνε βυσσινί.