SAXON: “Carpe Diem”

ALBUM

Ήταν 19 Ιουλίου 2018 και ο Biff Byford και η παρέα του, θα αποδείκνυαν στο κοινό που βρισκόταν στη Μαλακάσα, ότι για μια τεράστια μπάντα όπως οι Saxon, η ηλικία δεν παίζει κανέναν ρόλο. Η καρδιά και η ψυχή των «γερόλυκων», θα ήταν ικανή ώστε να «βάλουν γυαλιά» σε πολλούς από τους νεότερους που αποτελούσαν το roster εκείνου του συναυλιακού διημέρου, όπως ομοίως είχαν κάνει τότε οι Iron Maiden, αλλά και οι Accept.

Τέσσερα χρόνια και μία καρδιακή προσβολή (για τον 71άρη Byfford) μετά, ήρθαν με τον τελευταίο τους δίσκο “Carpe Diem”, να βροντοφωνάξουν χωρίς αναμονή ή άγχος «απάντησης», ότι πολλές φορές (κατά την κλισέ έκφραση) «ο παλιός είναι αλλιώς».
Δεν υπάρχει άλλη ερμηνεία του “Carpe Diem”, εκτός αν κάποιος περιμένει από μπάντα ηγέτιδα και πρωτοπόρο του NWOBHM, να πειραματιστεί, οπότε και αρκετοί ψυχαναλυτές ενδεχομένως, θα μπορούσαν να γίνουν λίγο πλουσιότεροι προσφέροντας βοήθεια σε τέτοιες περιπτώσεις, ειδικά σε εποχές σαν την τρέχουσα.

Συνεπώς, ο ακροατής του τελευταίου πονήματος των Βρετανών, θα μπορέσει να απολαύσει μερικά από τα στοιχεία που τους κατέταξαν υψηλά στην «ιεραρχία» του ήχου τους, και με αυτά, αλλά και πολλές άλλες αρετές τους, τους κρατούν ακόμα εκεί.
Δε θα βρει πειραματισμούς ή «τερτίπια» μουσικά, αλλά δε θα μείνει και με «άδεια χέρια» όσον αφορά στην απόλαυση ενός ακόμα (επιεικέστατα), τουλάχιστον αξιοπρεπούς δίσκου (παρότι είναι πραγματικά πολύ περισσότερα από αυτό). Κι αν π.χ. το “Pilgrimage”, ίσως οδηγήσει κάποιον να βιαστεί (λογικό), να το συγκρίνει σε μεγάλο βαθμό με το “Crusader”, το οποίο θυμίζει αρκετά, υπάρχουν τόσα άλλα στοιχεία του “Carpe Diem”, που δε θα βοηθήσουν στην «κατεύθυνση της απόρριψής του».

Η «αυτόφωτη», πηγαία, «αχαλίνωτη» και εξωπραγματική ενέργεια που εισπράττει ο ακροατής, από την αρχή του “Carpe Diem” μέχρι και το τέλος του “Living on the Limit”, κάνει την Ελληνική γλώσσα «φτωχή», αν αναλογιστείς τα δεδομένα. Solos όπως του “Dambusters”, του “Black is the Night” και του “Super Nova”, θα σε ταξιδέψουν νοσταλγικά στο παρελθόν, την ίδια ώρα που η παραγωγή και το τελικό αποτέλεσμα, θα σου επιβάλλουν ότι αυτοί οι τύποι απλά είναι οι Saxon και δεν υπάρχει λόγος ιδιαίτερης συζήτησης.

“They came, they saw, they conquered”. Ακόμα μία φορά. Απλά και απέριττα….

Μετά από μία πορεία 40 και πλέον ετών, εκλείπει η έννοια, η ανάγκη και σπουδαιότητα του να παράγουν έναν ακόμα αριστουργηματικό δίσκο (έστω κι αν το “Carpe Diem” είναι πραγματικά πολύ καλό-όπως άλλωστε ήταν και ο δίσκος διασκευών “Imaginations” του 2021). Το μεγαλύτερο παράσημό τους, όπως και σε καθεμία τέτοια περίπτωση, παραμένει η υποδειγματική αξιοπρέπεια, η αγέρωχη στάση και η επιβληθείσα, στον ακροατή, «μουσική εντολή», να αποτίσει τον προσήκοντα σεβασμό.

Είδος: Heavy Metal
Δισκογραφική Εταιρεία: Silver Lining Music
Ημερομηνία κυκλοφορίας: 4 Φεβρουαρίου 2022

Οι Saxon είναι:
Biff Byford, Vocals
Paul Quinn, Guitars
Doug Scarratt, Guitars
Nibbs Carter, Bass
Nigel Glockler, Drums

“Carpe Diem” tracklist:
1. Carpe Diem (Seize the Day)
2. Age of Steam
3. The Pilgrimage
4. Dambusters
5. Remember the Fallen
6. Super Nova
7. Lady in Gray
8. All for One
9. Black is the Night
10. Living on the Limit

Official site: https://www.saxon747.com/
Facebook: https://web.facebook.com/SaxonOfficial/
Instagram: https://www.instagram.com/saxon.official/  
Twitter: https://twitter.com/SaxonOfficial
YouTube Channel: https://www.youtube.com/user/PlanetSaxon

152
Avatar photo
About Σταύρος Βλάχος 107 Articles
Born in a shiny, Athens West Coast’ s town …. την χρονιά που κυκλοφόρησαν κάποια «μνημεία» της metal και rock (“Let There Be Rock”, “Bad Reputation”, “Sin After Sin”, “Spectres” and “Love Gun”). Πορεύθηκε μεταξύ Metallica, Sepultura, Iron Maiden, Raw Silk, Sacred Reich, Black Sabbath, DIO, Whitesnake, Obituary, Led Zeppelin, Megadeth, Savatage, AC DC και Rainbow, πριν «χαθεί» στον «κόσμο» του Jim Matheos, των Fates Warning και φτάσει να «ανακαλύψει» τον «τόπο» καλύτερων ανθρώπων, μέσω των The Paradox Twin. Ευχαριστεί τον μεγαλοδύναμο που έχει ακούσει live τον DIO, τους Black Sabbath και τους AC DC εν έτει 2009 και που πιτσιρίκος «έλιωνε» τα αγαπημένα του “....And Justice for All”, “Parallels”, “Silk Under the Skin” και “Rust in Peace”. Η ζωή γίνεται ομορφότερη αν στοχάζεσαι ότι «Ἓν οἶδα ὅτι οὐδὲν οἶδα», και επιχειρείς να εφαρμόσεις το “Carpe Diem”, προσπαθώντας να παραμείνεις άνθρωπος, σε μία εποχή που αυτό φαντάζει η σημαντικότερη πρόκληση και η μόνη «επανάσταση». Αν η ζωή ήταν ταινία, θα έπρεπε να είναι ένα «μείγμα» του «Ο Κύκλος των Χαμένων Ποιητών» και της «Λίστας του Σίντλερ» και να «εμποτίζεται» συνεχώς με την πανέμορφη εικονοπλασία του λόγου του Καζαντζάκη στο «Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται». Τί κι αν έχει αντικρύσει ουρανούς σε ωκεανούς και πόσες θάλασσες, εκείνος ο μοναδικός, από το μπαλκόνι της παιδικής του ηλικίας στο ορεινό Ρωμανό κοντά στο Σούλι, θα παρέχει πάντα την σημαντικότερη, πιο «μεστή» γαλήνη ψυχής. Όταν δεν ψάχνει μουσικές, θα «σκάει» τη στρογγυλή «θεά», που «εκτόξευσε» ο goat MJ ή θα «ψυχοθεραπεύεται» πάνω σε μία “forty eight”, ατραπό για την «σωτηρία της ψυχής».