THE MARS VOLTA: “The Mars Volta”

ALBUM

Προσπάθησα συχνά να φανταστώ το κοινό των The Mars Volta, και βεβαιώθηκα πως δεν ήταν η ευκολότερη υπόθεση. Και αν σκεφτείς τις ταραγμένες μουσικές σελίδες που έχει γυρίσει με αυτάρεσκη τόλμη το δίδυμο των Omar Rodriguez-Lopez και Cedric Bixler-Zavala, δεν είναι δύσκολο να φανταστείς έναν σταθερό πυρήνα βαπτισμένων ακροατών που πέφτουν σαν τους χριστιανούς στα λιοντάρια σε κάθε νέο δημιουργικό νεύμα τους. Σίγουρα υπάρχουν και αυτοί που προσχώρησαν στον κόσμο τους και κάποια στιγμή διακριτικά σηκώθηκαν και έφυγαν σαν τους θεατές που εγκαταλείπουν στο σκοτάδι μια δύσβατη ταινία. Έτσι είναι όμως στην πραγματικότητα οι The Mars Volta: όλα επιτρέπονται και κάθε αντίδραση είναι δικαιολογημένη.

Ο θεός της ανατροπής λυπήθηκε λοιπόν τον βαρετό τούτο κόσμο και αποπειράθηκε να διαταράξει τη μονότονη βασιλεία του αναμενόμενου με ένα μικρό θαύμα. Το δίδυμο επέστρεψε μετά από απουσία δέκα χρόνων, καθώς μεσολάβησε η προσωρινή ανάσταση των At The Drive-In, και διάφορα projects από αυτά που κρατούν τους ανήσυχους ανθρώπους απασχολημένους. Όλα αυτά όμως έχουν πια τελειώσει και το αληθινό πράγμα είναι εδώ ξανά.

Είναι παραπάνω από βέβαιο  πως τα κρουστά του “Blacklight Shine” μαζί με τα latin ισπανόφωνα φωνητικά του Bixier-Zavala, όλη αυτή η αύρα του Πουέρτο Ρίκο, είναι ένα δυνατό ράπισμα για όποιον ανυποψίαστο υπέθεσε πως το ντουέτο μπορεί να γύρισε για “ένσημα”. Γιατί απλά οι τύποι είναι από αυτούς που δεν δίνουν δεκάρα για τίποτα και χαράζουν τη γραμμή τους με κάθε τίμημα. Και είναι δύσκολο να περιγράψω αυτή τη συγκεκριμένη γραμμή του άλμπουμ αυτού. Θα ξεκαθαρίσω όμως πως είναι ίσως η πιο ευδιάκριτη και έντονη γραμμή του γκρουπ ως τώρα. Και για όποιον δεν έχει μουσικά στεγανά, είναι σίγουρα και η πιο προσιτή και ελκυστική ως τώρα.

Νομίζω πως δεν υπάρχει πιο εύστοχη προσέγγιση από την περιγραφή και εξήγηση που έδωσαν οι ίδιοι για την τακτική του δίσκου αυτού, όταν ανέφεραν επιδράσεις από καλλιτέχνες σαν τον Bowie, τον Phil Collins, τον Peter Gabriel και τον Paul Weller, όταν στράφηκαν σε πιο mainstream κατευθύνσεις, αλλά όλα αυτά που ήταν ο καθένας πραγματικά συνέχιζαν να υπάρχουν ακόμα και σε αυτά που έκαναν τότε. Και μάλλον ο Weller είναι το ιδανικό παράδειγμα με το πέρασμα από τους The Jam στους κοσμοπολίτικους The Style Council, μια γέφυρα που αναμφισβήτητα σοκάρισε πολλούς ακροατές του και ταυτόχρονα έδειξε μια μεγαλύτερη εικόνα σε κάποιους πιο δεκτικούς.

Οι “The Mars Volta” κάνουν λοιπόν ένα pop άλμπουμ; Ναι, κάνουν ένα “The Mars Volta pop” άλμπουμ. Δεκατέσσερα φρέσκα τραγούδια με διάρκειες τριών και τεσσάρων λεπτών που καπηλεύονται την γοητεία του mainstream, και πίσω από την κουρτίνα μιας ευρύτερης pop λειτουργίας, έχουμε την αποθέωση του πραγματικού προοδευτισμού. Όποιος αφήσει το δίσκο να κυλήσει και βυθιστεί μέσα του θα αρχίσει να ανακαλύπτει τα χρώματα που πέφτουν στα ερεθίσματα, τα περισσότερα βαθιά βιωματικά. Άλλωστε ένα επιπλέον στοιχείο που κάνει το άλμπουμ ακόμα πιο συναρπαστικό είναι πως η συγκεκριμένη μουσική επιλογή και έκφραση μεταφέρει την επίδραση του Bixler-Zavala από τις νομικές μάχες της συζύγου του με τον ηθοποιό Danny Masterson και την Εκκλησία της Σαηεντολογίας, σε μια σκοτεινή υπόθεση με κατηγορίες για βιασμούς, παραβίαση της ιδιωτικής ζωής και εσκεμμένη πρόκληση συναισθηματικού πόνου. Σε αυτό το εγχείρημα, οι γραμμές του Bixler-Zavala είναι παντού καταπληκτικές, οι στίχοι του πιο άμεσοι, και υπάρχουν και οι στιγμές που στέκεται έξω από το φως και τα μάτια του γυρίζουν περίεργα. Μαζί του ο Omar Rodriguez-Lopez παραδίδει μαθήματα ευελιξίας, όντας συναρπαστικός σε ένα ύφος που άλλοι απλά θα θεωρούσαν τους εαυτούς τους απαραίτητους μόνο στο photo session. Άφησε το αυτί σου να τον ακολουθήσει μέσα στα επιφανειακά απλά τραγούδια και θα εκπλαγείς από τη δουλειά του. Δεν είναι βέβαια ο μόνος, καθώς τα απρόσμενα αμέτρητα στολίδια που κρύβουν τα τραγούδια ρίχνουν τον προβολέα στις απίθανες παραστάσεις του ντράμερ Willy Rodriguez Quinones, αλλά και στο jazz πιανίστα Leo Genovese που επεμβαίνει με πανέμορφες προσθήκες.

Το “The Mars Volta” είναι μια χαρακτηριστική πινακίδα στη διαδρομή του γκρουπ, και μια ξεκάθαρη δήλωση. Είναι ένας μοντέρνος δίσκος με θαυμάσια ροή και πίσω από τις περιστασιακές latin, easy listening, funk, pop, lounge, jazz εντυπώσεις, υπάρχει μια μαγική μαεστρία που υψώνει το αποτέλεσμα σε ένα απάτητο δημιουργικό οροπέδιο, ένα καταφύγιο αυθεντικού προοδευτισμού και ασυμβίβαστης εξέλιξης.

Ο θεός της ανατροπής το έκανε πράγματι το θαύμα του…

Είδος: Pop/Progressive Rock
Εταιρεία: Clouds Hill
Ημερομηνία κυκλοφορίας: 16 Σεπτεμβρίου 2022

Website: https://www.themarsvoltaofficial.com/
Facebook: https://www.facebook.com/TheMarsVolta/

134
Avatar photo
About Γιώργος Γεωργίου 276 Articles
Αν και από την τρυφερή ηλικία των ισχυρών δονήσεων κυνηγούσε την άκρη του Ουράνιου Τόξου, κάποια στιγμή στην εφηβεία του ανακάλυψε πως γεννήθηκε με ένα Triryche σημάδι, έστω και αν αυτό τον πρόδωσε μόλις τον οδήγησε στη Γη της Επαγγελίας. Ψάχνοντας για μια καλύτερη ζωή ένωσε το αγαπημένο του δίπολο, από το απόλυτο Καναδικό τρίο ως τα παλικάρια του "Νησιού" από το Aylesbury που ανάστησαν ένα ιδίωμα με τον Ψηλό ποιητή-ψάρι και αγκάλιασαν το μέλλον με τον κύριο "Η". Έμαθε και συνεχίζει να αγαπά με το ίδιο πάθος τους μεγάλους του τσίρκου της μουσικής αλλά και τα άγνωστα ευρήματα των ατέλειωτων ανασκαφών, όπως αγαπά και τις υπερβάσεις στα μουσικά ιδιώματα και άνετα θα έπινε κουβάδες από καφέ με τον Martin Walkyier και τον Paddy McAloon στο ίδιο τραπέζι. Ένας από τους διακαείς πόθους του με το πληκτρολόγιο ή την "πένα" είναι να συμφιλιώσει την παραδοσιακή prog metal παράταξη με τους μοντέρνους πιονιέρους του χώρου, μένοντας με πάθος ετοιμοπόλεμος σε κάθε προειδοποίηση της μοίρας για την εξάπλωση των λεπρών. Δυσκολεύεται ακόμα και σήμερα να δραπετεύσει από τις σελίδες του Σαρτρ, έστω και αν ο άνθρωπος είναι καταδικασμένος να είναι ελεύθερος. Σιχαίνεται τη σοβαροφάνεια, τον φασισμό κάθε απόχρωσης και τον Κούγια. Ο κινηματογράφος μάλλον στένεψε πολύ γι' αυτόν μετά το "Διάφανο Δέρμα", ενώ όταν κοιτάζει το Subbuteo με μεγεθυντικό φακό, προτιμά οι ομάδες του σε οποιοδήποτε χορτάρι του πλανήτη να φοράνε βυσσινί.