SUBSIGNAL: “A Poetry of Rain”

ALBUM

Καθυστέρησα σκόπιμα την καταγραφή των εντυπώσεων του έκτου άλμπουμ των progressive rockers από το Μόναχο. Το παρελθόν τους με έχει διδάξει πως ο χρόνος είναι απαραίτητος και η μοναδική γέφυρα που θα αποδώσει δικαιοσύνη σε όλα αυτά που κρύβονται στο σύνθετο αλλά ευαίσθητο μικρό μουσικό σύμπαν των Subsignal.

Τρέφοντας πάντα μια απεριόριστη εκτίμηση στις συνθετικές και εκτελεστικές ικανότητες του κιθαρίστα Markus Steffen, αλλά και στη σπουδαία του σύμπραξη με τον Ολλανδό τραγουδιστή Arno Menses, ήταν μάλλον αδύνατο να αποφύγω τη σκέψη της υποκατάστασης μέρους από το δυσθεώρητο κενό των τεράστιων Sieges Even. Κάποια στιγμή βέβαια αντιλαμβάνεσαι την υγιή αυτονομία ενός νέου μουσικού οχήματος, πρόθυμου να σε μεταφέρει σε νέους ήχους, άλλες συντεταγμένες και διαφορετικές προσεγγίσεις. Αυτό κάνουν οι Subsignal, από το 2008 πια, προσφέροντας μια σειρά από υπέροχες δουλειές.

Υπέροχες δουλειές που μάλλον μοιάζουν να βρίσκονται στον πάγκο μιας έρημης αγοράς, μακριά ακόμα και από το κοινό αυτού του ήχου. Σίγουρα οι Subsignal έπρεπε ήδη να ήταν μεγαλύτεροι. Από όποια παράμετρο και αν το εξετάσει κανείς, οι Γερμανο-Ολλανδοί πια, έχουν δώσει περισσότερα από αυτά που έχουν πάρει. Και το σημαντικότερο με αυτούς είναι η ιδιαίτερη θέση που έχουν στην ευρύτερη σημερινή σκηνή του προοδευτικού rock. Όταν αναλογίζομαι τη φύση και τη δύναμη της λειτουργίας τους, μπορώ να τους φανταστώ μόνο σαν φαροφύλακες σε μια μακρινή, δύσκολη ακτή. Όταν ο ψυχισμός του ακροατή κινδυνεύει να τσακιστεί, θα βρεθεί το φως τους να το αποτρέψει: μια μουσική που κρύβει μια γλυκιά ίαση ακόμα και μέσα στις πικρές της σελίδες. Έτσι ήταν πάντα από το ξεκίνημα, μακριά από θορύβους και εντυπωσιασμούς, λυρικοί υπηρέτες προσωπικών διαδρομών και αναζητήσεων με τις οποίες ένας σκεπτόμενος άνθρωπος μπορούσε να μοιραστεί πολλά.

Δεν θέλω να περάσω σε συγκρίσεις και διαφορές του νέου άλμπουμ με τα προηγούμενα έργα τους, καθώς το σημαντικότερο είναι όλα αυτά που εγγυημένα μας προσφέρουν για ακόμα μια φορά. Μιλώντας για αλλαγές θα περιοριστώ στην προσθήκη του Ολλανδού μπασίστα Martijn Horsten που αντικατέστησε τον Ralf Schwager. Από εκεί και πέρα, έχουμε περίπου 50 λεπτά μουσικής που έχουν φινιριστεί ιδανικά στο στούντιο από τους Kalle Wallner και Yogi Lang των RPWL. Για άλλη μια φορά έχουμε την πολύτιμη συνταγή των οικονομικών, έξυπνων παρεμβάσεων κάτω από μια ελκυστική ροή τραγουδιών που σφραγίζονται από τις ντελικάτες φωνητικές μελωδίες του Menses. Όπως είναι άλλωστε το DNA του γκρουπ, η μελωδία και το συναίσθημα μονοπωλούν τη φύση και τη διαδρομή των τραγουδιών, καθώς είναι ιδανικοί να εκμεταλλεύονται την αποπλάνηση του ποιοτικού AOR, τη ρυθμική φλέβα του προοδευτικού rock, και συχνά πυκνά να ρίχνουν περίτεχνα jazzy ή ακόμα και country μικρά στολίδια, όλα υποταγμένα στη δική τους ποιητική πειθαρχία. Ο Menses ακούγεται ιδανικός εκφραστής αυτού του δρόμου με αυτή την ισορροπημένη, ευγενική  και συγκρατημένη εμπάθεια στις φωνητικές του διαδρομές. Η ευρηματικότητα και η ποικιλία της μπάντας συνεχίζουν να χωρούν και να περιφέρονται σε αυτό το πεδίο του νέου δίσκου. Σε μια ακολουθία τραγουδιών που έχουν σημαίνοντα λόγο ύπαρξης και ο καθένας θα ξεχωρίσει τις δικές του προτεραιότητες, μάλλον έμεινα παραπάνω στο “Melencolia One”. Ακόμα και το επιπλέον τραγούδι  “A Room on the Edge of Forever” , που είχε ηχογραφηθεί το 2021, πριν τα υπόλοιπα τραγούδια, κλείνει με συγκλονιστικό, ακουστικό τρόπο το άλμπουμ.

Δεν μπορώ να ξέρω πόσες ψυχές έχει σώσει η μουσική των Subsignal από τα βράχια, είμαι βέβαιος πως μπορεί να λυτρώσει πολλές ακόμα, αγωνιώντας σε ποιητική αναμονή, όπως το ευαίσθητο post modern μάτι στο εξώφυλλο που σχεδίασε ο Arno Menses.

Είδος: Progressive Rock
Εταιρεία: Gentle Art of Music/ Soulfood
Ημερομηνία κυκλοφορίας: 22 Σεπτεμβρίου 2023

Website: https://www.subsignalband.com/
Facebook: https://www.facebook.com/subsignal

Avatar photo
About Γιώργος Γεωργίου 993 Articles
Αν και από την τρυφερή ηλικία των ισχυρών δονήσεων κυνηγούσε την άκρη του Ουράνιου Τόξου, κάποια στιγμή στην εφηβεία του ανακάλυψε πως γεννήθηκε με ένα Triryche σημάδι, έστω και αν αυτό τον πρόδωσε μόλις τον οδήγησε στη Γη της Επαγγελίας. Ψάχνοντας για μια καλύτερη ζωή ένωσε το αγαπημένο του δίπολο, από το απόλυτο Καναδικό τρίο ως τα παλικάρια του "Νησιού" από το Aylesbury που ανάστησαν ένα ιδίωμα με τον Ψηλό ποιητή-ψάρι και αγκάλιασαν το μέλλον με τον κύριο "Η". Έμαθε και συνεχίζει να αγαπά με το ίδιο πάθος τους μεγάλους του τσίρκου της μουσικής αλλά και τα άγνωστα ευρήματα των ατέλειωτων ανασκαφών, όπως αγαπά και τις υπερβάσεις στα μουσικά ιδιώματα και άνετα θα έπινε κουβάδες από καφέ με τον Martin Walkyier και τον Paddy McAloon στο ίδιο τραπέζι. Ένας από τους διακαείς πόθους του με το πληκτρολόγιο ή την "πένα" είναι να συμφιλιώσει την παραδοσιακή prog metal παράταξη με τους μοντέρνους πιονιέρους του χώρου, μένοντας με πάθος ετοιμοπόλεμος σε κάθε προειδοποίηση της μοίρας για την εξάπλωση των λεπρών. Δυσκολεύεται ακόμα και σήμερα να δραπετεύσει από τις σελίδες του Σαρτρ, έστω και αν ο άνθρωπος είναι καταδικασμένος να είναι ελεύθερος. Σιχαίνεται τη σοβαροφάνεια, τον φασισμό κάθε απόχρωσης και τον Κούγια. Ο κινηματογράφος μάλλον στένεψε πολύ γι' αυτόν μετά το "Διάφανο Δέρμα", ενώ όταν κοιτάζει το Subbuteo με μεγεθυντικό φακό, προτιμά οι ομάδες του σε οποιοδήποτε χορτάρι του πλανήτη να φοράνε βυσσινί.