SPIRITUS MORTIS: “The Great Seal”

ALBUM

Πόσα χρόνια αναμονής ώστε να βγει από το βαθύ σκοτάδι το νέο album των θρύλων της doom metal σκηνής, Spiritus Mortis; 7 ολόκληρα χρόνια μετά το ισοπεδωτικό “The Year Is One” του 2016, οι Φινλανδοί προπάτορες – ιεράρχες του σκοτεινού και απόκοσμου αυτού σκληρού ήχου, με την αυγή του Φθινοπώρου βγήκαν από το ιερατείο τους, παραδίδοντας μας τους νέους χρησμούς του ερέβους, το “The Great Seal”.

Παρά το γεγονός ότι η ομάδα δέχτηκε σημαντικά πλήγματα από την αποχώρηση δύο μελών της, οι δυνάμεις του σκότους συνέβαλαν ώστε να αντικατασταθούν επάξια (χωρίς καμία υπερβολή). Ο Markus Kuula πήρε τη θέση του Jarkko Seppälä πίσω από τα τύμπανα, σ’ ένα πολύ καλό και άμεσο scouting, ενώ το μεγάλο στοίχημα ήταν η διάδοχη κατάσταση στα φωνητικά, μιας κι ένα όνομα θρύλος για την Φινλανδική σκηνή, όπως αυτό του Sami Hynninen ή αλλιώς Sir Albert Witchfinder (ex- Reverend Bizarre), δύσκολα αντικαθίσταται. Όμως, όπως σοφά λέει μια παλιά ρήση, «όλοι απαραίτητοι, αλλά ουδείς αναντικατάστατος». Και το όνομα αυτού Kimmo Perämäki. Οι συγκρίσεις με τον προκάτοχό του είναι αναπόφευκτες, αλλά μόλις η ακρόαση τσουλήσει, αντιλαμβανόμαστε ότι Kimmo ήταν από καιρό έτοιμος για τη δουλειά, κάτι παραπάνω από αντάξιος ιερών αμφίων που κληρονομεί, σ’ ένα κυρίαρχο ρόλο και σε εξαιρετική performance.

Ο συμπαγής, μεστός, επιβλητικός, αγέρωχος ήχος τους σφιχταγκαλιάζεται άλλη μια φορά (με αμίμητο τρόπο) με την ατμοσφαιρικότητα, την αρτιότατη τεχνική, τη θεατρικότητα και την έμπνευση, ώστε να αποδοθεί ένα τέτοιου είδους μεγαλεπήβολο πόνημα. Όταν το αυθεντικό κι άμεσο heavy metal, συναπαντιέται με πιο dark και εσωτερικές doom – occult καταστάσεις, το βέλτιστο αποτέλεσμα δε μπορεί να μην αποκρυσταλλώνεται στο “The Great Seal”. Άργησαν, αλλά τα κατάφεραν να μας πορώσουν πάλι!

Οι 8 χορταστικές συνθέσεις καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα του σκληρού ήχου, δίχως να στρεβλώνεται το αγέρωχο και παρορμητικό ύφος του σχήματος, αλλά να υψώνεται αρχικά ως απειλητικό κύμα, με ιδιαίτερη έμφαση στη δραματικότητα και την ερμηνεία επικού χαρακτήρα, η οποία καταλαγιάζει σ’ ένα απόμερο ερημικό κι απόκοσμο τοπίο.

Η φλογισμένη συνθετική τριπλέτα, αποτελούμενη από τα αδέρφια Teemu και Jussi Maijala και τον κιθαρίστα Kari Lavila, δημιουργεί μια μουσική παλέτα από 8 tracks που απλώνεται από τορπιλισμένες – στιβαρές doom συνθέσεις σε πρώτο επίπεδο (“Puputan”, “Death’s Charioteer”, “Martyrdom Operation”), έως πιο επικές και hard rock στιγμές με απευθείας αναφορές στους πατριάρχες του heavy rock των 70s – Deep Purple, Black Sabbath (“Feast of The Lord”, “Are You a Witch”). Σε γενικές γραμμές το album σφύζει από υπέροχες στιγμές, όπου αναδεικνύονται όλες οι αρετές της κορυφαίας αυτής μπάντας, από τα στιβαρά κιθαριστικά riff, τα ανυπέρβλητα σόλο, τα κολλητικά ρεφρέν έως την εξαίσια φωνάρα του Kimmo Perämäki.

Είστε του είδους ή όχι, αυτές οι κυκλοφορίες σας προβοκάρουν τουλάχιστον να τις ακούσετε· κι έχουν πολλά να σας πουν. Άλλη μια album-άρα για τους Σκανδιναβούς, που σίγουρα μας δίνουν τροφή για το επόμενο διάστημα, αλλά το θηρίο που εξέθρεψαν μέσα μας με το “The Great Seal”, δεν είναι δυνατόν να περιμένει καμιά δεκαετία ακόμα για την επόμενη δουλειά τους.

Είδος: Hard Rock, Heavy Metal, Doom Metal, Epic Doom Metal
Δισκογραφική: Metalapolis Records
Ημ. Κυκλοφορίας: 16 Σεπτεμβρίου 2022

Bandcamp: https://spiritusmortis.bandcamp.com/album/the-great-seal
Facebook: https://www.facebook.com/spiritusmortis.official/
Website: https://spiritusmortis.com/

109
Avatar photo
About Παναγιώτης Σπυρόπουλος 21 Articles
Γεννήθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 70 και μεγάλωσε στα Δυτικά της Αθήνας, γαλουχημένος με ρεμπέτικα και λαϊκά από το σπίτι, κλασική / λόγια μουσική στα ωδεία, τον σκληρό ήχο μιας οργισμένης κι επαναστατημένης εφηβείας, τα blues σε μια περίοδο ανώριμης εξέλιξης και από progressive metal ηχοτοπία σε φάση περισυλλογής. Προσπαθεί να ισορροπήσει σ’ ένα αντεστραμμένο κόσμο, απαλλαγμένος από τη δικτατορία των πεποιθήσεων των άλλων. Η αισιοδοξία του ξεκινά από την ανάγνωση μιας απαισιόδοξης πραγματικότητας, μη έχοντας καταλήξει αν αγαπά τη ζωή περισσότερο από το ίδιο το νόημα της. Παιδί των καφέ του κέντρου και των προαστίων, φίλος της μοναχικότητας, οπαδός της αλληλεγγύης, της συντροφικότητας και της δικαιοσύνης. Δε θα προσπαθήσει να ερμηνεύσει τη μουσική ή την τέχνη στους δημιουργούς της, αλλά να μοιραστεί τις εντυπώσεις που αποκόμισε μ’ ένα ευρύτερο κοινό.