Άρθρο – RORY GALLAGHER: “Philby”

ΑΡΘΡΟ

Ο μυθικός Ιρλανδός κιθαρίστας ήταν από τις περιπτώσεις εκείνες που πέρασαν αλώβητες την λαίλαπα του punk, συνεχίζοντας να γνωρίζει επιτυχία, αλώνοντας τα charts πολλών χωρών και κάνοντας πετυχημένες περιοδείες με πολλές sold out εμφανίσεις σε Ευρώπη και Αμερική. Μια τέτοια πετυχημένη αμερικανική περιοδεία για το άλμπουμ “Photo-Finish” του 1978, ανοίγει τον όρεξη της Chrysalis Records για ένα γρήγορο επόμενο δίσκο.

Η χαρακτηριστική φράση “πρώτη προτεραιότητα” των ιθυνόντων της εταιρείας έμελλε τελικά να βαπτίσει το άλμπουμ αυτό, το οποίο ηχογραφήθηκε στην Κολωνία της Γερμανίας και κυκλοφόρησε τις 16 Σεπτεμβρίου 1979, με τον τίτλο “Top Priority”. Οι συνήθεις ύποπτοι, Gerry McAvoy στο μπάσο, και Ted Mckenna στα τύμπανα, συντρόφευσαν τον Gallagher στην επιστροφή του σε έναν εμφανώς πιο hard blues δίσκο. Το όγδοο στούντιο άλμπουμ του εδραίωσε κάποιους νέους ύμνους στο ζωντανό του ρεπερτόριο, όπως τα “Follow Me”, “Wayward Child”, “Bad Penny”, και φυσικά το υπεραγαπημένο “Philby”.

Η συνεχής πίεση της δισκογραφικής και η μοναξιά των περιοδειών με τους απανωτούς νέους άγνωστους προορισμούς δημιουργεί μια περίεργη ψυχολογία στον Ιρλανδό μάγο, και νιώθει να ταυτίζεται  με τον κατάσκοπο   Harold Adrian Russell Philby, όπως μαρτυρούν ξεκάθαρα οι πρώτοι στίχοι του τραγουδιού: now ain’t it strange that I feel like Philby, there’s a stranger in my soul, I’m lost in transit in a lonesome city, I can’t come in from the cold.”

Ο περιβόητος Kim Philby ήταν Άγγλος διπλωμάτης καριέρας που κέρδισε τη φήμη του κυρίως σαν ο μεγαλύτερος κατάσκοπος του 20ού αιώνα, λόγω της δράσης του υπέρ της Σοβιετικής Ένωσης στην προπολεμική και πολεμική περίοδο (Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου) αλλά κυρίως στην περίοδο του Ψυχρού Πολέμου. Είναι γνωστός και με τον τίτλο “ο τρίτος άνθρωπος”, επειδή κατά τις έρευνες για την ανακάλυψη του δικτύου του, αφού εντοπίστηκαν οι δύο συνεργάτες του, ο ίδιος κατάφερνε να ξεφεύγει για σημαντικό διάστημα, ενώ ήταν γνωστό ότι υπήρχε και τρίτο άτομο σε εκείνη την ομάδα. Ήταν ένας από τους πιο διαβόητους προδότες στη βρετανική ιστορία. Γιός αξιωματικού του στρατού, το όνομα του Philby θα είναι για πάντα συνδεδεμένο με τους συναδέλφους του προδότες Burgess και Maclean. Όταν εγκατέλειψε το πανεπιστήμιο, όπου είχε ενταχθεί στο κομμουνιστικό κίνημα, εργάστηκε σαν δημοσιογράφος προτού στρατολογηθεί στην MI6, (Military Intelligence, Section 6), την εξωτερική υπηρεσία πληροφοριών του Ηνωμένου Βασιλείου. Αυτό του έδωσε την ευκαιρία να υπηρετήσει τα σοβιετικά αφεντικά του. Είναι γνωστό ότι προκάλεσε το θάνατο πολλών πρακτόρων προτού καταρρεύσει η κάλυψή του και αυτομολήσει ανοιχτά στη Ρωσία.

Ο πατέρας του καθιέρωσε το όνομα “Kim” σε ανάμνηση του παιδικού ήρωα του συγγραφέα Rudyard Kipling από το ομώνυμο βιβλίο. Και οι δύο είχαν μισήσει το αριστοκρατικό περιβάλλον της εποχής τους, του οποίου η εξωτερική καταπίεση και η υποκρισία ήταν τα πολύ εμφανή χαρακτηριστικά του. Όταν ο νεαρός Kim το 1928 μπήκε για σπουδές στο υψηλού κύρους Κολέγιο της Αγίας Τριάδας (Trinity College)στο Cambridge, επηρεάστηκε τόσο από τη στάση των καθηγητών του, την οποία έβρισκε κοινωνικά απεχθή, όσο και από την οικονομική κρίση που ακολούθησε. Νιώθοντας ότι το οικονομικό σύστημα της κοινωνίας του είχε αποτύχει και συγκλονισμένος από τα φαινόμενα τρομοκρατικής φτώχειας που χτυπούσαν τότε τα λαϊκά στρώματα, άρχισε να εκδηλώνει φιλοκομμουνιστικά αισθήματα και παρατηρώντας την ανοχή που η τάξη του έδειχνε στα πρόσωπα των Μουσολίνι και Χίτλερ αποφάσισε ότι ο μόνος τρόπος αντίδρασης είναι να ενταχθεί υπέρ της Σοβιετικής Ένωσης.

Όταν ο Philby ένιωσε τον δεσμό να στενεύει, αυτομόλησε και έφτασε στη Μόσχα, του απονεμήθηκε η Σοβιετική υπηκοότητα καθώς και τιμητική σύνταξη. Αργότερα, οι Σοβιετικοί του ανέθεσαν την εκπαίδευση νέων κατασκόπων σε ενημερωτικά σεμινάρια και, τελικά, αφού πέθανε, σε ηλικία 76 ετών (1988) τον τίμησαν με τον βαθμό του Συνταγματάρχη και τον τίτλο του “Ήρωα των Σοβιέτ”.

Το τραγούδι για τον Philby δεν μπορούσε παρά να έχει έναν “ανατολικό” αέρα και στην ενορχήστρωση. Βέβαια η μπαλαλάικα δεν μπορούσε να ακολουθήσει τον δυναμισμό του κομματιού, οπότε κατέληξαν στην επιλογή ενός Coral ηλεκτρικού σιτάρ, που άνηκε στον Pete Townsend των The Who, και παραχωρήθηκε για την ηχογράφηση. Η αναφορά στους αρχικούς στίχους στο κρύο είναι σχεδόν σίγουρα μια νύξη στην βρετανική κατασκοπευτική ταινία του 1965, που βασίστηκε στο ομώνυμο μυθιστόρημα του 1963 του John le Carre, “The Spy Who Came In From The Cold”, και γυρίστηκε με τον Richard Burton στον ομώνυμο ρόλο. Την σκηνοθέτησε ο Martin Ritt και το σενάριο γράφτηκε από τους Paul Dehn και Guy Trosper. Η ταινία ακολουθεί την αποστολή του Βρετανού πράκτορα της MI6 Alec Leamas ενός ψεύτικου αποστάτη που έχει το καθήκον να σπείρει επιζήμια παραπληροφόρηση σε έναν ισχυρό αξιωματικό των μυστικών υπηρεσιών της Ανατολικής Γερμανίας.

Ο ίδιος ο Gallagher είχε πει για τον Kim Philby: “Με γοήτευσε η ιστορία του. Διάβασα κάθε βιβλίο που μπορούσα να βρω γι’ αυτόν, και φυσικά δεν είναι δημοφιλής ήρωας στην Αγγλία. Δεν συμφωνώ με την κατασκοπεία και ούτω καθεξής, αλλά ήταν τόσο τολμηρός. Ποτέ δεν άκουσα ένα τραγούδι πριν από αυτό  για έναν κατάσκοπο.”

Avatar photo
About Γιώργος Γεωργίου 1271 Articles
Αν και από την τρυφερή ηλικία των ισχυρών δονήσεων κυνηγούσε την άκρη του Ουράνιου Τόξου, κάποια στιγμή στην εφηβεία του ανακάλυψε πως γεννήθηκε με ένα Triryche σημάδι, έστω και αν αυτό τον πρόδωσε μόλις τον οδήγησε στη Γη της Επαγγελίας. Ψάχνοντας για μια καλύτερη ζωή ένωσε το αγαπημένο του δίπολο, από το απόλυτο Καναδικό τρίο ως τα παλικάρια του "Νησιού" από το Aylesbury που ανάστησαν ένα ιδίωμα με τον Ψηλό ποιητή-ψάρι και αγκάλιασαν το μέλλον με τον κύριο "Η". Έμαθε και συνεχίζει να αγαπά με το ίδιο πάθος τους μεγάλους του τσίρκου της μουσικής αλλά και τα άγνωστα ευρήματα των ατέλειωτων ανασκαφών, όπως αγαπά και τις υπερβάσεις στα μουσικά ιδιώματα και άνετα θα έπινε κουβάδες από καφέ με τον Martin Walkyier και τον Paddy McAloon στο ίδιο τραπέζι. Ένας από τους διακαείς πόθους του με το πληκτρολόγιο ή την "πένα" είναι να συμφιλιώσει την παραδοσιακή prog metal παράταξη με τους μοντέρνους πιονιέρους του χώρου, μένοντας με πάθος ετοιμοπόλεμος σε κάθε προειδοποίηση της μοίρας για την εξάπλωση των λεπρών. Δυσκολεύεται ακόμα και σήμερα να δραπετεύσει από τις σελίδες του Σαρτρ, έστω και αν ο άνθρωπος είναι καταδικασμένος να είναι ελεύθερος. Σιχαίνεται τη σοβαροφάνεια, τον φασισμό κάθε απόχρωσης και τον Κούγια. Ο κινηματογράφος μάλλον στένεψε πολύ γι' αυτόν μετά το "Διάφανο Δέρμα", ενώ όταν κοιτάζει το Subbuteo με μεγεθυντικό φακό, προτιμά οι ομάδες του σε οποιοδήποτε χορτάρι του πλανήτη να φοράνε βυσσινί.