Οι άνθρωποι έπλασαν τους μύθους για να εξηγήσουν το ανεξήγητο, να ικανοποιήσουν την περιέργεια, να παρηγορήσουν τους φόβους και να διδάξουν τους επόμενους. Η ακατανίκητη αυτή γοητεία που ασκούν ακόμα και σήμερα οι μύθοι στο ανθρώπινο γένος, ώθησε τους Void Droid να συνθέσουν το “Mythic”. Ένα album απαράμιλλης ομορφιάς, διάχυτο από τόλμη και αστείρευτη έμπνευση. Ένα album καταφύγιο και οδηγός, στην παραζάλη των περίεργων καιρών που όλοι ζούμε. Στην παρέα μας έρχεται ο Ανδρέας Κώστας (φωνή, κιθάρα) για να μας μεταλαμπαδεύσει το πάθος και τη συνθετική μαγεία ενός δίσκου, που ήρθε για να αφήσει ισχυρό αποτύπωμα στη μουσική που αγαπάμε.
Σε καλωσορίζω Ανδρέα στην παρέα του Soundcheck! Αρχικά να σου δώσω τα συγχαρητήρια μου για το νέο σας album “Mythic”. Δηλώνω εντυπωσιασμένος!
Σας ευχαριστούμε πολύ για τα καλά σας λόγια! Το “Mythic” είναι ένας δίσκος που πονέσαμε και αγαπήσαμε πολύ και το γεγονός ότι βρίσκει τέτοια ανταπόκριση και αγγίζει τον κόσμο είναι για εμάς η μεγαλύτερη ανταμοιβή.
Ακούγοντάς το πολλαπλές φορές, πιστεύω ακράδαντα ότι αυτός ο δίσκος αποτελεί σταθμό και ορόσημο στην πορεία σας. Θέλω όμως να ξετυλίξουμε το κουβάρι από την αρχή…Πως σας καρφώθηκε η ιδέα για το concept του “Mythic”;
Η αρχική σπίθα ήρθε από δύο τίτλους: “Lahaina Noon” και “Mariana Trench”. Αυτοί ήταν αρκετοί για να καταλάβουμε ότι προέκυπτε φυσικά ένα concept που αφορούσε πραγματικά μέρη και φυσικά φαινόμενα. Λίγο αργότερα, ήρθαμε σε επαφή με το φαινόμενο “Whisper of Stars”, ένα όνομα βαθιά ποιητικό, χωρίς όμως σαφή εξήγηση. Αυτό το κενό μας άνοιξε την πόρτα στη μυθοπλασία. Από εκεί και πέρα, γεννήθηκε η ανάγκη να μετατρέψουμε τα φαινόμενα αυτά σε σύγχρονους μύθους, βαθιά αλληγορικούς.
Με αυτό το βήμα σας, ξεπερνάτε τα μουσικά όρια που με τον ήχο σας είχατε έως τώρα διαμορφώσει και ταξιδεύετε σε νέες θάλασσες. Το heavy rock συνδυάζεται αρμονικά με το folk και το progressive, με το τελικό αποτέλεσμα να αναβλύζει αρμονία και απαράμιλλή ποιότητα. Πως διαμορφώθηκε όλο αυτό το πάντρεμα ήχων;
Όλα προέκυψαν φυσικά. Δεν υπήρξε ποτέ η πρόθεση να «παντρέψουμε» είδη, ούτε το να διευρύνουμε τον ήχο μας αποτέλεσε αυτοσκοπό. Η αφετηρία κάθε σύνθεσης ήταν πάντα οι εικόνες και το συναισθηματικό υπόβαθρο του εκάστοτε μύθου και των φυσικών στοιχείων με τα οποία αυτός συνδέεται. Με αυτόν τον τρόπο, κάθε κομμάτι υπαγόρευε μόνο του τι χρειαζόταν για να πάρει σωστά μορφή. Το heavy rock, ως βασικός και γνώριμος κορμός, παρέμεινε ξεκάθαρα παρόν. Γύρω από αυτό, όμως, χτίστηκαν folk-ethnic, progressive και κινηματογραφικά στοιχεία, όχι ως αισθητικά στολίδια, αλλά ως αναπόσπαστα αφηγηματικά εργαλεία. Χωρίς αυτά, το album δεν θα μπορούσε να υποστηρίξει πλήρως τον μυθικό του χαρακτήρα ούτε να δικαιολογήσει τον τίτλο του.
Εν τω μεταξύ πιστεύω ότι η προσέγγισή σας στα folk στοιχεία, διαφέρει από τον τρόπο που το έχουν κάνει αρκετά εγχώρια συγκροτήματα έως τώρα. Εννοώ ότι η δική σας κατεύθυνση έχει ξεφύγει από τα στενά γεωγραφικά όρια της χώρας και τα folk ηχοχρώματα έχουν έναν πιο οικουμενικό χαρακτήρα. Ποια είναι η άποψη σου;
Αυτό είναι αλήθεια. Από τη στιγμή που το concept του “Mythic” πραγματεύεται φυσικά φαινόμενα και τοπία από ολόκληρο τον κόσμο, το παραδοσιακό στοιχείο δεν θα μπορούσε να περιοριστεί σε μία συγκεκριμένη γεωγραφία. Αντίθετα, απέκτησε έναν οικουμενικό και πολυπολιτισμικό χαρακτήρα, προσφέροντας τελικά έτσι έναν μουσικό πλούτο. Για παράδειγμα, στο “Natron Red”, που αναφέρεται στη λίμνη Natron στην Τανζανία, η ενορχήστρωση περιλαμβάνει όργανα όπως bongos και kalimba. Στο “Lahaina Noon”, το οποίο εκτυλίσσεται στη Χαβάη, υπάρχουν πιο σαμανιστικές, native εικόνες και ρυθμοί που αναπαριστούν την τελετουργική φύση του φαινομένου. Αντίστοιχα, το “Hum of Taos”, με αφετηρία το Taos του New Mexico, φέρει έντονες western-κινηματογραφικές επιρροές.
Προσωπική αδυναμία αποτελεί το τραγούδι “Whisper of Stars”. Έχει κολλήσει στο repeat…Εδώ διακρίνω την αγάπη σας για τους Queen, την κινηματογραφική μουσική, αλλά διακρίνω και στοιχεία από Savatage μέχρι Blind Guardian. Υποκλίνομαι ταπεινά! Ποιες ήταν οι προκλήσεις που αντιμετωπίσατε για να το ηχογραφήσετε, αλλά και όλο το album γενικότερα; Η live απόδοσή του, δεν αποτελεί από μόνη της μια πρόκληση;
Το “Whisper of Stars” ήταν μακράν το πιο απαιτητικό κομμάτι του album σε επίπεδο παραγωγής. Πρόκειται για μια σύνθεση με πολύ μεγάλο dynamic range, έντονες εναλλαγές έντασης και ιδιαίτερα πυκνή, πολυεπίπεδη ενορχήστρωση, όπου κάθε λεπτομέρεια έπρεπε να βρει τη σωστή της θέση. Υπήρχαν σημεία που απαιτούσαν απόλυτη λιτότητα και «ανάσα», και άλλα που έπρεπε να φτάσουν σε μια εκρηκτική κλιμάκωση, με πλήρη κινηματογραφική λογική και τη μεγαλοπρέπεια που αυτή εμπνέει.
Το παράδοξο είναι ότι όσο δύσκολο ήταν κατά τη διάρκεια του «τοκετού» (ηχογράφηση), τόσο εύκολα και αβίαστα «συλλήφθηκε» (σύνθεση), μέσα σε περίπου έναν μήνα, κατά τη διάρκεια της πρώτης καραντίνας. Από εκείνο το σημείο και μετά, λειτούργησε σαν πυρήνας και σημείο αναφοράς για ολόκληρο το δίσκο, τόσο σε επίπεδο ήχου όσο και σε επίπεδο αισθητικής και αφήγησης. Δεν είναι τυχαίο ότι πάνω σε αυτό βασίζεται και το εξώφυλλο του album, καθώς και ο ίδιος ο τίτλος “Mythic”.
Όσον αφορά τη live απόδοση του “Whisper of Stars” αλλά και ολόκληρου του “Mythic” θα χρησιμοποιήσουμε, για πρώτη φορά, προ-ηχογραφημένα μέρη. Δεν πρόκειται για πολυτέλεια, αλλά για αναγκαιότητα, ώστε να μπορέσει να αποδοθεί πιστά ο κόσμος, η ατμόσφαιρα και ο χαρακτήρας του κάθε τραγουδιού, αλλά και του album συνολικά.
Πεποίθηση μου είναι ότι το “Mythic”, αν είχε κυκλοφορήσει από μια μπάντα άλλης Ευρωπαϊκή χώρας (βλέπε Γερμανία, Σουηδία κτλ), θα είχε καρφωθεί ήδη στα charts και θα παραμιλούσε κόσμος. Τέτοια είναι η ποιότητά του. Η ελληνική σκηνή έχει λάβει σε μεγάλο βαθμό την αναγνώριση που της αξίζει, αλλά ακόμα οι δικές μας μπάντες πρέπει να “καταπιούν σπαθιά” για να “περάσουν” τη μουσική τους εκτός συνόρων. Σας δυσκολεύει ή σας πεισμώνει περισσότερο, αυτή η κατάσταση;
Μας πεισμώνει όσο μας δυσκολεύει. Είναι αλήθεια ότι οι ελληνικές μπάντες συχνά χρειάζεται να παλέψουν διπλά για να ακουστούν εκτός συνόρων, αλλά αυτή η συνθήκη μας έκανε να στραφούμε περισσότερο προς τα μέσα και να επαναπροσδιορίσουμε το γιατί κάνουμε μουσική.
Πρόσφατα είδαμε ένα βίντεο του Bob Katsionis, όπου μιλούσε για το αν τελικά αξίζει όλη αυτή η προσπάθεια, ο χρόνος, τα χρήματα και οι απογοητεύσεις που συνοδεύουν τη δημιουργία. Κλείνοντας, είπε κάτι που μας βρήκε απόλυτα σύμφωνους: «Πίστευε στην τέχνη σου πάρα πολύ, γιατί μόνο εσύ μπορείς να πιστέψεις σ’ αυτή. Και μετά θα πιστέψουν κι άλλοι». Εκεί συνειδητοποιήσαμε ότι με το “Mythic”, είμαστε ήδη σε αυτό το σημείο. Είναι ένας δίσκος που είναι από εμάς για εμάς πάνω από όλα, και τον αγαπάμε όσο τίποτα άλλο. Όσοι συνοδοιπόροι και αν ακολουθήσουν ή όχι, παραμένει δικός μας και η σφραγίδα της ύπαρξής του είναι πλέον ανεξίτηλη.
Στιχουργικά έχετε καταπιαστεί με οκτώ μύθους που σχετίζονται με τη φύση, τον άνθρωπο και το δεσμό μεταξύ τους. Μπροστά στις παγκόσμιες ανακατατάξεις που βιώνουμε, η προστασία του περιβάλλοντος νομίζω ότι έχει περάσει σε δεύτερη μοίρα. Μπορεί να σταθεί ο άνθρωπος αποκομμένος από τη φύση;
Ξεκάθαρα όχι. Ο άνθρωπος δεν μπορεί να υπάρξει αποκομμένος από τη φύση, ενώ η φύση μπορεί κάλλιστα να συνεχίσει χωρίς τον άνθρωπο. Οι μύθοι γεννήθηκαν ακριβώς για να υπενθυμίσουν τη θέση μας μέσα σε έναν κόσμο μεγαλύτερο από εμάς. Η φύση απλώς υπάρχει. Ο άνθρωπος είναι βγαλμένος από αυτήν και αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της. Η προσπάθεια αποκοπής του από αυτήν, όπως και η ανεξέλεγκτη άσκηση ελέγχου πάνω της, αποτελεί από ένα σημείο και μετά αλαζονεία. Αυτή ακριβώς η ευαλωτότητα, το γεγονός ότι οι άνθρωποι είμαστε μικροί κάτω από έναν τεράστιο, φλεγόμενο ήλιο, είναι η ουσία των μύθων. Μπορεί κάποια στιγμή να δαμάσουμε ακόμη και αυτή τη δύναμη. Όμως σε εκείνο το στάδιο πιστεύουμε ότι θα έχει χαθεί η επαφή με κάτι πολύ ουσιαστικό και πυρηνικό μέσα μας. Η ανάγκη για μια βαθιά πνευματική εμπειρία, το αίσθημα της ταπεινότητας, η κατανόηση της θέσης μας στο σύμπαν και η ικανότητα να βιώνουμε ένα από τα πιο αρχέγονα και όμορφα συναισθήματα. Το δέος.
Υπάρχει ένα κλασικό debate σε διάφορες διαδικτυακές παρέες, κυρίως όσον αφορά τον στιχουργικό τομέα των εκάστοτε συγκροτημάτων. Ρεαλισμός ή διαφυγή μέσω του κόσμου του φανταστικού. Οι μύθοι τελικά, βοηθούν απλώς στη διαφυγή από την οδυνηρή πραγματικότητα ή διδάσκουν με το νόημα και τη διαχρονικότητά τους;
Οι μύθοι δεν είναι διαφυγή από την πραγματικότητα. Είναι μικρά αποσπάσματά της, δοσμένα με πιο απλό, πιο αρμονικό και συχνά πιο όμορφο τρόπο, αλλά με τεράστιο βάθος ως προς την ανθρώπινη ψυχή και την ανθρώπινη εμπειρία. Λειτουργούν σαν συμπυκνωμένες αλήθειες, που απογυμνώνουν το χάος της πραγματικής ζωής και το μετατρέπουν σε κάτι κατανοητό. Μέσα στον μυθικό κόσμο, όπου η μαγεία και το μεταφυσικό μπορούν να υπάρχουν χωρίς εξηγήσεις, έννοιες όπως ο φόβος, η απώλεια, η ελπίδα, η θυσία, το θάρρος, ο έρωτας αποκτούν συχνά μεγαλύτερο νόημα απ’ ό,τι στην καθημερινότητα, η οποία είναι πολύ πιο περίπλοκη και χαοτική. Και ακριβώς γι’ αυτό, οι μύθοι δεν μας απομακρύνουν από την πραγματική ζωή. Μας δίνουν εργαλεία για να την κατανοήσουμε βαθύτερα και να μεταφέρουμε αυτά τα μαθήματα πίσω σε αυτήν.
Ποια τα επόμενα σχέδιά σας, όσον αφορά τις συναυλίες;
Αυτή την περίοδο η προτεραιότητά μας είναι το release show του “Mythic” στις 7 Φλεβάρη στο Gazarte με special guest τους καλούς φίλους Sebia. Είναι challenge για μας να αποδώσουμε το album αυτό όπως του αξίζει και να μεταφέρει το κοινό στον μυθικό του κόσμο.
Σε ευχαριστώ για το χρόνο σου! O τελευταίος λόγος σου ανήκει.
Θα θέλαμε να καλέσουμε τον κόσμο να μπει στο σύμπαν του Mythic. Υπάρχει πολύς πλούτος να ανακαλύψει και πολλά συναισθήματα να νιώσει. Ένα μεγάλο μουσικό ταξίδι. Ευχαριστούμε όλους για τη στήριξη ως τώρα και ελπίζουμε να σας δούμε από κοντά στο release show μας!
