THELEMITE

Οι Thelemite είναι από τις μπάντες που έχουν δείξει τρομερή εξέλιξη τα τελευταία χρόνια, πηγαίνοντας κάθε φορά και ένα βήμα παραπέρα. Το “Powers Of Darkness”, το τελευταίο τους πόνημα, είναι από τα album που με εντυπωσίασαν μέσα στο 2025, για αυτό άδραξα την ευκαιρία και μίλησα με τον κιθαρίστα και ηγέτη των Αθηναίων, Γιάννη Μανόπουλο, τόσο για τον νέο δίσκο, για την εμπειρία τους στο εξωτερικό, όσο και για όλα όσα αφορούν την μπάντα. Για κοπιάστε…

Καλησπέρα Γιάννη!! Καλή χρονιά, με υγεία και επιτυχίες! Και η αλήθεια είναι, ότι τα τελευταία χρόνια έχετε πετύχει αρκετά… Ποιο πιστεύεις ότι ήταν το σημείο καμπής, ώστε να φτάσουμε στους σημερινούς Thelemite;

Καλησπέρα Άγγελε! Καλή χρονιά φίλε μου, και σε εσάς.

Νομίζω μετά από τα πρώτα χρόνια που ξοδέψαμε περιπλανώμενοι- παρατηρώντας τις νέες τάσεις, το Thelemism του 2021 έθεσε το σινιάλο της νέας μας δυναμικής, με την στερεότητα και επιθετικότητα του υλικού του.

Και φτάνουμε πλέον στο 2025, με ένα νέο και φιλόδοξο album, εδραιώνοντας την θέση σας ακόμη περισσότερο, στην εγχώρια και όχι μόνο σκηνή. Τι είναι αυτό, που σας έχει μείνει τελικά, από την χρονιά που πέρασε; Ποιά είναι τα γεγονότα, οι στιγμές, που στιγμάτισαν την μπάντα;

Κορυφαίο μας βήμα ήταν η αποστολή μας στην Βάρνα της Βουλγαρίας.

Κερδίσαμε το στοίχημα του να περάσουμε τα σύνορα, και οι εμφάνιση μας στην επιστροφή στο Κύτταρο με Jag Panzer, βοήθησε στο να αφήσουμε καλύτερη εντύπωση από ποτέ στο διψασμένο για Metal ελληνικό κοινό.

Το 2025 σημείωσε φυσικά και την κυκλοφορία του τέταρτου άλμπουμ μας.

Καταρχάς, συγχαρητήρια για τον νέο σας δίσκο! Για πρώτη φορά, ένα θεματικό album. Τι πραγματεύεται το “Powers Of Darkness”; Ποιά ήταν η αφορμή, που σας έκανε να ασχοληθείτε με αυτό το concept;

Η αλήθεια είναι οτι δεν είχε σχεδιαστεί να βγει τόσο θεματικό, αλλά η διάθεση να προβληθεί η crowley-κή μας πλευρά που εξαρχής μας χαρακτήριζε, σίγουρα προϋπήρξε.

Τα κομμάτια είχαν αρχίσει να εκφράζουν μια γενικότερη εσωτεριστική διάθεση, και να δίνουν ένα συγκεκριμένο τόνο.

Όταν ήρθε η ώρα να κάνω την αναζήτηση για να δωθεί όνομα στο άλμπουμ, αφιέρωσα μια νύχτα μελέτης πάνω σε θέματα Occult και βαμπιρισμού και πώς θα μπορούσαν αυτά τα δύο να συνδιαστούν.
Προς το τέλος της νύχτας ανακάλυψα το “Powers Of Darkness” (1899).

Αποτελεί μια αυτόνομη, ανεπίσημη εκδοχή του “Dracula”(1897), η οποία κυκλοφόρησε μόνο στη Σουηδία και την Ισλανδία και υπογράφεται από ανώνυμο διασκευαστή.

To ζήτημα με την διασκευή αυτή, είναι οτι ο Δράκουλας δεν είναι ένα μοναχικό δαιμόνιο, αλλά ο σατανικός ηγέτης μιας ελιτιστικής σέχτας με στόχο την παγκόσμια κυριαρχία.

Το έργο πραγματεύεται τον κοινωνικό δαρβινισμό και τις τάσεις της τότε εποχής που άνθρωποι άρχισαν να αμφισβητούν τις θρησκευτικές και κοινωνικές νόρμες που επικρατούσαν έως τότε στην ανθρωπότητα.

Με έναν μαγικό λοιπόν τρόπο, όχι μόνον θα συνδεόταν ο βαμπιρικός Στόκερ με τον “μασονικό” Κρόουλι, αλλά και ο προηγούμενος μας δίσκος με τον Δαρβινικό “Survival Of The Fittest” με το σκοτεινό “Powers Of Darkness”.

Και όλο αυτό, με συν μια κυκλοφορία για λίγους, κάτι που θυμίζει ακόμη περισότερο αυτό που πρεσβεύουμε, κάτι ξεχωριστό, αιρετικό, και στην τελική όχι για “Όλους”.

Θεωρώ την προσπάθεια μας αυτή αξιόλογη συνολικά ιδίως για την Dracula κοινότητα, ακόμη και εάν το άλμπουμ δεν είναι ακριβώς κόνσεπτ βασισμένο κατά γράμμα στο βιβλίο, αλλά γενικώς το τιμά δανειζόμενο λίγο από την ατμόσφαιρά του.

Ποιά η διαδικασία που ακολουθήσατε, για την σύνθεση και την παραγωγή του νέου album; Ήταν ομαδική προσπάθεια ή υπήρχε αυτός ο ένας με τις ιδέες;

Η μέθοδός μας είναι οτι παρουσιάζω την προπαραγωγή του δημιουργήματος στα μέλη, και ο καθένας κοπλιμεντάρει το υλικό συμμετέχοντας στο όργανό του βάζοντας την υπογραφή του προσωπικού του στυλ.

Ως υπεύθυνος για την παραγωγή, σκηνοθετώ την εκάστοτε δημιουργία, και φροντίζω το αποτέλεσμα να μας δικαιώνει όλους.

Οι THELEMITE είναι ένα αληθινό συγκρότημα και όχι οργανοπαίκτες που δίνουν ζωή σε ένα home project. Σέβομαι τα συναισθήματα όλων σε κάθε διαδικασία και λαμβάνω υπόψιν τις γνώμες τους.

Η αλήθεια είναι, ότι φέρνοντας στο νου μου και τις προηγούμενες δουλειές σας, παρατήρησα ότι ποτέ δεν “εκβιάσατε” καταστάσεις, αλλά περισσότερο φτάσατε ως εδώ σκαλί σκαλί, περνώντας από όλο το φάσμα του κλασικού heavy metal, εξελίσσοντας κάθε φορά τον ήχο σας, προσφέροντας κάθε φορά κάτι εξίσου γνώριμο και φρέσκο. Ποιο είναι το μυστικό, πίσω από αυτό το επίτευγμα; Πώς καταφέρατε να μείνετε συγκεντρωμένοι στο πλάνο σας, με όλους αυτούς τους πειρασμούς των ημερών μας;

Χαίρομαι αν φαίνεται έτσι. Πάντα προσπαθούμε να είμαστε ποιοτικοί, και να “απασχολούμε” στην ώρα μας και στα πλαίσια που μας αναλογούν.

Η τοπική σκηνή χαρακτηρίζεται από αχρείαστο θεωρώ σπαμ συγκριτικά με τον βομβαρδισμό πληροφόρισης και κουτσομπολιού των social media.

Αν συμβούλευα κάτι τους συναδέρφους μας, θα ήταν να γίνουν πιο ουσιώδεις στις δημοσιεύσεις τους, και να μη βιάζονται να δείξουν καθιερωμένοι ή δημοφιλείς, μόνο και μόνο επειδή υπάρχει η άνιση -συγκριτικά με άλλους- οικονομική δυνατότητα να το κάνουν, και να σεβαστούν την διάρκεια και το στάτους που έχουν άλλοι επειδή το έχουν κερδίσει με τον κόπο και την αξία τους.

Με αυτόν τον τρόπο θα έχουμε μια πιο ρεαλιστική εκτίμηση του τι έχει όντως απήχηση ως τέχνη και τι όχι, και αυτό σίγουρα βοηθά και τις μπάντες τις ίδιες.

Όσον αφορά τη στυλιστική μας εξέλιξη, έμπνευση πάντα υπάρχει, το σερι κυκλοφοριών μας στηρίζεται καθαρά σε αυτήν και επειδή νιώθουμε οτι έχουμε κάτι να πούμε από μέσα μας , και όχι επειδή λέμε “πάμε να φτιαξουμε άλλο ένα, να πάρουμε 100 Likes”.

Η εξέλιξη ήταν πάντα αυτό που μας ενδιέφερε σαν Τhelemite, απολαμβάνουμε την απόλυτη ελευθερία να ρισκάρουμε φορώντας πράματα, εξερευνώντας τις πιθανότητες και προεκτάσεις του ήχου μας που σαν βάση παραμένει πάντα heavy metal.

Θα έλεγα οτι είμαστε μια Progressive metal μπάντα, επειδή θαυμάζουμε τα είδωλά μας που έκαναν το ίδιο, δεν έμεναν στην πετυχημένη συνταγή, και έκαναν διαφορετικούς δίσκους όπως οι Black Sabbath. Είναι ένα από τα χαρακτηριστικά που μας διαχωρίζουν από τους πιο “κολλημένους”.

Δεν έχουμε να χάσουμε κάτι και νομίζω ο κόσμος έχει αρχίσει να ξέρει τι να περιμένει από μας ως πυρήνα σκληρού ήχου παρα των ενθουσιασμό μας με κάποια μοτίβα.

Μυστικό μας φαντάζομαι είναι το Songwriting skill μας.

Το όραμα μου ήταν ένα συγκρότημα που να μην ακούγεται σαν όλα τα υπόλοιπα μεταλ συγκροτήματα.

Δεν έχουμε την ανασφάλεια να λέμε “ας το κάνουμε-ας ακουγόματε όπως αυτοί!”

Όσον αφορά την δική μου stage περσόνα.. θεωρώ οτι ακόμα έχει περιθώρια να φτάσει εκεί που πάντα την ονειρεύομαι.

Ακούγοντας το “Powers Of Darkness”, αντιλαμβάνεσαι ότι είναι σίγουρα πιο ατμοσφαιρικό και πιο heavy, από τους προκατόχους του. Ίσως επηρεασμένο και από το κεντρικό θέμα του. Είναι κάτι που το επιδιώξατε ή σας βγήκε έτσι και το υιοθετήσατε;

Το “Survival of the Fittest” είχε στηριχτεί στο κόνσεπτ ενός άλμπουμ που να ακούγεται σαν “Hit Record”, και είχαμε δώσει έμφαση σε πιο Hard & Heavy υφές, με πιο εσωτερική στιγμή, το “Visions From The Past”.

Το “Powers Of Darkness” βγήκε συνειδητοποιημένα πιο dark metal μουσικά, και την κατάλληλη στιγμή, βρέθηκε το κόνσεπτ του. Όταν βαφτίστηκε, όλα απέκτησαν πλέον κάτι να “ανήκουν” σεναριακά, και με λίγες βελτιώσεις, οι αναφορές έγιναν πιο εμφανείς, στο Stocker-ικό / crowley-κό στοιχείο.

Εντάξει, σίγουρα όλα τα κομμάτια είναι εξαιρετικά, αλλά θα ήθελα να σταθούμε στα “Murder”, για την Savatage διάθεσή του, στο “Waiting For The Night”, για τον Ozzy “χαρακτήρα” του και στο “Nail It To My Heart”, για την W.A.S.P. “αλητεία” του. Μπορείς να μου πεις λίγα λόγια, για το καθένα από αυτά; Ποιες ήταν οι σκέψεις σου, ακούγοντάς τα ολοκληρωμένα;

Ενιωσα μεγάλη ικανοποίηση ακούγοντας τα ολοκληρωμένα.

Ιδίως το Waiting For The Night με είχε προβληματίσει, γιατί ένιωθα οτι κάτι του έλειπε… το οποίο στα τελικά στάδια της παραγωγής βρέθηκε και το κομμάτι κατέληξε ο ύμνος του δίσκου!

Σίγουρα ένα ακόμα από τα “Ozzy” μας, άξιος τελικά απόγονος του “Night Of The Wolf”.

Το Μurder κατέληξε πολύ πιο σκοτεινό από όσο περίμενα, έχει αυτή την εφιαλτική αίσθηση μεσαιωνικών βασανιστηρίων όπως το Exile αλλά σε πιο βαρύ και αιθερίο θα έλεγα.

Έχει δανειστεί και λόγια από το Raven(1934) με τον Bela Lugosi και Boris Karloff.

To pre-code cinema των 20-30s αποτέλεσε και αποτελεί μεγάλη μας έμπνευση αισθητικά.

To Nail It To My Heart….. θεωρώ οτι τα σπάει σαν Power Ballad, δε νομίζω να μπορούν πολλοί να γράφουν μπαλάντες στο Metal, τις έχουν παραγκωνίσει πλέον, ή βγαίνουν πλήρως πλαστικές.
Και εγώ την έγραψα γιατί έτσι ένιωσα…που την κάνει ακόμη πιο σημαντική τουλάχιστον για μένα.
Έβαλα το ….αίμα μου σε αυτήν….. για …πάντα.

Φαντάζομαι, θα υπάρχει και για σένα κάποια σύνθεση στον δίσκο, που αντικατοπτρίζει σε μέγιστο βαθμό, την κεντρική ιδέα. Ποιο είναι για σένα, εκείνο το κομμάτι που περιέχει όλη την ουσία του “Powers Of Darkness” και γιατί;

Θα επέλεγα το “Waiting for the Night”, διότι μέσα στην γοτθική του απόγνωση, περιλαμβάνει το τετράστιχο που εξηγεί καλύτερα το εξώφυλλο:

“Time is running out
Hear the Creature shout
Crawling down the walls
Feel the dread I’m in”

Δεν μπορώ να κρύψω, ότι το εξώφυλλο με κέρδισε με την πρώτη ματιά. Είναι απόλυτα into the point και φοβερά ιντριγκαδόρικο. Ποιος είναι ο υπεύθυνος, για αυτήν την ζωγραφιά και πώς είναι η συνεργασία σας;

Χαιρόμαστε που σου έκανε εντύπωση!

Συνεργαστήκαμε για δεύτερη φορά με τον τρομέρο Rodrigo Gudina ο οποίος έκανε πάλι θαύματα και απεικόνισε ακριβώς αυτό που θέλαμε, καθώς και όλα τα γραφιστικά, booklet layouts κλπ, την όλη δηλαδή αισθητική.

Η εικόνα του Δράκουλα να κατεβαίνει με τις υπερφυσικές του δυνάμεις τους τοίχους του κάστρου για να πραγματοποιήσει τα άθεα του σχέδια, κατά την ομηρεία του Τζόναθαν Χάρκερ, είναι διαχρονική μα και μνημειώδης.

Δεν θα μπορούσα να μην αναφερθώ και στην εξαιρετική παραγωγή, καθώς έχει καταφέρει να συνδυάσει άριστα την old school ατμόσφαιρα, τον μοντέρνο όγκο αλλά και τον καθαρό ήχο. Ποιος ανέλαβε την παραγωγή; Φαντάζομαι, βάλατε και εσείς το χεράκι σας…

Σε ευχαριστούμε για τα καλά σου λόγια.

Είμαι ο υπεύθυνος για την παραγωγή μιας και τα Thelemite αλμπουμς δημιουργούνται στο στούντιό μου, ManoSound, στον Κορυδαλλό.

Αυτό που περιγράφεις ήταν ο στόχος, και γενικώς, πάντα προσπαθώ να έχουμε τον δικό μας ήχο!

Η αλήθεια είναι, ότι τον τελευταίο καιρό είστε ιδιαίτερα ενεργοί και στο “σανίδι”, που είναι πολύ ευχάριστο. Τώρα πρόσφατα, στις 17 του Γενάρη, εμφανιστήκατε στο Piraeus Club Academy, στο release show των Black Soul Horde. Τι εντυπώσεις είχατε από αυτή τη βραδιά?

Προσωπικά λατρεύω τα Live που είναι η ευκαιρία να ανταλλάξουμε ενέργειες με τον κόσμο και να περάσουμε τέλεια.

Τα κυνηγάμε πολύ αλλά παράλληλα φροντίζουμε οι συμμετοχές μας να έχουν νόημα και όχι απλώς να παίζουμε όπου ντε και καλά γίνεται.

Στόχος μας είναι να κατορθώσουμε όταν η απήχησή μας αυξηθεί – ώστε να αξίζει κιόλας το εγχείρημα- να περιοδεύσουμε στο εξωτερικό.

Τονίζω το να αξίζει, διότι πολλοί το επιχειρούν, αλλά δεν είμαι σίγουρος οτι αξίζει πάντα όταν είσαι ακόμη άγνωστος.

Έχοντας ζεστάνει για τα καλά πλέον τις “μηχανές”, ποιά είναι τα επόμενα σχέδια των Thelemite; Τι μπορεί να κρύβει το άμεσο μέλλον, για την μπάντα;

Σχεδιάζουμε video clips για το νέο μας άλμπουμ, εμφανίσεις εκτός Αθηνών, και μετά βλέπουμεεε…

Σίγουρα θα έχετε ακούσει αρκετά, από τα album που κυκλοφόρησαν μέσα στο 2025. Ποιά ήταν εκείνα, που σας εντυπωσίασαν και ποια σας δημιούργησαν σκεπτικισμό και γιατί;

Προσωπικά δύσκολο να εντυπωσιαστώ, αλλά σίγουρα εκτιμώ την προσπάθεια που γίνεται να κρατηθεί το μουσικό είδος ζωντανό.

Αυτό που μου δημιουργεί σκεπτικισμό, είναι οτι η έμφαση στο “μουστάκι”, την “Flying V” και στο σπορτέξ, επικαλύπτει την έλλειψη συνθετικών αξιώσεων στην μεγάλη πλειοψηφία των κυκλοφοριών, όσο και άξιες να είναι, και όσο και να το “τρέχουν” οι μπάντες.

Αγκάθι στη μουσική βιομηχανία είναι οι φιγουρατζήδες δημιουργοί που βασίζονται εντελώς στην δημιουργία ΑΙ μουσικής χωρίς ίχνος προσωπικής τους πινελιάς.

Αν δεν μπορείτε να γράψετε μουσική που αποτελεί προέκταση των αντιδράσεων και των συναισθημάτων σας, έστω χρησιμοποιήστε σοφά το νέο αυτό εργαλείο για να απογειώσει την έμπνευσή σας. Αν είναι να κάνετε κατάχρηση, παρατήστε τα, κάντε πέρα, και αφήστε τους αληθινούς καλλιτέχνες να συνδεθούν με το ακροατήριό τους, αντι να τους σπαμάρετε με επιτήδιο τρόπο “αγιοβασιλιάτικο” μέταλ.

Το 2023 σχολιάστηκε οτι χρησιμοποιήσαμε ΑΙ σαν βάση απλώς για να βελτιώσουμε την έμπνευση που ΟΝΤΩΣ είχαμε – και πέτυχε να κερδίσει τις εντυπώσεις- για το εξώφυλλό μας του Survival of the Fittest. Πλέον μπαίνεις σε “true metal” κανάλια, και όχι μόνο τα περισσότερα εξώφυλλα ειναι ΑΙ, αλλά και η μουσική- η οποία μετέπειτα παίζεται από πάνω από τους οργανοπαίκτες.

Δεν έχω χάσει την πίστη μου στον κόσμο! Ο άνθρωπος πάντα θα αναγνωρίζει έναν πραγματικό καλλιτέχνη.

Με το 2026 να έχει λίγες μέρες που μπήκε, ποια είναι η ευχή των Thelemite για την νέα χρονιά;

Ευχόμαστε ολόψυχα μια ακόμη ροκ χρονιά, με τρέλα και πολλή μουσική και ο,τι γουστάρετε!!

Σε ευχαριστώ πολύ, για τον χρόνο σου! Ο τελευταίος λόγος σου ανήκει…

Σας ευχαριστούμε για την φιλοξενεία στο Site σας, και Άγγελε σε ευχαριστώ προσωπικά που είσαι πάντα δίπλα μας με την καλύτερη πρόθεση και την έμπρακτή σου στήριξη. Ο λόγος που συνεχίζουμε είναι φίλοι σαν εσένα.

Τhe Door is Open.. Enter by Will.
THELEMITE

Facebook