Οι The Damned υπήρξαν ένα παράδοξο μέσα στο βρετανικό punk. Ίσως ήταν το πρώτο αγγλικό punk συγκρότημα που κυκλοφόρησε single και album, ποτέ όμως δεν περιορίστηκε στα στενά όρια του είδους. Υπήρξαν από τα πρωτοπόρα συγκροτήματα αυτής της σκηνής, που επίσης ποτέ δεν συμμορφώθηκαν απόλυτα με την αισθητική, που γρήγορα διαμορφώθηκε γύρω της. Από τα τέλη των ’70s μέχρι σήμερα, η πορεία τους χαρακτηρίζεται από συνεχή μεταμόρφωση και πεισματική άρνηση να χωρέσουν σε κάποιο δόγμα.
Το “Not Like Everybody Else” «σκάει» το 2026, ως μια αναδρομή στις ρίζες τους, μια συνειδητή επιστροφή σε όσα τους διαμόρφωσαν πριν καν υπάρξει η λέξη punk. Το album αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα καθώς λειτουργεί ως φόρος τιμής στον Brian James, ιδρυτικό κιθαρίστα των The Damned και βασικό αρχιτέκτονα του πρώιμου ήχου τους, ο οποίος έφυγε από τη ζωή το 2025. Παράλληλα, η επιστροφή του Rat Scabies στα τύμπανα, έπειτα από αρκετό καιρό απουσίας από τις studio ηχογραφήσεις με το συγκρότημα, επαναφέρει ένα κομμάτι της αρχικής χημείας που καθόρισε, τις πρώτες στιγμές τους. Όλα δείχνουν λοιπόν ότι πρόκειται για μια συνειδητή επανασύνδεση με το παρελθόν.
Οι διασκευές που περιλαμβάνονται στο “Not Like Everybody Else”λειτουργούν σαν μουσικός χάρτης. Από τους Stooges και το “proto-punk” μέχρι τους Kinks, τους Yardbirds και τους Animals, και από εκεί στους Pink Floyd και τους Rolling Stones, οι The Damned αποκαλύπτουν ένα φάσμα επιρροών που συχνά παραγνωρίστηκε όταν το punk παρουσιάστηκε ως η «απόλυτη ρήξη» με ό,τι προηγήθηκε. Στα μέσα της δεκαετίας του ’70, η punk σκηνή βρέθηκε σε ανοιχτή σύγκρουση με τα μεγάλα ονόματα του rock, τους «δεινόσαυρους» της εποχής, συγκροτήματα που είχαν πια μετατραπεί σε θεσμούς, αποκομμένους από την αμεσότητα με τη νεολαία της εποχής. Οι Pink Floyd και οι Rolling Stones, όσο σπουδαίοι κι αν ήταν καλλιτεχνικά, συμβόλιζαν για τη νέα γενιά μια μουσική βιομηχανία που είχε χάσει την επαφή της με το παρόν.
Ωστόσο, οι The Damned ποτέ δεν αντιμετώπισαν αυτή τη σύγκρουση με δογματισμό. Αντί να απορρίψουν τη μουσική των προηγούμενων γενεών, διαχώρισαν το καλλιτεχνικό περιεχόμενο από το σύστημα που το περιέβαλλε. Το «Not Like Everybody Else» αποδεικνύει ότι η punk που αντιπροσώπευαν δεν γεννήθηκε στο κενό, αλλά «τράφηκε» από την ψυχεδέλεια, το garage rock, το βρετανικό beat, το proto-punk των ’60s και των αρχών των ’70s. Εκεί όπου άλλοι έβλεπαν ξεπερασμένες μελωδίες, οι The Damned έβλεπαν ακόμα κάτι δυνατό.
Οι διασκευές τους δεν είναι νοσταλγικά «αναμασήματα». Το “Summer In The City” αποκτά έναν πιο σκοτεινό και νευρικό χαρακτήρα, το “See Emily Play” περνά μέσα από ένα gothic φίλτρο, ενώ το “I’m Not Like Everybody Else” των Kinks συνοψίζει την ίδια τη φιλοσοφία του συγκροτήματος. Στο “The Last Time” των Stones χρησιμοποιείται ζωντανό υλικό με τη συμμετοχή του Brian James, για να τον τιμήσουν, χωρίς να είναι απλώς επιλογή ρεπερτορίου. Η φωνή του Dave Vanian, θεατρική και επιβλητική, κουβαλά πια λιγότερη “ωμή” ένταση αλλά περισσότερο βάθος και αφήγηση, ενώ η παραγωγή κρατά έναν ζεστό, άμεσο ήχο, μακριά από περιττές «καλογυαλισμένες φιοριτούρες».
Σε τελική ανάλυση, το “Not Like Everybody Else” δεν είναι ένας δίσκος που προσπαθεί να αποδείξει τη διαχρονικότητα των The Damned, αυτή είναι ήδη δεδομένη κατά την γνώμη μου. Είναι ένας δίσκος που εξηγεί πώς και γιατί αυτή η διαχρονικότητα προέκυψε. Δείχνει ότι η punk μουσική, τουλάχιστον όπως την αντιλήφθηκαν οι The Damned, ήταν η επανεκκίνησή της ιστορίας του rock n roll. Δεν θέλω να θεωρηθεί υπερβολή ότι αξίζει πραγματικά αυτό το album, γιατί είναι ειλικρινές και βαθιά συνδεδεμένο με τη διαδρομή ενός συγκροτήματος που ποτέ δεν έμοιαζε με κανέναν άλλο.
Είδος: Rock/British punk/New wave
Δισκογραφική: earMUSIC
Ημερομηνία κυκλοφορίας: 23 Ιανουαρίου 2026
