Αν υπάρχει κάτι που κρατάω πολύ περισσότερο από το 2025, πέρα από τις σημαντικές εγχώριες κυκλοφορίες, είναι η ανακοίνωση της επαναδραστηριοποίησης των Sorrowful Angels. Και πρώτη “στάση”, το Ghostlands & Ravenlands Festival, απόψε. Η καλύτερη ευκαιρία να μιλήσουμε με τον Διονύση Χριστοδουλάτο, κιθαρίστα και τραγουδιστή των Αθηναίων, για όλα όσα αφορούν την μπάντα και τα σχέδιά της.
Καλησπέρα από το Soundcheck και καλή χρονιά! Πάνε πάνω από 10 χρόνια, από την τελευταία φορά που ακούσαμε νέα σας και η είδηση της επαναδραστηριοποίησής σας, μας χαροποίησε ιδιαίτερα! Δεν γίνεται όμως να μην ρωτήσω, ποιοι ήταν οι λόγοι που οι Sorrowful Angels “μπήκαν στον πάγο”; Τί σας οδήγησε, να πάρετε μια τέτοια απόφαση, ειδικά μετά το “Remedie” και τις εμφανίσεις που σχεδιάσατε;
Το “πάγωμα” δεν ήταν μία συνειδητή απόφαση αλλά ένα αποτέλεσμα πολλών δραματικών αλλαγών στην ζωή μου/μας, με αποτέλεσμα να δώσω βάση σε άλλες προτεραιότητες. Σε αυτό συνέβαλε κατά πολύ και η απόφασή μου να στηρίξω το καινούργιο recording studio (CFN recordings Studio) που είχα μόλις αλλάξει χώρο, επηρεάζοντας την οπτική μου, καθώς ασχολούμαι καθημερινά με τη μουσική αλλά για project άλλων. Επίσης υπάρχει και μία άλλη παράμετρος, το να κρατάς ένα σχήμα με σταθερή παρουσία στην Ελλάδα, ειδικά όταν δεν μπορεί να είναι η βασική σου δουλειά, θέλει προγραμματισμό, χρόνο, χρήμα και αντοχές. Με τα χρόνια, αυτό μεταφράζεται σε αλλαγές, δυσκολίες στο να συγχρονιστεί η ζωή όλων, και μια μόνιμη ανάγκη να στηρίζεις την προσπάθεια από αλλού. Το είχα πει και παλιότερα: το να το κάνεις “επαγγελματικά” εδώ, καταντά άθλος.
Από την άλλη, το να ξεκινήσετε και πάλι τις “μηχανές”, ήταν κάτι που δεν ήρθε αυθόρμητα, χωρίς σκέψη. Τί σας έκανε, να ασχοληθείτε ξανά με την μπάντα; Τελικά, το μουσικό “σαράκι”, τρώει συνεχώς τον καλλιτέχνη;
Δεν σου κρύβω ότι με κούρασε η ζωή στο στούντιο. Ένιωθα την ανάγκη εδώ και πολύ καιρό ότι έπρεπε να βρω ένα κίνητρο να ξανασχοληθώ με το δικό μας υλικό. Και αυτό το πράγμα συνέβη επιτέλους με την παρακίνηση πολύ καλών μου φίλων. Η μουσική δεν “φεύγει” αν είσαι άνθρωπος που γράφει — απλά κάποια στιγμή ήρθε η ώρα να ξαναμπεί το πλαίσιο, να ξαναφτιαχτεί η μηχανή και να ξεκινήσει μια νέα περίοδος.
Φαντάζομαι έχουν αλλάξει πολλά στην μπάντα από το 2015, έτσι; Πώς βρίσκει τους Sorrowful Angels, το νέο σας ξεκίνημα;
Πιο ώριμη ταυτότητα, πιο στοχευμένη λειτουργία. Τότε υπήρχε έντονα το “τρέχουμε να προλάβουμε”. Τώρα η λογική είναι “χτίζουμε σωστά”. Η βάση παραμένει ο χαρακτήρας του ήχου — gothic ατμόσφαιρα με metal κατεύθυνση όπως τουλάχιστον την αντιλαμβανόμαστε εμείς — αλλά η επιστροφή αντιμετωπίζεται ως νέο κεφάλαιο, όχι ως νοσταλγία.
Μιας και μιλάμε για μια νέα αρχή και γνωρίζοντας την αγάπη σας για το gothic metal, υπάρχει περίπτωση να δούμε τους Sorrowful Angels να δοκιμάζουν κάποιες νέες ηχητικές “ιδέες”;
Ναι, στο μέτρο που δεν χαλάει την ακουστική υπογραφή. Πάντα μας ενδιέφερε η “ενιαία ατμόσφαιρα” και το να δένουν μουσική–στίχος–εικαστικό, ως μία πρόταση. Αυτό αφήνει χώρο για ιδέες (κινηματογραφικά/ηλεκτρονικά στοιχεία, δυναμικές ενορχηστρώσεις), αλλά με γνώμονα να παραμένει αναγνωρίσιμο το σχήμα.
Η αλήθεια είναι, ότι οι Sorrowful Angels ξεκίνησαν σε μια εποχή, που το metal έδειχνε να περνά μια κρίση, με νέες μουσικές ιδέες να κερδίζουν “έδαφος”. Πώς ήταν τα πράγματα για μία gothic metal μπάντα, πίσω στο millennium; Ποια ήταν τα πλην και τα συν και πώς τα αντιμετωπίσατε;
Δύσκολο timing. Το metal τότε περνούσε φάσεις όπου άλλα ρεύματα έπαιρναν χώρο και οι “παλιές” φόρμες έμοιαζαν λιγότερο επίκαιρες. Το θετικό ήταν ότι όποιος έμενε, έμενε γιατί το ήθελε πραγματικά — και το κοινό που κέρδιζες ήταν δεμένο. Το αρνητικό: λιγότερες ευκαιρίες, μικρότερη υποδομή, πολύ DIY και μεγάλο κόστος σε σχέση με την απήχηση.
Αντίστοιχα, στις μέρες μας, ο σκληρός ήχος μοιάζει να διανύει μια δεύτερη “νιότη”, με την χώρα μας να είναι ιδιαίτερα ενεργή. Τί πιστεύετε ότι έχει αλλάξει πλέον στην χώρα μας και οι μπάντες λειτουργούν καλύτερα; Υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης και ποια είναι αυτά;
Υπάρχει περισσότερη πληροφορία, καλύτερη τεχνογνωσία και μεγαλύτερη εξωστρέφεια. Περισσότερες ποιοτικές κυκλοφορίες, περισσότερα live, καλύτερη δικτύωση. Αλλά το κεντρικό θέμα μένει: βιωσιμότητα. Χρειάζεται πιο επαγγελματική οργάνωση (PR/management/booking), συνέπεια, και συνεργασίες που να μην εξαντλούν τους μουσικούς οικονομικά και χρονικά.
Θα ήθελα να θυμηθούμε λίγο τα παλιά, ώστε να σας γνωρίσουν καλύτερα και οι νεότεροι αναγνώστες μας. Ποιοί ήταν εκείνοι οι καλλιτέχνες, που αποτέλεσαν την πηγή της έμπνευσής σας; Πώς επηρέασαν το μουσικό “όραμά” σας;
Ο πυρήνας ήταν πάντα το melodic/gothic συναίσθημα και η ατμόσφαιρα: Paradise Lost, Katatonia, Sentenced, Amorphis και γενικά ο τρόπος που οι μπάντες αυτές έκαναν το “βαρύ” να έχει μελωδία και προσωπικότητα. Αυτό πάντα σε συνδυασμό με άλλα ακούσματα, όπως Cure, Depeche mode, διαμόρφωσαν και το τελικό αποτέλεσμα.
Ποια είναι εκείνα τα γεγονότα, ευχάριστα ή δυσάρεστα, που σας έχουν μείνει χαραγμένα, από τα πρώτα σας “βήματα”;
Δύο πράγματα μένουν πάντα: η πρώτη φορά που βλέπεις ότι ο κόσμος “πιάνει” τα κομμάτια σου και τα τραγουδάει και η πρώτη φορά που καταλαβαίνεις πόσο αδυσώπητη είναι η πραγματικότητα του να κρατάς μια μπάντα ενεργή σε βάθος χρόνου.
Έχοντας ζήσει σε δύο διαφορετικές περιόδους του σκληρού ήχου, ποιες οι ομοιότητες και ποιες οι διαφορές, του τότε με το σήμερα;
Ομοιότητα: αν δεν έχεις επιμονή και πλάνο, χάνεσαι.
Διαφορά: σήμερα έχεις εργαλεία (διανομή/επικοινωνία/οπτικό περιεχόμενο) που παλιά ήταν σχεδόν απρόσιτα. Αλλά αυτό ανεβάζει και τον πήχη: πρέπει να είσαι συνεπής παντού, όχι μόνο μουσικά.
Εάν υπήρχαν τρία κομμάτια σας, που θα χαρακτήριζαν στο μέγιστο τις τρεις περιόδους της μπάντας, ποια θα ήταν αυτά και γιατί;
“Denial” (αρχική περίοδος / “Ship in Your Trip”): γιατί δείχνει την πρώτη καθαρή ταυτότητα και το “σκοτεινό” melodic στίγμα.
“Mistress of Desire” (μεσαία περίοδος / “Omens”): πιο ώριμη γραφή και πιο “δεμένη” ατμόσφαιρα.
“Witch Hunt” (περίοδος “Remedie”): η πιο συμπυκνωμένη εικόνα του πού φτάσαμε συνθετικά και παραγωγικά τότε.
Ας πάμε και στο θέμα ζωντανές εμφανίσεις. Ποια είναι εκείνη η “στιγμή” που θυμάστε περισσότερο και ποιο είναι το χειρότερο που σας έχει συμβεί, σε ζωντανή εμφάνιση;
Η πιο δυνατή στιγμή είναι πάντα όταν η μπάντα “κουμπώνει” και νιώθεις ότι η σκηνή γίνεται ένας ενιαίος οργανισμός με τον κόσμο.
Η χειρότερη στιγμή είναι με διαφορά ένα live που είχαμε κάνει σε έναν αθηναϊκό χώρο πριν χρόνια και είχανε πάει όλα τα πράγματα, μα όλα, στραβά. Για διάφορους τεχνικούς λόγους φτάσαμε στο σημείο ο ένας να παίζει διαφορετικό κομμάτι από τον άλλον και απλά να θέλεις να ανοίξει η γη να σε καταπιεί. Ευτυχώς κάτι τέτοιο δεν ξανασυνέβη ποτέ και ελπίζω ούτε να ξανασυμβεί!
Έχετε εμφανιστεί στην ίδια σκηνή, με τεράστια ονόματα του σκληρού ήχου, όπως Anathema, U.D.O., Kreator, Behemoth, Decapitated, Paul DiAnno και άλλους. Πώς είναι να ανοίγεις για τέτοια μεγαθήρια; Ποιά “μαθήματα” κρατήσατε, από τέτοιους “δασκάλους”;
Όταν ανοίγεις για τέτοια μεγαθήρια, η πίεση σε αναγκάζει να γίνεις πιο πειθαρχημένος: χρόνος, setlist, ήχος, σκηνική ροή, επαγγελματισμός, backstage. Επίσης μαθαίνεις πόσο σημαντικό είναι να έχεις ξεκάθαρη ταυτότητα: δεν “κερδίζεις” αντιγράφοντας, κερδίζεις παρουσιάζοντας αυτό που είσαι.
Από την άλλη, ποια μπάντα αποτελεί το δικό σας “απωθημένο”, να μοιραστείτε την ίδια σκηνή και γιατί;
Μπορεί να ακουστεί “κάπως”, αλλά προσωπικά δεν έχω απωθημένα τα οποία δεν τα έχω καλύψει. Μοναδική εξαίρεση οι Black Sabbath και οι Metallica, κάτι το οποίο ρεαλιστικά δεν βλέπω να συμβαίνει!
Νομίζω ότι αυτό το οποίο με απασχολεί αυτήν τη στιγμή και σε αυτήν τη φάση της ζωής μου, είναι απλά να μπορώ να συνεχίσω να το κάνω.
Έχετε μπροστά σας, την εμφάνιση στο Ghostlands & Ravenlands Festival στο Κύτταρο. Τί να περιμένει ο κόσμος, από τους Sorrowful Angels; Που θα κινηθεί το setlist; Θα υπάρξουν εκπλήξεις, ίσως με κάποιο νέο κομμάτι;
Την Κυριακή 1 Φεβρουαρίου 2026 στο Κύτταρο Live Club, επιστρέφουμε ζωντανά μετά από σχεδόν μία δεκαετία, στο Ghostlands & Ravenlands Festival.
Το set θα πατήσει και στις τρεις περιόδους, με έμφαση στο να θυμίσει “ποιοι είμαστε” και ταυτόχρονα να ανοίξει το νέο κεφάλαιο. Υπάρχει χώρος και για νεότερο υλικό/teasers, γιατί το 2026 είναι χρονιά νέων κυκλοφοριών.
Ποια είναι τα επόμενα σχέδια των Sorrowful Angels; Τί επιφυλάσσει το μέλλον, για το σχήμα;
Το live αυτό είναι η αρχή. Το πλάνο είναι κυκλοφορίες μέσα στο 2026 και σταδιακή επαναφορά σε σταθερή δραστηριότητα, με στόχο να χτιστεί ξανά η παρουσία της μπάντας σωστά, χωρίς βιασύνη και χωρίς να επαναληφθούν τα ίδια λάθη.
Σε ευχαριστώ πολύ, για τον χρόνο σου. Ο τελευταίος λόγος, σου ανήκει…
Άγγελε, σε ευχαριστώ και εγώ για το βήμα και σας περιμένουμε όλους την Κυριακή, από νωρίς. Είναι μια μεγάλη ευκαιρία να “ξανασυστηθούμε”, σε μια πολύ όμορφη προσπάθεια όπως το Ghostlands & Ravenlands Festival και να περάσουμε τέλεια. Μην το χάσετε!
Facebook
Website
