Την απουσία λίγο πολύ την έχουμε νιώσει όλοι μας, σε διάφορες μορφές της. Προσωπικά μιλώντας το καλύτερο αντίδοτο στα συναισθήματα που αυτή γεννά, το βρίσκω στη μουσική και τα έργα της. Δίσκοι σαν το “In Your Absence” των we.own.the.sky έρχονται να διατρανώσουν αυτή μου την πεποίθηση, να αποτελέσουν στήριγμα αλλά και συνάμα εφαλτήριο. Ο κιθαρίστας και ιδρυτικό μέλος, Κώστας Διακάκης, έρχεται στην παρέα μας για να μοιραστεί σκέψεις και συναισθήματα από το μαγικό σύμπαν του συγκροτήματος.
Κώστα σε καλωσορίζω στην παρέα του Soundcheck! Αρχικά να σου δώσω τα συγχαρητήρια μου για το νέο σας album “In Your Absence”.
Καλώς σας βρήκαμε! Ευχαριστούμε πάρα πολύ για τα καλά λόγια.
Κύλισαν έξι χρόνια από το “Home”. Τι μεσολάβησε αυτό το διάστημα και γιατί μας αφήσατε να περιμένουμε τόσο!!;
Η αλήθεια είναι ότι στο διάστημα αυτών των έξι ετών συνέβησαν πάρα πολλά. Το “Home” είχε κυκλοφορήσει ακριβώς πριν την πανδημία. Είχαμε πολλά πλάνα για live και tour τότε, αλλά δυστυχώς όλα ακυρώθηκαν. Το timing δεν μας βοήθησε. Ωστόσο, συνεχίσαμε να βρισκόμαστε, να παίζουμε, και να γράφουμε μουσική. Απλά, λόγω της ιδιάζουσας αυτής κατάστασης – έλλειψη live, μηδενική επαφή με κόσμο λόγω αυτού -, πήρε αρκετό καιρό να τα βάλουμε όλα σε μια σειρά και να “ορίσουμε” κάπως με σαφήνεια τα επόμενά μας βήματα ως μπάντα. Στο μεγάλο αυτό διάστημα των έξι ετών από το “Home” μέχρι το “In Your Absence” συνετέλεσε και η απαιτητικότητα μας σε πολλά θέματα. Θέλαμε να προσέξουμε και την παραμικρή λεπτομέρεια και, πραγματικά, να κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε όσον αφορά όλες τις πτυχές του δίσκου. Και, όπως δείχνει η ιστορία, όλες αυτές οι διαδικασίες παίρνουν αρκετό χρόνο.
Ο χρόνος περνάει και μας διαμορφώνει ως χαρακτήρες στο διάβα του. Ποια τα ερεθίσματα αυτή τη φορά, που σας ώθησαν στην καλλιτεχνική δημιουργία; Πως εξελίχθηκε η συνθετική διεργασία στο νέο δίσκο;
Ο χρόνος σίγουρα μας διαμορφώνει, είμαστε διαφορετικοί σε σχέση με το πού ήμασταν (σαν άνθρωποι και σαν μουσικοί) όταν συνθέταμε και ηχογραφούσαμε το “Home”. Το βασικό μας ερέθισμα και αυτή τη φορά, ωστόσο, παραμένει ίδιο: το να γράψουμε και να παίξουμε τη μουσική που μας βγαίνει. Είναι πολύ ωραίο που έχουμε την ευκαιρία και τη δυνατότητα να το κάνουμε όλο αυτό, είναι κάτι που προσωπικά δεν το θεωρώ καθόλου δεδομένο. Νομίζω ότι, παρά την αρχική δυσκολία και την απομόνωση της πανδημίας, στο τέλος όλη αυτή η κατάσταση κατέληξε να προσδώσει έναν πιο συνειδητοποιημένο και αποφασιστικό χαρακτήρα σε ο,τι κάνουμε. Όσον αφορά την συνθετική διεργασία, στον πυρήνα της παρέμεινε ίδια: κάποιος φέρνει μια σχετικά ολοκληρωμένη ιδέα που, τουλάχιστον στο δικό του μυαλό, βγάζει νόημα και έχει κάτι να πει. Αν αρέσει και στην υπόλοιπη μπάντα, τότε περνάμε στη δεύτερη φάση που είναι να την μεταποιήσουμε και να την δοκιμάσουμε όλοι μαζί. Ενώ ποτέ δεν ήμασταν μπάντα που γράφαμε κομμάτια τζαμάροντας στο προβάδικο, σε αυτό το δίσκο αποφασίσαμε ακόμα πιο συνειδητά να δούμε και να ολοκληρώσουμε ιδέες σε επίπεδο demo πρωτού κάτσουμε να τις παίξουμε όλοι μαζί σε πρόβα. Είχαμε δηλαδή μια προσέγγιση που έκλινε περισσότερο προς την studio πλευρά σε σχέση με τις προηγούμενες φορές.
Το αίσθημα της απώλειας κυριαρχεί στη ζωή μας. Λύπη για αυτά που χάθηκαν ή ευκαιρία για μια καινούρια αρχή; Ποια είναι η δική σας οπτική;
Μιλώντας προσωπικά, εγώ παίρνω πράγματα και από τις δύο όψεις. Το να σταθούμε στην λύπη για τα πράγματα που χάθηκαν μας στρέφει διακριτά προς το παρελθόν, ενώ το να εστιάσουμε στην ευκαιρία για καινούρια αρχή μας στρέφει στοχευμένα προς το μέλλον. Νομίζω ότι πρέπει να υπάρχουν και τα δύο. Αυτά που χάθηκαν μας σμίλευσαν και μας έφεραν εδώ που είμαστε σήμερα, ενώ το βλέμμα μας στο αύριο μας ωθεί στο να θέσουμε στόχους και να προχωρήσουμε. Είναι σημαντικό να υπάρχουν και τα δύο.
Έχω την εντύπωση ότι η instrumental μουσική θέλει διπλό κόπο και ταλέντο για να πετύχει το στόχο της, που δεν είναι άλλος από το να συγκινήσει τον ακροατή της. Εννοώ ότι σε ένα συγκρότημα που χρησιμοποιεί και τους στίχους ως μέσο έκφρασης, είναι πιο εύκολη η ταύτιση του κοινού μαζί του. Όταν το καταφέρνει όμως, η δημιουργία “εικόνων” μόνο μέσα από τις νότες είναι ανυπέρβλητη. Κι εσείς το πετυχαίνετε στον απόλυτο βαθμό με το “In Your Absence”. Τι πιστεύεις από τη μεριά σου;
Η ύπαρξη στίχων δίνει μια σαφή εικόνα και μια σαφή ιστορία, οπότε είναι λογικό να είναι πιο εύκολη η ταύτιση του κοινού. Από την άλλη, η ορχηστρική μουσική δημιουργεί συναισθήματα με πιο αφιλτράριστο τρόπο, και αυτό είναι κάτι που συνολικά μας εκφράζει περισσότερο. Είναι ωραίο ο ακροατής να έχει την ευκαιρία να φτιάξει τις δικές του εικόνες με βάση αυτό που ακούει. Η ύπαρξη στίχων δεν καθιστά κατ’ ανάγκη αδύνατο το να δημιουργήσει ο ακροατής τις δικές του εικόνες, ωστόσο παράλληλα πάντα υπάρχει και το “storyline” των στίχων (εκτός αν μιλάμε για καλλιτέχνες όπως Sigur Ros που πολλές φορές δεν χρησιμοποιούν κάποια ανθρώπινη γλώσσα και η φωνή είναι ένα ακόμα όργανο). Ενώ η απουσία στίχων, από την αρχή της μπάντας, δεν είναι κάτι εσκεμμένο, ούτε είναι κάτι το οποίο de facto αποκλείουμε – είχαμε στίχους στο “Home”, έχουμε και στο “In Your Absence” -, όλα τα μέλη της μπάντας εκφραζόμαστε περισσότερο ορχηστρικά. Κανείς δεν γράφει στίχους. Επομένως είναι κάπως “φυσικό” το να γράφουμε και να παίζουμε ορχηστρική μουσική.
Στις περίεργες μέρες που ζούμε, τι πρέπει να κάνει κάποιος για του ανήκει ο δικός του ουρανός;
Να έχει υπομονή, να είναι ονειροπόλος, αισιόδοξος, αλλά παράλληλα και ρεαλιστής.
Μόλις επιστρέψατε από την πρώτη σας ευρωπαϊκή περιοδεία. Πως το βιώσατε όλο αυτό ως συλλογική εμπειρία; Πως είναι τα πράγματα από μουσικής απόψεως στη γειτονιά μας;
Περάσαμε φανταστικά, από κάθε άποψη. Αν κάποιος το βάλει κάτω και το σκεφτεί, μια περιοδεία είναι κάτι πραγματικά τρελό. Κάθε μέρα οδηγείς πολλά χιλιόμετρα, κουβαλάς εξοπλισμό, στήνεις, παίζεις, γνωρίζεις κόσμο, ξεστήνεις, μαζεύεις. Και το βράδυ προσπαθείς να ξεκουραστείς για λίγες ώρες. Την επόμενη μέρα, το ίδιο. Σε άλλο venue, άλλη πόλη, άλλη χώρα, συναντώντας διαφορετικούς ανθρώπους, πολλές φορές με διαφορετική κουλτούρα. Και όλα αυτά τα βιώνεις τη μια μέρα μετά την άλλη, είναι εξωφρενικό. Η όλη διαδικασία μας έδωσε πάρα πολλά, τόσο σε ατομικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο. Όταν αρχίσει μια περιοδεία να ρέει, και ο καθένας ξέρει τον πρακτικό του ρόλο για τα αναρίθμητα πράγματα που είναι να γίνουν κάθε μέρα, η αίσθηση της ομάδας γίνεται όλο και πιο έντονη. Και, τέλος, το να βγαίνεις να παίξεις σε μια άλλη χώρα, σε μια πόλη που πηγαίνεις πρώτη φορά, και να έχουν έρθει από κάτω άνθρωποι να σε δουν, είναι ένα συναίσθημα ανεκτίμητο. Όσον αφορά το πώς είναι η “γειτονιά” μας από μουσικής άποψης, θα πω ότι είναι πολύ κοντά σε εμάς. Οι μπάντες που μοιραστήκαμε τη σκηνή και το κοινό που είδαμε είναι πολύ κοντά σε κάτι που θα βλέπαμε και θα βιώναμε εν Ελλάδι.
Θα πάω τώρα σε μια ερώτηση βγαλμένη από quiz τηλεπαιχνιδιού…Ποιοι είναι οι πέντε post rock/metal δίσκοι που δεν πρέπει να λείπουν από μια ενημερωμένη δισκοθήκη;
Ίσως ακουστεί λίγο παράξενο, αλλά κανένας στη μπάντα δεν ακούει ιδιαίτερα post rock και post metal τα τελευταία πολλά χρόνια. Παρακολουθούμε τι βγαίνει, ιδιαίτερα από τις μεγάλες μπάντες, αλλά όλοι ακούμε πολύ διαφορετικά πράγματα. Ωστόσο, θα παραθέσω τους ιστορικά πέντε καλύτερους δίσκους που μου έρχονται στο μυαλό (hint: δεν είμαι ιδιαίτερα γνώστης του post metal στερεώματος):
Tides Of Man – Young And Courageous
Hammock – Departure Songs
Mogwai – Happy Songs For Happy People
Caspian – Dust And Disquiet
sleepmakeswaves – ..and so we destroyed everything
Την Παρασκευή 19 Δεκεμβρίου θα έχουμε την ευκαιρία να σας απολαύσουμε ζωντανά στο Gazarte Ground Stage στην Αθήνα. Τι να περιμένουν οι φίλοι σας από αυτό το live;
Είμαστε πάρα πολύ ενθουσιασμένοι για το live στις 19 Δεκεμβρίου, θα είναι το μεγαλύτερο live show που έχουμε κάνει ποτέ. Θα παίξουμε ένα εκτενές setlist με κομμάτια από όλη τη δισκογραφία μας, καθώς και το “In Your Absence” στην ολότητα του. Ανυπομονούμε πάρα πολύ!
Σε ευχαριστώ για το χρόνο σου! O επίλογος σου ανήκει.
Ευχαριστούμε πάρα πολύ για το ενδιαφέρον, για τα καλά λόγια, και για τη συνέντευξη. Ραντεβού στις 19 Δεκέμβρη!
