VAVEL: Έφυγε από τη ζωή ο τραγουδιστής Παύλος Γαβριηλίδης

ΝΕΑ

Θλίψη προκάλεσε στις τάξεις της εγχώριας heavy metal σκηνής, και ακόμα περισσότερο στον τόπο του, στη Θεσσαλονίκη και την Καλαμαριά, ο θάνατος του Παύλου Γαβριηλίδη. Υπήρξε μουσικός, μέλος της θρυλικής hard rock μπάντας Vavel τη δεκαετία του 1980, όταν το συγκρότημα αποτέλεσε μια  ξεχωριστή περίπτωση στα μουσικά πράγματα της Θεσσαλονίκης, προσπαθώντας κάποια στιγμή να κάνει και μια δυναμική υπέρβαση, με αφορμή το όνειρο μιας διεθνούς καριέρας.

Η Parallaxi πρόσφατα, με το Γιάννη Γκροσδάνη, είχε κάνει αφιέρωμα στους Vavel, με αφορμή το ντοκιμαντέρ του Μιχάλη Αγραφιώτη, το οποίο είχε πάρει μέρος και στο φεστιβάλ ντοκιμαντέρ.

Ο Παύλος Γαβριηλίδης ήταν ένας πολύ αγαπητός άνθρωπος, εργαζόταν σαν ηχολήπτης και βιντεολήπτης στο Δήμο Καλαμαριάς, έχοντας στο ενεργητικό του και πολλά βίντεο από αγώνες του αγαπημένου του Απόλλωνα Καλαμαριάς. Είχε βιώσει μια μεγάλη απώλεια πριν από 10 χρόνια, όταν μετά από ένα τραγικό δυστύχημα σε εγκαταλελειμμένο κτίριο του Αλλατίνη είχε χάσει την 15χρονη κόρη του. Ταλαιπωρήθηκε από προβλήματα υγείας το τελευταίο χρονικό διάστημα.

Οι λίγες σημαντικές γραμμές του για την προοπτική των Vavel τότε, θα είναι για πάντα ένα σπουδαίο μήνυμα για κάθε Έλληνα μουσικό που κυνηγά το όνειρό του:

“Δεν αισθάνομαι ότι η ιστορία μας δεν έχει τίποτε βαθύτερο να πει. Είναι μία ιστορία πέντε μουσικών από την Καλαμαριά, που θέλουν να ανοίξουν τα φτερά τους και να πετάξουν έξω από την Ελλάδα. Και ξέρεις γιατί; Γιατί ήθελαν να ζήσουν από την μουσική τους, μιας και στη χώρα μας ζουν από την μουσική τους πολλοί λίγοι”.

Avatar photo
About Γιώργος Γεωργίου 1406 Articles
Αν και από την τρυφερή ηλικία των ισχυρών δονήσεων κυνηγούσε την άκρη του Ουράνιου Τόξου, κάποια στιγμή στην εφηβεία του ανακάλυψε πως γεννήθηκε με ένα Triryche σημάδι, έστω και αν αυτό τον πρόδωσε μόλις τον οδήγησε στη Γη της Επαγγελίας. Ψάχνοντας για μια καλύτερη ζωή ένωσε το αγαπημένο του δίπολο, από το απόλυτο Καναδικό τρίο ως τα παλικάρια του "Νησιού" από το Aylesbury που ανάστησαν ένα ιδίωμα με τον Ψηλό ποιητή-ψάρι και αγκάλιασαν το μέλλον με τον κύριο "Η". Έμαθε και συνεχίζει να αγαπά με το ίδιο πάθος τους μεγάλους του τσίρκου της μουσικής αλλά και τα άγνωστα ευρήματα των ατέλειωτων ανασκαφών, όπως αγαπά και τις υπερβάσεις στα μουσικά ιδιώματα και άνετα θα έπινε κουβάδες από καφέ με τον Martin Walkyier και τον Paddy McAloon στο ίδιο τραπέζι. Ένας από τους διακαείς πόθους του με το πληκτρολόγιο ή την "πένα" είναι να συμφιλιώσει την παραδοσιακή prog metal παράταξη με τους μοντέρνους πιονιέρους του χώρου, μένοντας με πάθος ετοιμοπόλεμος σε κάθε προειδοποίηση της μοίρας για την εξάπλωση των λεπρών. Δυσκολεύεται ακόμα και σήμερα να δραπετεύσει από τις σελίδες του Σαρτρ, έστω και αν ο άνθρωπος είναι καταδικασμένος να είναι ελεύθερος. Σιχαίνεται τη σοβαροφάνεια, τον φασισμό κάθε απόχρωσης και τον Κούγια. Ο κινηματογράφος μάλλον στένεψε πολύ γι' αυτόν μετά το "Διάφανο Δέρμα", ενώ όταν κοιτάζει το Subbuteo με μεγεθυντικό φακό, προτιμά οι ομάδες του σε οποιοδήποτε χορτάρι του πλανήτη να φοράνε βυσσινί.