Αν σε μια σουρεαλιστική γοτθική παρέλαση έπαιρναν μέρος τα τραγούδια των The Cure, τότε χωρίς δεύτερη σκέψη, το “A Forest” θα ήταν δικαιωματικά ο σημαιοφόρος τους. Με αρχικό τίτλο “Into The Trees”, οι πρώιμες εκτελέσεις του είχαν πολύ πιο γρήγορο τέμπο. Ο Simon Gallup είχε αποκαλύψει ότι το παίξιμό του στο τραγούδι ήταν εμπνευσμένο από τον μπασίστα των Stranglers, JJ Burnel.
Αυτό το τραγούδι αντιπροσωπεύει πολλές πρωτιές για τους Cure. Ήταν η πρώτη τους επιτυχία στο Top 40 στα βρετανικά charts singles, η οποία άνοιξε το δρόμο για την πρώτη τους εμφάνιση στο πρόγραμμα Top Of The Pops του BBC. Το άλμπουμ “Seventeen Seconds” είναι επίσης το μόνο που περιλαμβάνει τη συμμετοχή του Matthieu Hartley στα πλήκτρα. Και τέλος, ήταν το πρώτο single των Cure που κυκλοφόρησε σε μορφή 12ιντσου, ενώ το αντίστοιχο 7ιντσο single δεν περιέχει την αρχική εισαγωγή, είναι συντετμημένο ανάμεσα στις στροφές και έχει πιο σύντομο fade-out , με αποτέλεσμα να είναι δύο λεπτά μικρότερο σε διάρκεια.
Την περίοδο της ηχογράφησης του άλμπουμ, ο μπασίστας Simon Gallup και ο κημπορντίστας Matthieu Hartley είχαν προστεθεί στη σύνθεση του συγκροτήματος. Ο Gallup είχε αντικαταστήσει τον Michael Dempsey, ο οποίος αποχώρησε για να πάρει μέρος στους The Associates του μυθικού Billy Mackenzie.Οι Gallup και Hartley βρέθηκαν με τους Smith (φωνητικά, κιθάρα) και Lol Tolhurst (ντραμς) στα τέλη του 1979, στη διάρκεια της περιοδείας “Future Pastimes” του συγκροτήματος, στην οποία το “A Forest” ήταν ένα από τα νέα τραγούδια που προστέθηκαν στη λίστα τραγουδιών τους.
Ο Smith έγραψε το μεγαλύτερο μέρος των στίχων του άλμπουμ σε μια νύχτα μετά από μια συναυλία με τους Siouxsie and the Banshees σε ένα ξενοδοχείο στο Newcastle το 1979. Αφού μπλέχτηκε σε έναν καβγά με τρεις επιχειρηματίες στο ασανσέρ του ξενοδοχείου, ο Smith σώθηκε από τους άλλους μουσικούς του συγκροτήματος. Παρά το γεγονός ότι είχε χτυπηθεί σοβαρά, τα συναισθηματικά του τραύματα ήταν χειρότερα από τα σωματικά του, και διοχέτευσε τα συναισθήματά του στα τραγούδια που συναρμολόγησαν το “Seventeen Seconds”. Μόλις επέστρεψε σπίτι από την περιοδεία των Banshees, ο Smith συνέθεσε το μεγαλύτερο μέρος της μουσικής για το άλμπουμ στο υπόγειο των γονιών του στο Crawley χρησιμοποιώντας μια κιθάρα Fender Jazzmaster και το όργανο Hammond της αδερφής του (το οποίο είχε ενσωματωμένο drum machine).
Ηχογραφημένο και μιξαρισμένο σε διάστημα μόλις επτά ημερών, μαζί με τα υπόλοιπα τραγούδια του άλμπουμ, το “A Forest” είναι αντιπροσωπευτικό της γοτθικής φάσης των The Cure της δεκαετίας του 1980. Ο παραγωγός Chris Parry, ο οποίος υπέγραψε συμβόλαιο με το συγκρότημα με την εταιρεία Fiction Records και είχε κάνει την παραγωγή του πρώτου τους άλμπουμ, σκέφτηκε ότι το τραγούδι έπρεπε να μιξαριστεί ξανά για το ραδιόφωνο, αλλά ο Robert Smith αρνήθηκε. Ο Smith είχε αποκτήσει πολύ περισσότερο δημιουργικό έλεγχο και αυτοπεποίθηση στο δεύτερο άλμπουμ και τελικά επέβαλλε την άποψή του.
Το τραγούδι αφηγείται μια αόριστη ιστορία καταδίωξης ενός κοριτσιού σε ένα δάσος, η οποία καταλήγει σε απώλεια. Θεωρείται συνολικά ένα κορυφαίο δείγμα του μοναδικού ήχου και της ατμόσφαιρας του γκρουπ. Ο Smith το έχει περιγράψει σαν “ένα παιδικό όνειρο (εφιάλτη) που έγινε πραγματικότητα με την εφηβεία”. Είχε μάλιστα αποκαλύψει κάποια στιγμή πως ήταν εμπνευσμένο από την εμπειρία του να χαθεί στο δάσος σαν αγόρι μην μπορώντας να βρει το δρόμο του. ”Προσπάθησα να αποτυπώσω αυτό το συναίσθημα ακραίου φόβου που με συνεπήρε και πώς – ίσως με άλλους τρόπους – αυτό το είδος δυσάρεστου συναισθήματος μπορεί να το νιώσει ο καθένας”, είχε ισχυριστεί. Κάποια χρόνια αργότερα αρνήθηκε τη συγκεκριμένη εμπειρία και δήλωσε λακωνικά: “Είναι απλά για ένα δάσος”.
Το αντίστοιχο μουσικό βίντεο ήταν το πρώτο που σύστησε το συγκρότημα οπτικά στο κοινό. Σκηνοθετήθηκε από τον David Hiller, ο οποίος συνδύασε τα πλάνα του γκρουπ στο στούντιο με ένα μοντάζ από γυρίσματα στο δάσος. Ο Smith είχε πει ότι το συγκρότημα “φαινόταν πολύ πικρόχολο και αδιάφορο” στο βίντεο επειδή έτσι ακριβώς ένιωθαν εκείνη την εποχή. Ο ίδιος πονούσε κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, καθώς είχε σπάσει τον αντίχειρά του προσπαθώντας να αλλάξει ένα λάστιχο λίγες μέρες νωρίτερα. Ο δεμένος αριστερός αντίχειρας του Smith φαίνεται στο βίντεο.
Το τραγούδι έχει συνδεθεί με ένα από τα πιο χαρακτηριστικά περιστατικά της καριέρας τους. Στο Φεστιβάλ Werchter του 1981 στο Βέλγιο, οι Cure έπαιξαν πριν από τον Robert Palmer, και headliners ήταν οι Dire Straits. Καθώς είχαν προχωρήσει μόλις μισή ώρα στο σετ τους επί σκηνής, οι roadies του Robert Palmer άρχισαν να τους λένε να συντομεύσουν το πρόγραμμά τους γιατί το φεστιβάλ είχε ήδη καθυστερήσει. Τους απείλησαν πως αν δεν σταματούσαν άμεσα, θα τους έβγαζαν τα καλώδια. Αμέσως μετά το “Play For Today”, ο εμφανώς εκνευρισμένος Smith είπε στο κοινό: “αυτό είναι το τελευταίο τραγούδι καθώς δεν επιτρέπεται να συνεχίσουμε άλλο, γιατί όλοι θέλουν να δουν τον Robert Palmer, νομίζω”… Πέρασαν σε μια αισθητά μακροσκελή εκτέλεση του “A Forest” που πραγματικά εξόργισε το crew του Palmer. Στο τέλος, ο Gallup φώναξε: “I hope you’re not arresting me. Fuck Robert Palmer! Fuck rock ‘n’ roll!” Ο Smith το διασκέδασε πραγματικά και το βρήκε απίστευτα υπέροχο, ώστε και αν οι οργισμένοι roadies πέταξαν όλα τα πράγματά τους στο πίσω μέρος της σκηνής.
Το 1990, το κομμάτι ηχογραφήθηκε ξανά (καθώς το αρχικό master είχε χαθεί) και μιξαρίστηκε από τον Mark Saunders για το άλμπουμ “Mixed Up”, το οποίο περιείχε νέες εκδοχές κλασικών κομματιών των The Cure. Ηχογραφήθηκε ξανά, για δεύτερη φορά για το box set “Join the Dots”, αυτή τη φορά μιξαρισμένο από τον Mark Plati και με τον Earl Slick στην κιθάρα, σε μια εκτέλεση που δέχτηκε διάφορες επικρίσεις. Μια ακουστική εκδοχή του ηχογραφήθηκε και κυκλοφόρησε στον bonus δίσκο που συνόδευε περιορισμένα αντίτυπα του CD “Greatest Hits” του 2001.
Το “A Forest” ήταν το μοναδικό single από το “Seventeen Seconds”, και έδωσε στο συγκρότημα την πρώτη του μεγάλη ώθηση, φτάνοντας στην 31η θέση στο 40 charts singles. Ήταν μια νίκη που είχε επιβάλλει ο Smith με τους δικούς του όρους, απορρίπτοντας κάθε πιθανό ραδιοφωνικό συμβιβασμό, και προκαλώντας την απογοήτευση του παραγωγού Chris Parry με την φαινομενική έλλειψη της εμπορικής του επίγνωσης. “Μερικές φορές νομίζει ότι σκόπιμα το εμποδίζω να έχει μεγαλύτερη επιτυχία”, είχε πει ο Smith, “Αλλά δεν είναι αυτό. Ένας από τους λόγους που αρέσει στον κόσμο το συγκρότημα είναι επειδή δεν είναι ποτέ σίγουροι τι θα συμβεί στη συνέχεια. Αν ήμασταν προβλέψιμοι, δεν θα είχαμε αντέξει τόσο πολύ”.
