THE CURE: Έφυγε από τη ζωή ο Perry Bamonte

ΝΕΑ

Ο Perry Bamonte, κιθαρίστας  και κημπορντίστας των The Cure εδώ και χρόνια, πέθανε σε ηλικία 65 ετών. Απεβίωσε μετά από σύντομη ασθένεια τα Χριστούγεννα, σύμφωνα με την επίσημη ιστοσελίδα του συγκροτήματος. Ο Bamonte ήταν μέλος των The Cure από το 1990 έως το 2005, και ξανά από το 2022 έως την τελευταία του συναυλία με το συγκρότημα τον Νοέμβριο του 2024.

Η ανάρτηση στην ιστοσελίδα του συγκροτήματος αναφέρει τα εξής:

“Perry Archangelo Bamonte 1960-2025

Με τεράστια θλίψη επιβεβαιώνουμε τον θάνατο του καλού μας φίλου και συναδέλφου μας Perry Bamonte, ο οποίος απεβίωσε μετά από σύντομη ασθένεια στο σπίτι του τα Χριστούγεννα. Ήσυχος, έντονος, διαισθητικός, σταθερός και εξαιρετικά δημιουργικός, ο “Teddy” ήταν ένα θερμό και ζωτικό κομμάτι της ιστορίας των The Cure.

Προσέχοντας το συγκρότημα από το 1984 έως το 1989, έγινε πλήρες μέλος των The Cure το 1990, παίζοντας κιθάρα, εξάχορδο μπάσο και πλήκτρα στα άλμπουμ “Wish”, “Wild Mood Swings”, “Bloodflowers”, “Acoustic Hits” και “The Cure”, καθώς και σε περισσότερες από 400 συναυλίες σε διάστημα 14 ετών.

Επανήλθε στους The Cure το Το 2022, παίζοντας άλλες 90 συναυλίες, μερικές από τις καλύτερες στην ιστορία του συγκροτήματος, με αποκορύφωμα τη συναυλία “Lost World” στο Λονδίνο την 1η Νοεμβρίου 2024.

Οι σκέψεις και τα συλλυπητήριά μας είναι με όλη την οικογένειά του. Θα μας λείψει πολύ”.

Website
Facebook

Avatar photo
About Γιώργος Γεωργίου 1406 Articles
Αν και από την τρυφερή ηλικία των ισχυρών δονήσεων κυνηγούσε την άκρη του Ουράνιου Τόξου, κάποια στιγμή στην εφηβεία του ανακάλυψε πως γεννήθηκε με ένα Triryche σημάδι, έστω και αν αυτό τον πρόδωσε μόλις τον οδήγησε στη Γη της Επαγγελίας. Ψάχνοντας για μια καλύτερη ζωή ένωσε το αγαπημένο του δίπολο, από το απόλυτο Καναδικό τρίο ως τα παλικάρια του "Νησιού" από το Aylesbury που ανάστησαν ένα ιδίωμα με τον Ψηλό ποιητή-ψάρι και αγκάλιασαν το μέλλον με τον κύριο "Η". Έμαθε και συνεχίζει να αγαπά με το ίδιο πάθος τους μεγάλους του τσίρκου της μουσικής αλλά και τα άγνωστα ευρήματα των ατέλειωτων ανασκαφών, όπως αγαπά και τις υπερβάσεις στα μουσικά ιδιώματα και άνετα θα έπινε κουβάδες από καφέ με τον Martin Walkyier και τον Paddy McAloon στο ίδιο τραπέζι. Ένας από τους διακαείς πόθους του με το πληκτρολόγιο ή την "πένα" είναι να συμφιλιώσει την παραδοσιακή prog metal παράταξη με τους μοντέρνους πιονιέρους του χώρου, μένοντας με πάθος ετοιμοπόλεμος σε κάθε προειδοποίηση της μοίρας για την εξάπλωση των λεπρών. Δυσκολεύεται ακόμα και σήμερα να δραπετεύσει από τις σελίδες του Σαρτρ, έστω και αν ο άνθρωπος είναι καταδικασμένος να είναι ελεύθερος. Σιχαίνεται τη σοβαροφάνεια, τον φασισμό κάθε απόχρωσης και τον Κούγια. Ο κινηματογράφος μάλλον στένεψε πολύ γι' αυτόν μετά το "Διάφανο Δέρμα", ενώ όταν κοιτάζει το Subbuteo με μεγεθυντικό φακό, προτιμά οι ομάδες του σε οποιοδήποτε χορτάρι του πλανήτη να φοράνε βυσσινί.