Η σύμπραξη των The Avett Brothers με τον Mike Patton είναι από μόνη της μια πρόταση που μοιάζει μ’ ένα ραντεβού στα τυφλά, ανάμεσα σε δύο μουσικούς κόσμους που δεν έχουν καμία υποχρεωτική αιτία να συναντηθούν. Κι όμως το τέκνο αυτής της σύμπραξης, το “AVTT/PTTN”, αποδεικνύει ότι οι πιο απρόσμενες συναντήσεις μπορούν να γεννήσουν τις πολύ ενδιαφέρουσες καλλιτεχνικές στιγμές. Από τη μία οι The Avett Brothers, μια μπάντα που τα τελευταία χρόνια παλεύει να ισορροπήσει ανάμεσα στη folk καταγωγή της και σε μια πιο ραδιοφωνική, καλογυαλισμένη εκδοχή της Americana, κι από την άλλη ο Mike Patton, ένας από τους πιο ανήσυχους και απρόβλεπτους performer της τελευταίας τριακονταετίας, έρχονται να προκαλέσουν ρήγματα στην αμερικανική alternative σκηνή.
Το “AVTT/PTTN” αποδεικνύεται φιλόδοξο και ποιοτικό, αποποιούμενο εξαρχής κάθε είδους συμβιβασμού∙ πρόκειται για ένα album όπου οι δύο κόσμοι συνδιαλέγονται οργανικά, γεννώντας έναν ήχο που διαθέτει συγκίνηση, βάθος και μια απρόσμενη, σχεδόν αλλοπρόσαλλη, αλλά πλήρως λειτουργική συνοχή. Αν και οι πρώτες ακροάσεις αφήνουν την αίσθηση πως κάθε πλευρά ακολουθεί το δικό της μονοπάτι, οι επαναλήψεις θα μας οδηγήσουν στο συμπέρασμα ότι αυτή η φαινομενική ασυμμετρία είναι μελετημένη και στοχευμένη, αποτέλεσμα προσεκτικής μεθόδευσης. Υπάρχουν σημεία όπου η συνεργασία μοιάζει λιγότερο με «διάλογο» και περισσότερο με δύο καλλιτέχνες που τραβούν το σκοινί από αντίθετες κατευθύνσεις, αλλά αυτό δε μας χαλάει καθόλου. Ορισμένες πειραματικές στιγμές του Patton να υποσκελίζει τη folk βάση των Avett, και το αντίθετο, ενώ σε κάποιες άλλες φάσεις, η μετάβαση από Americana σε σκοτεινή avant-garde αισθητική γίνεται απότομα, χωρίς ενδιάμεση μουσική γέφυρα (κάτι που θα ανέμενε το συμβατικό αυτάκι μας), κι όμως αυτό είναι που συναρπάζει σε τελική ανάλυση.
Πολλά τα highlights της φιλόδοξης αυτής συνεργασίας, που η ανάδειξη κάποιων μας ζορίζει πολύ. Το άλμπουμ ανοίγει με το εξαιρετικό “Dark Night of My Soul”, ένα κομμάτι που φέρει εμφανώς τη σφραγίδα των Avett· μελωδικό, θρηνητικό και βαθιά εκφραστικό. Ο Patton παρεμβαίνει με τρόπο σχεδόν σκηνοθετημένο, πλέκοντας γύρω από τη γραμμή τους μια αίσθηση αγωνίας και μελαγχολίας που απογειώνει τη σύνθεση. Πέρα από κάθε «ραδιοφωνική» προσδοκία ή ταμπέλα, το τραγούδι θα μπορούσε να ξεχωρίσει ως μία από τις πιο καλοδουλεμένες κι αισθαντικές δημιουργίες της χρονιάς. Το “Too Awesome” αποτελεί μία από τις πιο ιδιοσυγκρασιακές τους στιγμές, με τον Patton να αναλαμβάνει ενεργό ρόλο, εισάγοντας πιο ρυθμικά ηχητικά μοτίβα, πιο γρήγορα φωνητικά περάσματα και μια εκκεντρική ένταση που παραπέμπει στους Faith No More της εποχής του “King for a Day… Fool for a Lifetime”, αλλά φιλτραρισμένη μέσα από ένα folk αισθητικό πλαίσιο που προσδίδει στο κομμάτι ιδιαίτερο χαρακτήρα. Ενώ, το “The Ox Driver’s Song” είναι μια εντυπωσιακή σύνθεση που ισορροπεί ανάμεσα σ’ ένα παραδοσιακό, σχεδόν αρχετυπικό ύφος και μια σύγχρονη, καλοδουλεμένη παραγωγή. Το ρυθμικό του μοτίβο αποπνέει μια τύπου tribal ένταση, ενώ η εμφάνιση του Patton στο δεύτερο μισό προσθέτει μια βαθιά, σχεδόν επική χροιά που ενισχύει τη δραματικότητα του κομματιού. Ωραία πράγματα, που βλέπω να μακροημερεύουν στις λίστες μου.
All in all, που λεν’ και στο χωριό μου, το αποτέλεσμα δεν είναι ούτε καθαρά folk, ούτε avant-garde, ούτε rock· είναι κάτι ενδιάμεσο, ένα ηχητικό υβρίδιο που ξέρει ότι δεν απευθύνεται σ’ όλους και αυτό είναι το κυριότερο μέρος της γοητείας του. Οι οπαδοί των Avett έχουν μια ευκαιρία να δουν τη μπάντα να ξεφεύγει από την προβλεψιμότητα, οι οπαδοί του Patton, έρχονται απέναντι σ’ ένα ακόμη μουσικό πειραματισμό, λιγότερο ακραίο, αλλά διαφορετικό σίγουρα, ενώ για όλους τους άλλους είναι ένα πολυσύνθετο κι απαιτητικό άκουσμα, που αποκαλύπτει σταδιακά την αξία του.
Είδος: Folk Rock, Americana, Alternative rock
Δισκογραφική: Thirty Tigers σε συνεργασία με Ramseur Records και Ipecac Recordings
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 14 Νοεμβρίου 2025
