Στην ερώτηση «πόση αδρεναλίνη αντέχεις μέσα σ’ ένα βράδυ;», η απάντηση είναι πολύ πιο εύκολη απ’ ότι νομίζεις. Και αυτό γιατί η TMR φρόντισε να φέρει και από τα μέρη μας την ευρωπαϊκή περιοδεία “Only The Hard” αποτελούμενη από δύο εκ των «κολοσσών» του hardcore. Μιλάω φυσικά για τους Αμερικανούς Terror και Death Before Dishonor, οι οποίοι περιοδεύουν μαζί με τους βετεράνους Βούλγαρους, Last Hope και τους Γερμανούς Risk It.
Ένα πολυπολιτισμικό «εκρηκτικό» μείγμα έντασης και μουσικής «βίας» που έμελλε να λάβει χώρα στο Arch club, το οποίο έχει μετακομίσει σε νέο χώρο. Φτάνοντας στο club νωρίτερα από την προγραμματισμένη έναρξη, τσέκαρα το ομολογουμένως «πλούσιο» merch που βρισκόταν απ’ έξω και αφού έκανα την απαραίτητη κατάθεση, πέρασα στο εσωτερικό όπου λίγη ώρα μετά το άνοιγμα των πορτών οι Risk It πήραν τη θέση τους στη σκηνή.
Με τον κόσμο να γεμίζει σταδιακά τον μικρό αλλά ωραίο χώρο του Arch, οι Γερμανοί ανέλαβαν να «ζεστάνουν» τη βραδιά. Και η αλήθεια είναι ότι τα κατάφεραν μια χαρά. Η μπάντα που σχηματίστηκε το 2009 στη Δρέσδη, κατάφερε μέσα σε 20 περίπου λεπτά να ταρακουνήσει κάθε κεφάλι που βρισκόταν στο club και πέραν των 5-6 γενναίων που ήδη είχαν ξεκινήσει να «μονομαχούν» μπροστά από τη σκηνή. «Θορυβώδεις» και υπερκινητικοί, οι Risk It έδειξαν τα «δόντια» τους και έστειλαν το μήνυμα για το τι θα ακολουθούσε στη συνέχεια.
Σειρά είχαν οι Last Hope από τη γειτονική Βουλγαρία. Η μπάντα αποτελεί μεγάλο και παλαιό κεφάλαιο στο ευρωπαϊκό hardcore, καθώς δραστηριοποιούνται από το ήδη από το 1995 με αρκετά albums αλλά και περιοδείες με μεγάλα ονόματα του είδους. Όπως και οι Risk It έτσι και οι Βούλγαροι δεν χαρίστηκαν σε κανέναν τόσο πάνω όσο και κάτω από τη σκηνή. Στην επίσης σύντομη εμφάνισή τους, έπαιξαν τραγούδια από όλη την πορεία τους που γνώριζαν αρκετοί από το κοινό, το οποίο εν τω μεταξύ είχε αρχίσει να πληθαίνει και να παίρνει τη θέση του όλο και πιο κοντά στη σκηνή. Οι Last Hope έκαναν μια άκρως επαγγελματική εμφάνιση, αποδεικνύοντας την εμπειρία τους (30 χρόνια δεν τα λες και λίγα) και πιστεύω ότι αρκετοί, μεταξύ αυτών και ο γράφοντας, θα εντρυφήσουν περισσότερο στη μουσική τους.
Το έτερο «μεγάλο» όνομα της περιοδείας αποτελούσαν οι Βοστονέζοι Death Before Dishonor. Δεν χρειάζεται και πολλές συστάσεις για μία μπάντα ενεργή για πάνω από 20 χρόνια, η οποία πρεσβεύει το “BHC All Day Every Day” με συνέπεια και αφοσίωση στο αληθινό «πνεύμα» του hardcore punk. Με κάποια παλαιότερα μέλη αλλά με σταθερό «πυλώνα» τον τραγουδιστή Bryan Harris να τους οδηγεί, οι DBD εξαπέλυσαν μια μισάωρη ηχητική «καταιγίδα» την οποία φαίνεται πως περίμεναν αρκετοί. Παίζοντας τραγούδια όπως τα “Curl Up and Die”, “True Defeat” και “Friends Family Forever” από παλαιότερες δουλειές τους αλλά και από το φετινό “Nowhere Bound”, κατάφεραν να ξεκινήσουν και οι πρώτες «χαμηλές πτήσεις» από σκηνή του Arch. Η επικοινωνία του Harris με το κοινό ήταν εξαιρετική, πράγμα που του επέτρεπε πολλές φορές να δίνει το μικρόφωνο στον κόσμο, ο οποίος γνώριζε πολλούς από τους στίχους των τραγουδιών. Με τους ήχους του “Boston Belongs to Me” και ένα ήδη σχεδόν βραχνιασμένο κοινό, οι Αμερικανοί αποχώρησαν από τη σκηνή, παραδίδοντας τη «σκυτάλη» στους επικεφαλής της βραδιάς.
Death Before Dishonor setlist:
Intro/Born from Misery
Curl Up and Die
Will to Fight
Count Me In
Bad Blood
True Defeat
Overcome
Break Through It All
Friends Family Forever
Boston Belongs to Me
Λίγο πριν εμφανιστούν οι Terror στη σκηνή, ο χώρος μπροστά από αυτήν είχε γεμίσει ασφυκτικά και ο κόσμος έμοιαζε με ηφαίστειο έτοιμο να εκραγεί. Με τις πρώτες νότες του “One With the Underdogs”, ένα ξέσπασμα άνευ προηγουμένου απλώθηκε απ’ άκρη σ’ άκρη του Arch, με κόσμο να σπρώχνεται, να mosh-άρει και να βουτάει ομαδόν από τη σκηνή. Με το πόδι στο «γκάζι» οι Terror δεν παίρνουν ανάσα (ούτε κι ο κόσμος φυσικά) και «πυροβολούν» ασταμάτητα με χαρακτηριστικά τραγούδια από τη δισκογραφία τους. «Ξύλο» ολκής στα “Spit My Rage”, “Return to Strength”, “ Pain Into Power” και όχι μόνο, με έναν Scott Vogel να καλεί τον κόσμο να ανέβει στη σκηνή για stage dive, να τον «συνοδεύσει» στα φωνητικά και να δώσει ό,τι έχει κάτω από αυτήν. Εξάλλου όπως είπε και ο ίδιος κάποια στιγμή: «this your stage, this your microphone», προσκαλώντας το κοινό να τα κάνει όλα λίμπα. Αυτό που κάνει τους Terror μια από τις πιο σημαντικές μπάντες του χώρου, πέραν της δισκογραφικής τους συνέπειας και των ισοπεδωτικών τους εμφανίσεων, είναι η αφοσίωση στο ιδίωμα και στον τρόπο που αντιλαμβάνονται το hardcore.
Θεωρούν (κι έτσι είναι) όλο αυτό ως μια «κοινότητα» και το μόνο που έχουμε σε μια κοινότητα είναι ο ένας τον άλλον απέναντι σε έναν κοινό «εχθρό». Γι’ αυτό και χαίρουν της εκτίμησης πολλών συγκροτημάτων, πολλά από τα οποία είναι και παλιότερα από τους ίδιους. Όταν βλέπεις πως όση ώρα έπαιζαν οι Αμερικανοί, στην άκρη της σκηνής βρίσκονταν μέλη από τις υπόλοιπες μπάντες παρακολουθώντας και τραγουδώντας μαζί τους, τότε δεν μπορεί κανείς να αμφισβητήσει αυτό το γεγονός. Οι Αμερικανοί έπαιξαν μόλις 40 λεπτά αλλά όπως είπε κι ένας φίλος ήταν σαν να έπαιξαν 2 ώρες. Η ασταμάτητη ροή του setlist, η ένταση και η ορμή των τραγουδιών, η μουσική «βία» της μπάντας και η «πολεμική» διάθεση του κοινού δεν άφησαν περιθώρια για αμφισβητίες. “Boundless Contempt”, “Can’t Help but Hate” αγγίζουν τις «παρυφές» του death metal. “Overcome” και “Keep Your Mouth Shut” από το εμβληματικό “One With the Underdogs” του 2004 «εκτροχιάζουν» την κατάσταση, ενώ το κλασικό τελείωμα με το “Keepers of the Faith” βρίσκει άπαντες με ένα χαμόγελο ικανοποίησης και εξιλέωσης «ζωγραφισμένο» στα πρόσωπά τους. Τυχεροί όσοι παρακολούθησαν ένα από τα πιο «βίαια» και έντονα live του έτους. Τυχερός και του λόγου μου που μπόρεσα και βίωσα για ακόμη μια φορά την «ωμότητα» μιας hardcore συναυλίας και ειδικά μίας που ηγήθηκαν οι θρυλικοί Αμερικανοί.
Terror setlist:
One With the Underdogs
Spit My Rage
Stick Tight
Return to Strength
Boundless Contempt
Life and Death
Pain Into Power
Overcome
Lowest Of the Low
Can’t Help but Hate
Keep Your Mouth Shut
Keepers of the Faith
