KAUAN: “Wayhome”

Ένα από τα πολυτιμότερα μυστικά που παραμονεύει στις σκιές του ευρύτερου post rock/metal ήχου, είναι αυτό των Kauan. Δημιουργήθηκαν από τον Ρώσο συνθέτη και πολυμουσικό Anton Belov στην πόλη Chelyabinsk το 2005. Με την εκφραστική τους αφετηρία να αντλεί έμπνευση από το black, το doom και το folk metal, οι Kauan έχουν εξελιχθεί μέσα από μια πλούσια και πυκνή δισκογραφική προσφορά, εξερευνώντας και τα χωράφια του post rock/metal. Από το 2022 έχουν μετακομίσει στο Ελσίνκι της Φινλανδίας (το όνομά τους είναι φινλανδικό όπως και αρκετοί από τους στίχους τους).

Το ολόφρεσκο “Wayhome” είναι το δέκατο άλμπουμ τους και τους βρίσκει σε μια πανοραμική στάση έμπνευσης και έκφρασης που αγκαλιάζει ένα ευρύ φάσμα ήχων. Πρόκειται ουσιαστικά για ένα τραγούδι 50 λεπτών, χωρισμένο σε οχτώ επιμέρους κεφάλαια. Το κυρίαρχο θέμα είναι το ταξίδι, κυριολεκτικό και μεταφορικό, όπως αντίστοιχα και το σπίτι, η βάση του καθένα, μπορεί να αποκτήσουν διαφορετική σημασία, ανάλογα με την εξέλιξη της ζωής. Σύμφωνα μάλιστα με τον κύριο δημιουργό και αρχηγό, η οπτική ιδέα του άλμπουμ βασίζεται στο ταξίδι που αναπαριστάται μέσα από ένα ύφασμα, ένα ρούχο. Ξεκινά καθαρό, άθικτο, λευκό. Καθώς το άλμπουμ ξεδιπλώνεται, το ύφασμα αρχίζει να φθείρεται: λερώνεται, καίγεται, τεντώνεται και σκίζεται. Μέχρι το τελευταίο κομμάτι, το ύφασμα είναι αγνώριστο, μεταμορφωμένο από όλα όσα έχει υποστεί.

Ολόκληρη η ομάδα του “Ice Fleet” έχει αντικατασταθεί στο νέο άλμπουμ.  Η Helena Dumell έχει προστεθεί σαν βιολονίστρια, ενώ ο Kristian Merilahti στα ντραμς και ο Niko Salminen στο μπάσο έχουν αναλάβει τα αντίστοιχα εκτελεστικά καθήκοντα. Ο Belov έχει αναλάβει όλα τα άλλα όργανα, και ο σύζυγός του, Alina Belova, κάνει επίσης δεύτερα φωνητικά με την καθιερωμένη, διακριτική της παρουσία.

Για όποιον δεν έχει έρθει σε επαφή με τον κόσμο του Belov και των Kauan, υπάρχει μια ορθάνοιχτη πόρτα για ένα μουσικό σύμπαν σπάνιας ομορφιάς, αναπλαστικής ικανότητας, και συντριπτικού λυρισμού. Η παλλόμενη μελωδία του “aim/decide” που αναδύεται μετά τον μακρινό ήχο μιας καταιγίδας ανοίγει τον ορίζοντα της περιπλάνησης και επιδεικνύει τη δύναμη της πρότασης του σχήματος.  Αυτή δεν είναι άλλη από τη συγκεκριμένη γοητεία των μελωδιών που υπερισχύει απέναντι στο βάθος και την αύρα των αντίστοιχων μουσικών ιδιωμάτων.

Πράγματι, οι Kauan δεν επιστρατεύουν την αχανή ομίχλη ενός αιωρούμενου ambience να κρυφτούν σε μια απροσδιόριστη ηχητική μανιέρα. Κάθε βήμα του ταξιδιού σκαρώνει περιγραφικές μελωδίες που περνούν βαθιά στον ακροατή και τον υποβάλλουν σε μεταβάσεις διαθέσεων. Οι διαδοχές είναι υποδειγματικά φυσικές, από γαλήνια, νεοκλασικά, ρομαντικά στιγμιότυπα στο εκτόπισμα ζοφερών doomy ριφ που κουβαλούν πάνω τους  το βάρος των πικρών και σκοτεινών φωνητικών φράσεων. Η περιπέτεια του “Wayhome”, αν ανακαλέσουμε την εικόνα του φθαρμένου υφάσματος, έχει μια ελεγειακή υφή στο υπόβαθρό της, αλλά ταυτόχρονα αφήνει την ομορφιά της τέχνης να σπρώξει ένα λυτρωτικό ελιξίριο στον ακροατή. Πράγματι, το ταξίδι όποιο και αν είναι το τίμημα δεν κρίνεται σαν αφοριστικό στην έκφραση των Kauan. Μέσα από ένα πλήθος από σημαίνουσες  ηχητικές λεπτομέρειες, διατηρείται μια αχτίδα μέσα στη διαφαινόμενη μελαγχολία, στη δοκιμασία κάθε είδους ταξιδιού.

Ο ακροατής θα διασχίσει τα πενήντα λεπτά μιας περιγραφής με κορυφές έντασης και αγωνίας αλλά και συστάδες λυρισμού, και αν νιώσει αποκαμωμένος στην επιστροφή, τίποτα δεν έχει σκοτώσει την προσδοκία και την ελπίδα. Η μαεστρία του Belov έχει αφήσει αρκετό χώρο για όποιον έχει μάθει να παλεύει.

Ένα μουσικό έργο σπάνιας ομορφιάς σε έναν χώρο που συχνά χωλαίνει στην ένταση της εμπειρίας.

Είδος: Post Rock/Doom/Ambient
Εταιρεία: Artoffact Records
Ημερομηνία κυκλοφορίας: 7 Νοεμβρίου 2025

Facebook
Bandcamp

Avatar photo
About Γιώργος Γεωργίου 1386 Articles
Αν και από την τρυφερή ηλικία των ισχυρών δονήσεων κυνηγούσε την άκρη του Ουράνιου Τόξου, κάποια στιγμή στην εφηβεία του ανακάλυψε πως γεννήθηκε με ένα Triryche σημάδι, έστω και αν αυτό τον πρόδωσε μόλις τον οδήγησε στη Γη της Επαγγελίας. Ψάχνοντας για μια καλύτερη ζωή ένωσε το αγαπημένο του δίπολο, από το απόλυτο Καναδικό τρίο ως τα παλικάρια του "Νησιού" από το Aylesbury που ανάστησαν ένα ιδίωμα με τον Ψηλό ποιητή-ψάρι και αγκάλιασαν το μέλλον με τον κύριο "Η". Έμαθε και συνεχίζει να αγαπά με το ίδιο πάθος τους μεγάλους του τσίρκου της μουσικής αλλά και τα άγνωστα ευρήματα των ατέλειωτων ανασκαφών, όπως αγαπά και τις υπερβάσεις στα μουσικά ιδιώματα και άνετα θα έπινε κουβάδες από καφέ με τον Martin Walkyier και τον Paddy McAloon στο ίδιο τραπέζι. Ένας από τους διακαείς πόθους του με το πληκτρολόγιο ή την "πένα" είναι να συμφιλιώσει την παραδοσιακή prog metal παράταξη με τους μοντέρνους πιονιέρους του χώρου, μένοντας με πάθος ετοιμοπόλεμος σε κάθε προειδοποίηση της μοίρας για την εξάπλωση των λεπρών. Δυσκολεύεται ακόμα και σήμερα να δραπετεύσει από τις σελίδες του Σαρτρ, έστω και αν ο άνθρωπος είναι καταδικασμένος να είναι ελεύθερος. Σιχαίνεται τη σοβαροφάνεια, τον φασισμό κάθε απόχρωσης και τον Κούγια. Ο κινηματογράφος μάλλον στένεψε πολύ γι' αυτόν μετά το "Διάφανο Δέρμα", ενώ όταν κοιτάζει το Subbuteo με μεγεθυντικό φακό, προτιμά οι ομάδες του σε οποιοδήποτε χορτάρι του πλανήτη να φοράνε βυσσινί.