Έξι χρόνια αναμονής είναι πολύς καιρός, και έχοντας τις πληροφορίες με το σταγονόμετρο, μια ανησυχία για την προοπτική συνέχειας προέκυψε. Όμως επιτέλους, ο Andy Robison και ο Phil Monro επέστρεψαν με φρέσκα φρούτα, σφραγίζοντας την ρήση “ήταν δίκαιο και έγινε πράξη”. Οι Ihlo έπαψαν πια να είναι αυτό το απίθανο ανεξάρτητο μαργαριτάρι που προέκυψε το 2019 με το πανέμορφο “Union”, και μπορεί να απολαμβάνει τη φιλοξενία της Kscope, μια κατάληξη αρμονική για τη μουσική που σκαρώνουν.
Αφήσαμε την τελευταία τους δράση τον Οκτώβριο του 2020, όταν στη διάρκεια της καραντίνας ηχογράφησαν ζωντανά το ΕΡ “In Stasis” με τέσσερα τραγούδια. Με ξεχωριστή ευχαρίστηση διαπιστώνουμε πως ο χαρισματικός ντράμερ Clark McMenemy παραμένει σταθερά μαζί τους από το ξεκίνημα, κάνοντας ουσιαστικό το μουσικό αυτό τρίο τον πυρήνα των Ihlo.
Για όσους δεν έχουν την παραμικρή επαφή με τη μουσική των ταλαντούχων Βρετανών, υπάρχει μια εμφανής βάση στο σύγχρονο djent που καθορίζει τις δυναμικές των πιο επιθετικών τραγουδιών τους, όμως παράλληλα είναι ξεκάθαρες οι ηλεκτρονικές αλλά ακόμα και pop εντυπώσεις, στοχεύοντας να σφυρηλατήσουν τον δικό τους ήχο, τις δικές τους μεταστροφές στις διαθέσεις των τραγουδιών και να προσθέσουν μια βαθιά και κινηματογραφική προοπτική στα τραγούδια. Τόσο ο Robison όσο και ο Monro αλληλεπιδρούν στο επίπεδο αυτό, συμπληρώνοντας τα επίπεδα των keyboards και τις ενορχηστρώσεις, προδίδοντας εμφατικά πως τους ενδιαφέρει πρωτίστως ένας εμπλουτισμένος ηχητικός φλοιός σε κάθε απόπειρα.
Με βάση τη λογική αυτή και την προοπτική, η διαδρομή του άλμπουμ είναι ένας ελκυστικός δρόμος που συνεχώς διευρύνει την προοπτική του. Ακόμα θυμάμαι τη συνέντευξη μαζί τους μετά το “Union”, όταν είχα θέσει ξανά αυτή την εντύπωση μιας κλιμάκωσης του πλούτου του ύφους τους, το οποίο τότε έβρισκε μια εμφατική αποθέωση στο 15λεπτο “Coalescence” που έκλεινε το άλμπουμ. Κάπως έτσι αρχίζω να αισθάνομαι ξανά, ήδη από το “Source” και μετά, όταν οι λεπτομέρειες στο χαλί των συνθέσεων απλώνουν ξανά αυτή τη μαγική εντύπωση πως ο ακροατής επιπλέει σε μια ντελικάτη και ευαίσθητα φινιρισμένη επιφάνεια. Το προφανές προσόν των Ihlo είναι αυτός ο αυτόνομος, μοντέρνος λυρισμός του που τείνει να καθορίσει με την έκφρασή του την ταυτότητα του σχήματος, δίνοντας μια δυνατή προσωπική σφραγίδα. Καθοριστικό χρώμα σε αυτή την προοπτική αποτελεί κάθε μοναδική ερμηνεία του Robison, ο οποίος εντυπωσιάζει και σημαδεύει με την προσέγγισή του το βάθος των τραγουδιών.
Νιώθω δυνατά πως από το “Mute” οι Ihlo έχουν πετάξει ήδη κάθε ίχνος παραπετάσματος, άμεσης επαφής και συμβατικής επικοινωνίας με κάθε επικείμενο ακροατή, και οργώνουν το δικό τους μονοπάτι, μια λωρίδα δημιουργίας με οδηγό αυτό το ξεχωριστό ambience. Μας είχαν προδώσει πρόθυμα πως οι εμπνεύσεις και οι ιδέες έρχονται ακόμα και από απρόσμενες για τον χώρο πηγές, όπως οι Boards Of Canada, αλλά μοιάζει να είναι αυτό το στοιχείο της έκπληξης που τελικά τους ωθεί πιο μακριά από την συνήθη προοπτική. Χαίρομαι που ακόμα και οι ίδιοι ομολογούν πως δεν το αντιμετωπίζουν σαν την υποχρεωτική, μοντέρνα μπαλάντα του δίσκου, αλλά σαν μια απόπειρα με βαθύτερο χαρακτήρα που θα ήθελαν να εξερευνήσουν περισσότερο στο μέλλον. Άλλωστε σε έναν χώρο με την πρωταγωνιστική σκιά των TesseracT και των Leprous, οι Ihlo μεταφέρουν μια εναλλακτική προσέγγιση στη δική τους περιγραφή, κάτι που καταλήγει να ακούγεται τόσο φρέσκο και αναζωογονητικό και ταυτόχρονα συναρπαστικό. Το post progressive προφίλ τους έχει αλιεύσει τα πολύτιμα χαρτιά του με ένα ευπρόσδεκτα εκκεντρικό κριτήριο, τιμώντας ταυτόχρονα την αγάπη των δημιουργών σε άλλα ηχητικά χωράφια, και εμείς οι τυχεροί καταλήγουμε να απολαμβάνουμε αυτή την καλλιτεχνική σύγκρουση.
Η λάγνα ηχητικά δίνη του ομότιτλου μάλλον με έχει παγιδέψει περισσότερο από οτιδήποτε μέσα σε αυτό το θαυμαστό έργο, καθώς είναι σημαντικό για τον ακροατή να εκτιμήσει τους διαδρόμους της ευγενικής προοπτικής των Ihlo, μιας περιστρεφόμενης ακουστικής αποπλάνησης, αυτής της υπέροχα μουδιασμένης σαγήνης των στρωμάτων των keyboards. Πιθανά το “Legacy” είναι το πιο εμμονικό τραγούδι της χρονιάς για μένα, η διαρκής άνοδος σε μια συναισθηματική δοκιμασία, η ώθηση σε μια υπέρβαση και ταυτόχρονα η προσωπική συγκίνηση αυτού του εσωτερικού ταξιδιού.
Και αν η σχεδόν δυστοπική ματιά του δίσκου στην κενότητα της τεχνολογικής προόδου με βρίσκει σε απόλυτη ταύτιση, η ευαισθησία του έργου αυτού γεννά μια περίεργη απόλαυση, κάτι που σχεδόν ξορκίζει τις σκιές, τους φόβους, τις επιφυλάξεις, αυτό ακριβώς που μπορεί να κάνει η μεγάλη μουσική.
Έχοντας ήδη ξεκλειδώσει τους παλιούς φόβους της απουσίας και τις παραμικρές αντιστάσεις, μένει πια να ακολουθήσω την απολαυστική συνδρομή του χρόνου, να δείξει πόσο ψηλά θα σηκώσει το θαυμαστό και πολύτιμο σύμπαν του “Legacy”.
Είδος: Progressive Rock/metal/Djent
Εταιρεία: Kscope
Ημερομηνία κυκλοφορίας: 29 Αυγούστου 2025
