Δυο ηχηρές αποχωρήσεις, μόλις με την έλευση του νέου χρόνου, ανακοινώθηκαν από τους Βρετανούς progsters Haken. Ιδιαίτερα αυτή του κιθαρίστα Charlie Griffiths σηματοδοτεί μια εντελώς νέα εποχή για το γκρουπ. Ο Griffiths εντάχθηκε στους Haken το 2008, ένα χρόνο μετά τη δημιουργία του συγκροτήματος. Έχει εμφανιστεί σε κάθε κυκλοφορία άλμπουμ και ξεκίνησε τη δική του σόλο καριέρα με την κυκλοφορία του άλμπουμ “Tiktaalika” το 2022. Ο μπασίστας Conner Green αντικατέστησε τον αρχικό μπασίστα Thomas MacLean το 2014.
Σε μια σύντομη δήλωση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, το συγκρότημα δήλωσε: “Με βαριά καρδιά ανακοινώνουμε την αποχώρηση του Charlie Griffiths και του Conner Green από τους Haken. Είμαστε εξαιρετικά ευγνώμονες για τον χρόνο που περάσαμε μαζί, δημιουργώντας μουσική και περιοδεύοντας σε όλο τον κόσμο, πετυχαίνοντας πράγματα που νομίζαμε ότι δεν ήταν δυνατά. Τόσο ο Charlie όσο και ο Conner είναι αναντικατάστατοι, σαν μουσικοί και σαν άνθρωποι, και έχουν δώσει τόσα πολλά για να κάνουν αυτό το συγκρότημα αυτό που είναι σήμερα. Δεν μπορούμε να τους ευχαριστήσουμε αρκετά, αλλά τους ευχόμαστε ό,τι καλύτερο σε οποιεσδήποτε μελλοντικές προσπάθειες. Θα είναι πάντα μέρος της οικογένειας των Haken. Νέα μουσική έρχεται φέτος”.
Κάποιες εικασίες και φημολογίες είχαν ήδη αρχίσει να διαρρέουν για το τι μπορεί να συνέβαινε με το συγκρότημα, μετά την ακύρωση τόσο της εμφάνισης του συγκροτήματος στο Euroblast Festival όσο και των ζωντανών εμφανίσεων με τους Αμερικανούς prog rockers Coheed And Cambria.
Αν και από την τρυφερή ηλικία των ισχυρών δονήσεων κυνηγούσε την άκρη του Ουράνιου Τόξου, κάποια στιγμή στην εφηβεία του ανακάλυψε πως γεννήθηκε με ένα Triryche σημάδι, έστω και αν αυτό τον πρόδωσε μόλις τον οδήγησε στη Γη της Επαγγελίας. Ψάχνοντας για μια καλύτερη ζωή ένωσε το αγαπημένο του δίπολο, από το απόλυτο Καναδικό τρίο ως τα παλικάρια του "Νησιού" από το Aylesbury που ανάστησαν ένα ιδίωμα με τον Ψηλό ποιητή-ψάρι και αγκάλιασαν το μέλλον με τον κύριο "Η". Έμαθε και συνεχίζει να αγαπά με το ίδιο πάθος τους μεγάλους του τσίρκου της μουσικής αλλά και τα άγνωστα ευρήματα των ατέλειωτων ανασκαφών, όπως αγαπά και τις υπερβάσεις στα μουσικά ιδιώματα και άνετα θα έπινε κουβάδες από καφέ με τον Martin Walkyier και τον Paddy McAloon στο ίδιο τραπέζι. Ένας από τους διακαείς πόθους του με το πληκτρολόγιο ή την "πένα" είναι να συμφιλιώσει την παραδοσιακή prog metal παράταξη με τους μοντέρνους πιονιέρους του χώρου, μένοντας με πάθος ετοιμοπόλεμος σε κάθε προειδοποίηση της μοίρας για την εξάπλωση των λεπρών. Δυσκολεύεται ακόμα και σήμερα να δραπετεύσει από τις σελίδες του Σαρτρ, έστω και αν ο άνθρωπος είναι καταδικασμένος να είναι ελεύθερος. Σιχαίνεται τη σοβαροφάνεια, τον φασισμό κάθε απόχρωσης και τον Κούγια. Ο κινηματογράφος μάλλον στένεψε πολύ γι' αυτόν μετά το "Διάφανο Δέρμα", ενώ όταν κοιτάζει το Subbuteo με μεγεθυντικό φακό, προτιμά οι ομάδες του σε οποιοδήποτε χορτάρι του πλανήτη να φοράνε βυσσινί.
