Δεν είναι λίγα τα χιλιόμετρα που έχουν διανύσει οι Gazpacho στα πολυδαίδαλα μονοπάτια του prog rock, γι’ αυτό και μια νέα κυκλοφορία ειδικά μετά από πέντε χρόνια, τραβά αυτονόητα το ενδιαφέρον των απανταχού οπαδών του είδους. Για μια μπάντα που σε αντιδιαστολή με τις κυρίαρχες τάσεις της Νορβηγικής σκηνής ακολούθησε το δικό της “προοδευτικό” δρόμο, βαδίζοντας πάνω στα εμφανή “χνάρια” που άφησαν οι Marillion της δεύτερης περιόδου και προσθέτοντας ευθαρσώς σε κάθε της δημιουργία τη δική της ιδιάζουσα οπτική.
Το δωδέκατο εγχείρημα αποτελείται από οκτώ ευρηματικά και άκρως ενδιαφέροντα κομμάτια, που συνεχίζουν να αποπνέουν την γνώριμη βαθιά συναισθηματική αλληλουχία, με την ίδια απόκοσμη και ταυτόχρονα αινιγματική αίσθηση του παρελθόντος. Σε αυτό το ατμοσφαιρικό και πολυεπίπεδο ταξίδι, υπάρχουν αξιοπρόσεκτες αλλαγές ειδικά στον τρόπου που δομείται ορχηστρικά το album. Το βιολί κατά πρώτο λόγο και η κιθάρα κατά δεύτερο, έχουν περιορίσει ελαφρώς την “παρουσία” τους, με τα πλήκτρα του Thomas Andersen να καλύπτουν κάθε σπιθαμή και να πρωταγωνιστούν κυριαρχικά στο μεγαλύτερο κομμάτι του “Magic 8-Ball”. Κι αν τα επιμέρους “εργαλεία” έχουν τροποποιηθεί και κάποιες συνιστώσες μεταβληθεί, αυτό επηρεάζει ελάχιστα το τελικό αποτέλεσμα της εν λόγω δημιουργίας, μιας και η συνθετική κλάση παραμένει στα συνήθη υψηλά ποιοτικά επίπεδα, καταδεικνύοντας για άλλη μια φορά τη διαχρονική συνέπεια της μπάντας να υλοποιεί ευφάνταστες ιδέες. Αυτήν τη φορά οι μοίρα και ο ρόλος της έχει την τιμητική στην σκέψη των Gazpacho, με τον τρόπο που καταργεί δεδομένα και οριοθετεί το απροσδιόριστο κενό σαν μια υπέρτατη έννοια, που ακυρώνει Θεούς και απομυθοποιεί αυθεντίες. Μέσα εκεί ένας κυκεώνας συναισθημάτων που αναμοχλεύονται και καταρρέουν, όταν έρχεται η τραγική διαπίστωση ότι δεν αρκούν οι πράξεις μας για να μας καθορίσουν.
Το ξεκίνημα έρχεται με το ισοπεδωτικό (το καλύτερο πιθανότατα κομμάτι του album) “Starling”, που σε εννέα περίπου λεπτά απλώνει με φρέσκια ορμή όλη την μαγευτική αύρα από τον πυρήνα της ιδιοσυγκρασίας τους. Δεν υπάρχουν όρια στο τρόπο που ο Ohme μετουσιώνει το πλήθος των ψυχικών μεταπτώσεων με την γαλήνια και ζεστή του χροιά, καθώς ελίσσεται ατέρμονα αγγίζοντας χωρίς οίκτο και το πιο ψυχρό σου κύτταρο. Το πιάνο έρχεται για να σε στοιχειώσει, η έγχορδη πανδαισία (ειδικά το βιολί) προσθέτει επιπλέον βάθος στην γλυκιά μελαγχολική ατμόσφαιρα, όλα κινούνται συντονισμένα σε ένα αργό μεταβαλλόμενο tempo, που σταδιακά κορυφώνεται με την έκρηξη των ντραμς λίγα λεπτά πριν ολοκληρωθεί. Και πριν καλά καλά καθίσει σκόνη που σηκώθηκε, έρχεται το πιο εύηχο και ζωηρό “We Are Strangers”, που ρουφάει με πάθος φουτουριστικά μοτίβα των ’80 με στροβιλιζόμενο ηλεκτρονικό ρυθμό από πλούσιες cyberpunk αρμονίες κι ενώ αρχικά δίνει μια αισιόδοξη οπτική, γρήγορα σε προσγειώνει με εσωστρεφή διλήμματα. To “Sky King” με πιο απαλές και μελωδικές υφές ξεδιπλώνεται διστακτικά, για να ξεσπάσει δραματικά με την διαπίστωση του ηγέτη που βλέπει την εξουσία του να χάνεται. Το “Ceres” βγάζει παιχνιδιάρικο και οπτιμιστικό χαρακτήρα, κινούμενο πάνω σε ένα περίτεχνα παραμορφωμένο πιάνο κι εξελίσσεται με απρόβλεπτο τρόπο σε μια περιπετειώδη κλιμάκωση. Αυτή η πλευρά των Gazpacho είναι που κάνει τόσο ελκυστική τη μουσική τους, με το έκτακτο να καραδοκεί και τους αιφνιδιασμούς να περισσεύουν.
Ακόμη και το “Gingerbread Men” που δύσκολα μπορείς να κατανοήσεις, καθώς κυλά οδυνηρά, με τον αδιάκοπο αργό ρυθμό δίνει ένα πρόσφορο πεδίο περεταίρω εξερεύνησης, ενώ το πανέμορφο σόλο μπάσου κάπου στη μέση, δίνει στιγμιαία ένα ξεχωριστό χρώμα στην ζοφερή του διάθεση.
Σαν μια ρετρό αναδρομή στις πρώτες ημέρες των ηλεκτρονικών παιχνιδιών ξεπηδά το ομώνυμο κομμάτι (“Magic 8-Ball”), με έναν χαρωπό τρελό ρυθμό, που σε τοποθετεί σαν αξιολύπητο κλόουν στο επίκεντρο μιας παράστασης τσίρκου, ενώ έρχεται περιπαικτικά να “ειρωνευτεί” με την ματαιότητα της μεγάλης ιδέας που έχεις για τις πράξεις σου. Τα δύο τελευταία κομμάτια έρχονται για να εξάψουν τις αισθήσεις και να πατήσουν ανεξερεύνητα συγκινησιακά εδάφη, με περίσσια ποικιλομορφία και διακριτική εμβάθυνση. Αρχικά το “Immerwahr” αθεράπευτα σαγηνευτικό και στοχαστικό, με συνεπή post rock μορφή σε ένα ποπ περιβάλλον, κορυφώνεται ορχηστρικά με ένα ραγδαίο επικό φινάλε. Η τελευταία πινελιά έρχεται με το “Unrisen” και περιλαμβάνει όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που καθόρισαν την μουσική τους προσωπικότητα. Αγωνιώδες και σπαρακτικό, αναβλύζει σταγόνες θλίψης του εσωτερικού κόσμου και κατευθύνεται σταδιακά σε μονοπάτια διαφυγής με αναμφίβολα αποτελέσματα. Τα πολυδιάστατα φωνητικά συναρπάζουν, το δεινό solo στα synths μαγεύει, όλη του η πορεία μέσα από τις συνεκτικές μελωδικές του διαφοροποιήσεις, κατοχυρώνει έναν αξιοθαύμαστο επίλογο.
Αν και πρόκειται για 8 διαφορετικές ιστορίες, η κοινή θεματολογία με τα παιχνίδια της μοίρας και την υποτιμημένη αλλά πάντα καθοριστική έννοια της τυχαιότητας, στοιχειοθετούν εν μέρει (όπως και στις παλιότερες δημιουργίες) ένα concept album. Σε κάθε περίπτωση όσοι έχουν ευθυγραμμιστεί στην τροχιά των Gazpacho, με το “Magic 8-Ball” θα προσθέσουν ένα ακόμη ευχάριστο και απόκοσμο αντισυμβατικό ροκ ταξίδι εκπλήξεων, στους παράλληλους κόσμους της μπάντας.
Είδος: Progressive Rock
Δισκογραφική Εταιρεία: Kscope Music
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 31 Οκτωβρίου 2025
