FAETOOTH: “Labyrinthine”

Τρία κορίτσια από το Los Angeles έχουν στις μυστηριώδεις δίπλες τους πολλούς λόγους για να χαρακτηριστούν “εξωτικά”, όχι με μια ακίνδυνη τουριστική απόχρωση, αλλά με μια υπόσταση επικίνδυνα δελεαστική. Η Ari May (κιθάρες, φωνητικά), Jenna Garcia (μπάσο, φωνητικά), και Rah Kanan (ντραμς) μας προσκαλούν στο δεύτερο έργο τους, που διαδέχεται το “Remnants of the Vessel” του 2022, με τον υπαινικτικό τίτλο “λαβυρινθώδες”.

Δυο βασικά συγκρουόμενα στοιχεία διαγράφουν τη μουσική υπόσταση των τριών τολμηρών κυριών, και αυτά κρατούν την πυξίδα σε αυτή την πρόκληση στο δασώδες σύμπαν τους. Τα κυρίως αιθέρια φωνητικά αποπνέουν μια απόκοσμη, ευγενική θλίψη, μια μαύρη ομορφιά που μοιάζει να αναζητά τον εξορκισμό από όλα αυτά που παραμονεύουν στο δρόμο τους. Μια ισχυρή εντύπωση της αντανάκλασης της Chelsea Wolfe δύσκολα την αποφεύγεις, αν επιχειρήσεις την κοντινότερη αναγωγή σε αυτή τη συναγωγή αερικών και στην αισθητή ατμόσφαιρα μιας τελετουργικής απόχρωσης που συχνά απλώνεται στις συνθέσεις.

Καθώς οι ίδιες έχουν επιλέξει να χαρακτηρίσουν την κατεύθυνσή τους σαν “fairy doom”, ο συνδυασμός αυτής της doomgaze επιλογής φωνητικών, με τα εκρηκτικά, βομβώδη sludge ριφ καταλήγει σε μια οριακή, συναρπαστική μάχη συγκρουόμενων αισθητικών, που προδίδουν άνετα τις πηγές τους και συναντιούνται σε μια μοιραία όμορφη σύμπραξη. Έτσι στις γραμμικές αναπτύξεις των τραγουδιών έρχονται μοιραία οι εξεγέρσεις, εκείνες οι λυτρωτικές εκρήξεις που ψάχνουν την έξοδο από το λαβύρινθο. Οι Faetooth διατηρούν μαεστρικά αυτή την ισχυρή υποβολή ενός παράλληλου κόσμου, όπου η εισβολή των δηλητηρίων και της βαναυσότητας έχουν τραυματίσει μοιραία την ειρήνη και την ομορφιά. Μοιάζει σα να περιφέρεσαι σε ένα πεδίο μάχης μετά την παύση πυρός, και η ομορφιά του φυσικού περιβάλλοντος τυλίγει τους νεκρούς και τους πληγωμένους.

Όσο και να η φόρμουλα μάλλον παραμένει σταθερή, η εμπνευσμένη δύναμη των τραγουδιών και η σπουδαία ατμόσφαιρα τραβούν το άλμπουμ από μια προβλέψιμη κατάληξη, καθώς ο πνευματισμός τους, που επικαλείται και μια ψυχεδελική, ομιχλώδη δόση μέσα στους λασπώδεις παλμούς των ριφ, ισχυροποιεί αυτή την απόπειρα να μας μεταφέρουν στο δικό τους τοπίο, με μια μεταφορική ικανότητα που φέρνει στο μυαλό και τους Ιταλούς Messa.

Δέκα τραγούδια και 55 λεπτά αργότερα, οι αμφίβολοι στροβιλισμοί και οι δυσοίωνες περιδινήσεις έχουν καταφέρει να νομιμοποιήσουν τον μοιραίο προορισμό της ροής τους σε μια ανάγκη για επιστροφή και επανάληψη. Όπως όλα αυτά τα έργα που παραμονεύουν με μια πανούργα μεθοδικότητα και σε ρουφούν μέσα τους, έτσι και ο λαβύρινθος των Faetooth μοιάζει με μια δεσμευτική απόπειρα για να απαρνηθείς αιώνια την δυνατότητα ή την επιλογή της εξόδου.

Είδος: Doom/Sludge/Shoegaze
Εταιρεία: The Flenser
Ημερομηνία κυκλοφορίας: 5 Σεπτεμβρίου 2025

Facebook
Bandcamp

Avatar photo
About Γιώργος Γεωργίου 1403 Articles
Αν και από την τρυφερή ηλικία των ισχυρών δονήσεων κυνηγούσε την άκρη του Ουράνιου Τόξου, κάποια στιγμή στην εφηβεία του ανακάλυψε πως γεννήθηκε με ένα Triryche σημάδι, έστω και αν αυτό τον πρόδωσε μόλις τον οδήγησε στη Γη της Επαγγελίας. Ψάχνοντας για μια καλύτερη ζωή ένωσε το αγαπημένο του δίπολο, από το απόλυτο Καναδικό τρίο ως τα παλικάρια του "Νησιού" από το Aylesbury που ανάστησαν ένα ιδίωμα με τον Ψηλό ποιητή-ψάρι και αγκάλιασαν το μέλλον με τον κύριο "Η". Έμαθε και συνεχίζει να αγαπά με το ίδιο πάθος τους μεγάλους του τσίρκου της μουσικής αλλά και τα άγνωστα ευρήματα των ατέλειωτων ανασκαφών, όπως αγαπά και τις υπερβάσεις στα μουσικά ιδιώματα και άνετα θα έπινε κουβάδες από καφέ με τον Martin Walkyier και τον Paddy McAloon στο ίδιο τραπέζι. Ένας από τους διακαείς πόθους του με το πληκτρολόγιο ή την "πένα" είναι να συμφιλιώσει την παραδοσιακή prog metal παράταξη με τους μοντέρνους πιονιέρους του χώρου, μένοντας με πάθος ετοιμοπόλεμος σε κάθε προειδοποίηση της μοίρας για την εξάπλωση των λεπρών. Δυσκολεύεται ακόμα και σήμερα να δραπετεύσει από τις σελίδες του Σαρτρ, έστω και αν ο άνθρωπος είναι καταδικασμένος να είναι ελεύθερος. Σιχαίνεται τη σοβαροφάνεια, τον φασισμό κάθε απόχρωσης και τον Κούγια. Ο κινηματογράφος μάλλον στένεψε πολύ γι' αυτόν μετά το "Διάφανο Δέρμα", ενώ όταν κοιτάζει το Subbuteo με μεγεθυντικό φακό, προτιμά οι ομάδες του σε οποιοδήποτε χορτάρι του πλανήτη να φοράνε βυσσινί.