Χθες το βράδυ στη Λάρισα, οι πιστοί του rock υπό όλες του τις συνιστώσες, είχαμε την τύχη να παρακολουθήσουμε μια συναυλία που μύριζε Stage. Πρόκειται για το θρυλικό live club της πόλης, που για πάνω από μια δεκαετία, φιλοξένησε συγκροτήματα που θα μνημονεύονται μεταξύ των συναυλιόφιλων για τις επόμενες δεκαετίες. Μπάντες που είτε ξεκινούσαν την καριέρα τους, είτε ερχόντουσαν στη Λάρισα όντας καταξιωμένα ονόματα. Από τους Dream Syndicate και τους Savage Republic έως τους Metz και τους VIC, που πρωτοξεκινούσαν την ξεχωριστή μουσική τους διαδρομή. Υπό άλλη διεύθυνση και σε άλλο χώρο, στο Circus που ήδη έχει καθιερωθεί, ο χρόνος γύρισε πίσω και απολαύσαμε τρία σχήματα που είτε έχουν ήδη καθιερωθεί, είτε πρόκειται να καθιερωθούν άμεσα.
Το πρώτο σχήμα που ανέβηκε στη σκηνή, με μια μικρή καθυστέρηση σε σχέση με το ανακοινωθέν πρόγραμμα, ήταν οι Three D’N’A από το Βόλο. Η μουσική παρέα τώρα κάνει τα πρώτα της βήματα, και αν κρίνω από τη χθεσινή τους παρουσία, μπορούν κάλλιστα να καθιερωθούν υπερβαίνοντας τα γεωγραφικά όρια της Θεσσαλίας. Με επιρροές από Panx Romana και Sharp Ties και με ελληνικό στίχο, συνεπήραν το κοινό που συμμετείχε σε όλα ανεξαιρέτως τα κομμάτια τους, με ιδιαίτερη ευχαρίστηση. Δεν γνωρίζω αν έχουν κάποια επίσημη κυκλοφορία, νομίζω πως όχι, αλλά θεωρώ ότι δεν θα αργήσει η στιγμή που θα το κάνουν, αφού το υλικό που παρουσίασαν άνετα ‘στέκεται΄δισκογραφικά.
Οι Nellcotes που ακολούθησαν, ήταν δεδομένο ότι θα διέπρεπαν. Και το γράφω αυτό, επειδή όσες φορές τους έχω παρακολουθήσει, η τελευταία φορά ήταν στο Skyland πριν δύο χρόνια στα πλαίσια φεστιβάλ αλληλεγγύης απ΄ό,τι θυμάμαι, πάντα είναι απολύτως πειστικοί. Με έδρα την Κατερίνη, -συνεχίζουν και γιατί όχι εμπλουτίζουν-, τη βαριά κληρονομιά των Last Drive, με αρκετά heavy-rock στοιχεία. Έχοντας κυκλοφορήσει ένα EP και ένα Mini LP, επιβάλλεται να κυκλοφορήσουν την πρώτη full-length studio δουλειά τους, αφού οι συνθέσεις τους άνετα ΄μπαίνουν σε δίσκο’ κατά το κοινώς λεγόμενο. Έχουν ήδη εδραιωθεί, έχουν τους οπαδούς τους, και στα 50 λεπτά που έπαιξαν περίπου, πάντρεψαν ιδανικά τα παλαιότερα κομμάτια με τα πιο πρόσφατα, πραγματοποιώντας εμφάνιση κορυφαίας μπάντας. Μόνο εγκωμιαστικά σχόλια άκουγες, και όλοι/όλες συζητούσαμε πότε θα τους ξαναδούμε όχι ως support, αλλά ως headliners. Κυριολεκτικά απολαυστικοί από το εναρκτήριο ‘Joined the Feast’ ως και το ‘Sound like a Riot’,
Λίγο πριν τα μεσάνυχτα, σχετικά αργά είναι η αλήθεια αλλά με το κοινό ουδόλως να επηρεάζεται, οι Ditz ανέβηκαν στη σκηνή του Circus, με τον χαρισματικό τραγουδιστή τους Cal Francis, να τραβά εξ’ αρχής την προσοχή με τη θεατρικότητα των κινήσεών του, και τις αλά David Bowie ,ενδυματολογικές του επιλογές ,αλλά και την όλη του performance. Με έδρα το Brighton, οι Ditz συνεχίζουν την πλούσια παράδοση της χώρας τους στο post/punk-noise rock. Οπου βαδίζουν οι Idles, βαδίζουν και αυτοί. Τον περασμένο Απρίλιο ήταν πάλι στην Ελλάδα για συναυλίες, αποσπώντας θετικότατες κριτικές, καθόλου παράξενο επομένως που μας επισκέφθηκαν σε σύντομο χρονικό διάστημα.
Αν και ως σχήμα, δεν έχουν κλείσει ούτε δεκαετία, οι δύο δίσκοι που έχουν βγάλει ,’The Great Repression’ , ‘Never Exhale’, απολύτως δικαιολογημένα συγκαταλέγονται στις καλύτερες κυκλοφορίες του experimental hardcore/noise rock, μη έχοντας να ζηλέψουν τίποτα από μνημεία του είδους, όπως πχ τα άλμπουμ των A Place to Bury Strangers. Με ήχο δυνατό που γέμιζε με vibes την ατμόσφαιρα δίνοντας industrial χαρακτήρα στο noise/rock ηχητικό υπόστρωμα της μουσικής τους, μας ‘ταξίδεψαν’ κυριολεκτικά για 1,5 ώρα, με τραγούδια βουτηγμένα στη ‘βρετανίλα΄, όπως το ‘Taxi Man’ και το ‘God on a Speed Dial’ , αλλά και το ‘Four’, βγαλμένο από τα καλύτερα εγχειρίδια των Sleaford Mods. Αν και αυτά που προσωπικά ξεχώρισα, ήταν το ‘No, Thanks I’m Full’.
Έπαιξαν με τρομερή αυτοπεποίθηση, ως καταξιωμένη μπάντα. Κορωνίδα της παρουσίας τους ο χαρισματικός Francis, κυριολεκτικά αεικίνητος, μετακινούμενος διαρκώς μέσα στο κοινό και μη διστάζοντας να σκαρφαλώσει σε σκαμπό, τραπέζια, αλλά και στον πάνω όροφο του μαγαζιού, ιδανικός frontman μιας μπάντας που όπως φαίνεται έχει βάλει ως σκοπό να αλλάξει άρδην τα συναυλιακά δεδομένα, με τον αέρα και την ενέργεια που κουβαλά. Η καθιέρωση σε μεγαλύτερα ακροατήρια, είναι απλά θέμα χρόνου. Δεν τους λείπει τίποτα και είναι δεδομένο ότι θα σφυρηλατήσουν με τη χώρα μας δεσμούς πίστης και λατρείας.
