Τα σύννεφα στο βάθος του ορίζοντα ενός απροσδιόριστου φανταστικού κόσμου φαίνεται να πλησιάζουν απειλητικά, παρά την εμφανή κατάσταση ηρεμίας στην ουράνια και υδάτινη περιοχή του τοπίου. Αυτήν είναι η πρώτη επαφή με το νέο δημιούργημα του Vindsval και της παρέας του, το 16ο αισίως από τη μέρα που ξεκίνησε το “αίμα από το Βορρά” να χύνεται ανεξάντλητο στα ζοφερά περάσματα του σκοτεινού ήχου.
Μια πορεία εκπλήξεων και αντιθέσεων με έντονο το ανατρεπτικό στοιχείο παρελαύνει, όταν διαφορετικές εκδοχές αποκαλύπτονται από album σε album, έτσι κι εδώ το αναμενόμενο κλείσιμο της τριλογίας “Disharmonium” αναβάλλεται και η επιστροφή σε μοτίβα του “Hallucinogen” βγαίνει εκ νέου στο προσκήνιο. Ο κόσμος του Lovecraft μπαίνει για λίγο σε αναστολή κι ένας νέος αστρικός ξεμυτίζει, σε απροσδιόριστες ουράνιες τοποθεσίες σε μια εξωστρεφή αναζήτηση κάθαρσης μακριά από τους δαίμονες της αβύσσου.
Τα πενήντα δύο λεπτά που διαρκεί περίπου το “Ethereal Horizons”, παρά τις εμφανείς μεταπτώσεις των επτά κομματιών, εξελίσσονται ομαλά ως μια ενιαία οντότητα φυσικής ροής κι έτσι πρέπει να εκληφθούν, για να αποτιμηθεί το αποτέλεσμα όπως του αξίζει στο σύνολό του. Η απόκοσμη ατμόσφαιρα που απλώνεται από την αρχή ως το τέλος, αποτυπώνει με τον καλύτερο τρόπο της ικανότητα της μπάντας να ανακαλύπτει με μαεστρία νέα μονοπάτια στο ατμοσφαιρικό black metal. Ταυτόχρονα τα συναισθήματα εναλλάσσονται καθώς το “ουράνιο ταξίδι” μοιάζει με μια παρατεταμένη, έντονα παραισθησιακή εμπειρία, που σε καθηλώνει σε ένα δίπολο επιθετικής από τη μια και πιο ήπιας από την άλλη προσέγγισης, σε αρμονική σύμπλευση.
Από το “Shadows Breathe First” διακρίνουμε, πως σχηματοποιείται περίτεχνα η μίξη που συνδυάζει τα ωμά blast beats και τους αγριεμένους βρυχηθμούς, με τις μελωδικές καθαρές φωνές του ρεφρέν όλα μαζί σε ένα ατμοσφαιρικό πλαίσιο που ορίζουν οι δυσαρμονίες της κιθάρας και τα πολυεπίπεδα synths. To “Seclusion” έρχεται να προσθέσει θρήνο και οδύνη, καθώς μια κυρίαρχη μελαγχολική κιθαριστική μελωδία διαπερνά την ραχοκοκαλιά του κομματιού, ενώ τα vintage drums machine κλέβουν την παράσταση. Πιο σκοτεινό και μυστηριώδες, σαν τελετουργική διαδικασία, με αξιοσημείωτες εναλλαγές στο ρυθμό, ακουμπά στις παρυφές του post metal αναδεικνύοντας επιπλέον πτυχές του ταπεραμέντου τους. Οι ανεξίτηλες αντιθέσεις είναι κομμάτι του “έργου” και το μόνο που μένει είναι να ανακαλύψεις πόσες υφές θ’ αλλάξουν, όπως συμβαίνει και στο “The Ordeal” όπου το πιο γρήγορο black metal αναμειγνύεται με ένα πιο γαλήνιο ψυχεδελικό ύφος και κάπου εκεί αρχίζεις να χάνεσαι στη δίνη του, ενώ αυτό κυλά με mid tempo διάθεση. Το μπάσο κάνει εμφανή την παρουσία του δίπλα στα απανωτά στρώματα ήχων των synths, που κι εδώ διαδραματίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο ορίζοντας ένα διευρυμένο πεδίο περιπλάνησης για κάθε ανήσυχο πνεύμα. Η συνέχεια (“The Fall Opens the Sky”) ακολουθεί πιστά την αρχική πεπατημένη με αρκετή post black σύσταση, ενώ όταν οι κοφτερές κιθάρες οργιάσουν το κομμάτι παίρνει την ανιούσα σαν ένα απότομο και αυθόρμητο άλμα προς τα άστρα. Ίσως η πιο καλοδουλεμένη και δεμένη σύνθεση, αγγίζει κορυφές ισορροπώντας με ακρίβεια ανάμεσα στην ωμή δύναμη και την λυτρωτική γαλήνη. To “What Burns Now Listens” σε παρασύρει σε μια υπνωτική και ονειρική ομίχλη, με τα φωνητικά να σκορπίζονται στο αχανές σύμπαν στην πιο πειραματική στιγμή του album.
Ώρα για ένα μικρό ορχηστρικό νηφάλιο ambient διάλειμμα (“Twin Suns Reverie”), που σου δίνει τις απαιτούμενες ανάσες για να μπορέσεις να μυηθείς στο επικό δωδεκάμισι περίπου λεπτών τέλος, που γράφεται με το “The End Becomes Grace”. Δεν είναι εύκολο να εξακριβώσεις όσο αυτό εξελίσσεται τα όρια στο χώρο και το χρόνο και αυτό το μετέωρο συναίσθημα είναι που σε παγιδεύει επανειλημμένα, νιώθοντας “εκτεθειμένος” και αναζητώντας “σωτηρία” στις πιο συμπαγείς και δυναμικές του στροφές. Περισσότερο καταπραϋντικό, χωρίζεται σε στάδια με αργό ρυθμό, δίνει την αίσθηση ότι εξασθενεί εκούσια για να τερματίσει ομαλά την περιπετειώδη περιήγηση.
Έχοντας γνωρίσει από το παρελθόν την πληθώρα διαφορετικών μορφών που μπορεί να πάρει το εκάστοτε αποτέλεσμα των Γάλλων, το νέο πόνημα στέκεται αντάξιο διατηρώντας μια ζηλευτή ταυτότητα, χωρίς δισταγμούς και περιορισμούς. Το post rock αποκτά το δικό του χώρο, οι black metal εκρήξεις δυναμώνουν, οι δυσαρμονικές avant garde και industrial στιγμές επιβιώνουν, όλα τυλιγμένα σε μια κινηματογραφική ατμόσφαιρα προσεκτικά δομημένη.
Το “Ethereal Horizons” κατευθύνεται προς δυσθεώρητα ύψη, προσδιορίζοντας διεξοδικά την θεμελιώδη σύσταση του ατμοσφαιρικού black metal, υπό το πρίσμα ενός από τους πιο εμβληματικούς εκπροσώπους του. Σαν ένα ενιαίο κομμάτι, μακροσκελές και αδιαίρετο, προεκτείνεται στις άγνωστες γωνιές του απέραντου σύμπαντος, με κινητήρια δύναμη την αδιάκοπη δημιουργική έμπνευση κι εξέλιξη της μουσικής των “Blut Aus Nord”.
Είδος: Atmospheric Black Metal/Avant-garde
Εταιρία: Debemur Morti Productions
Ημερομηνία κυκλοφορίας: 28 Νοεμβρίου 2025
