Το συγκεκριμένο live είχε «στοχοποιηθεί» αρκετό καιρό πριν, από την προακρόαση κιόλας, στο listening session του “Of Love and Pain”, με την συναισθηματική σύνδεση εκείνου του απογεύματος, μονομιάς να έπρεπε να μετουσιωθεί στην βίωση της ζωντανής μορφής ενός δημιουργήματος με πολλές «πληγές», στιγμές βαθιάς παιδικότητας, εσωτερικότητας, ανθρώπινης αδυναμίας, ευαλωτότητας, αλλά και «ηλιόλουστων παραθύρων», όπως προστάζουν και «συντάσσονται» σε τέτοια, οι δύο αλληλένδετοι μα αντικρουόμενοι όροι.
Η καθημερινότητα, οι επαγγελματικές υποχρεώσεις και ο τρελός ρυθμός τους, έφερε στο ατυχές σημείο να θέσει την άφιξή μου στο venue, στο τελικό στάδιο της εμφάνισης των Narcosis. Το δείγμα μικρό, μα η «ισχύς» του ικανή για να διαγράψει κάποια, «σημειωμένα» και έκδηλα συμπεράσματα, με τις 2-3 τελευταίες συνθέσεις που πρόλαβα, να έχουν εύμορφο ειρμό και ροή, εύστροφα και εξαιρετικά δομημένες, με ικανότητα και vibe να σε κουνήσουν από τη θέση σου. Δεδομένα θα έχω στο νου να τους αναζητήσω σε μελλοντική ευκαιρία.
Με μικρή παρέκκλιση από το ανακοινωθέν πρόγραμμα, η εμφάνιση των Absinthe Green γύρω στις 11:00, «αντιπαρατάχθηκε» σε ένα κοινό ήδη «ζεσταμένο», που μετακινούνταν ανάμεσα στο κρύο σκηνικό έξωθεν του venue και τη θαλπωρή του εσωτερικού, εδραζόμενη στη δύναμη της μουσικής.
Ανάμεσα στα banners – «ταυτότητα» του συγκροτήματος, που οριοθετούσαν το χώρο που θα ξεδιπλωνόταν όλη η «ευωδία», ο πόνος και τα βιώματα του “Of Love and Pain”, οι Villy Pirris και Πάνος Οικονομάκης, με έντονη τη θετική διάθεση πήραν τη θέση τους, μετά τον ντράμερ, Harry Mason, που είχε από νωρίς κάνει την είσοδό του.
Η εμφάνιση της Ειρήνης Παπαδοπούλου εκτός από το έναυσμα της έναρξης, έκανε έκδηλο το ποσό οικεία και αγαπητή ήταν στους παρευρισκομένους, με διαμορφώνουσα μία «στόφα» rockstar, διαγεγραμμένη σε κάθε σπιθαμή της σκηνής, μα και κάτω από αυτήν, με εκδηλώσεις που δεν συναντάς συχνά από το κοινό.
Ο ήχος, παρά τα παροδικά, αρχικά προβληματάκια, έφτασε σε ικανοποιητικά επίπεδα «διαπλέοντας» τη βραδιά και αποτέλεσε σύμμαχο στην απόδοση του πρωτόλειου δημιουργήματος της μπάντας. Αν και η «υποδόρια» παρακαταθήκη του “Of Love and Pain”, είναι ίσως από εκείνες που «περνάνε» στον ακροατή πιο εύκολα και βιωματικά από την στουντιακή μορφή του, η μπάντα «κέρδισε το στοίχημα», να την παρουσιάσει με τρόπο ικανό και αρεστό, ώστε να δικαιολογεί την εμφάνισή της σε γεμάτα venues. Οι προσεγμένες λεπτομέρειες (συνολικά) του show, οι trademark «πινελιές» και φυσικά η απόδοση όλων, δεν άφησαν ανικανοποίητους, τουναντίον «χάραξαν» άλλη μία αξιομνημόνευτη, συναυλιακή βραδιά.
Εκκινώντας, ουδόλως τυχαία, με το “Cat Song” και «παραλείποντας» μόνο το….«συναφές», “Death By A Thousand Cuts” από τον δίσκο, μας χάρισαν ένα «γεμάτο» setlist, με «ηχηρές» προσθήκες από τις διασκευές που έχουν αποδώσει, όπως τα “Everything is Coming Up Roses”, “Bloody Mary” και το πιο ….. metal τραγούδι που έχει γραφτεί, (όπως μας το εισήγαγε), το “Viva Forever”. Η σύνθεση του Black {από το debut album του, “Wonderful Life” (1987)}, αλλά και το “Same Old Fire”, που προοριζόταν για ντουέτο με τον Warel Dane, ήταν οι πιο «δυνατές» και φορτισμένες στιγμές της νύχτας, μαζί φυσικά και με το καθηλωτικό “June 27”, ιδιαίτερα για όσους είναι κοινωνοί του υπόβαθρού του.
Το ιντερλούδιο που «έπλεξε» η μπάντα, κατά την απουσία της Ειρήνης Παπαδοπούλου από τη σκηνή, με σαμπαθικά και άλλα γνώριμα riffs, δεν ήταν η μόνη απόδειξη της αξίας της. Οι Πάνος Οικονομάκης και Villy Pirris, ήταν απολαυστικοί καθ’ όλη τη διάρκεια του σετ, κερδίζοντας εύκολα την αφοσίωσή μου στο παίξιμό τους, την ίδια ώρα που πλέον αυτού, ο Harry Mason, μετέδιδε αστείρευτη ενέργεια.
Οι Absinthe Green κατάφεραν να μου αποδείξουν και ζωντανά, ότι δε λάθεψα που το πρώτο τους πόνημα, έφτασε πολύ ψηλά στα αγαπημένα της χρονιάς, όχι μόνο για το συναίσθημα που ιεραρχώ στο πρώτο επίπεδο των επιλογών μου, μα και από όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που στοιχειοθετούν μία εξαιρετική μπάντα.
Absinthe Green setlist:
Cat Song
June 27
Dead Before My Eyes
Fiery Serpent
Dysphoric Recall
Everything is Coming Up Roses (Black cover)
Bittersweet
Spineless Creatures
Bloody Mary (Lady Gaga cover)
Same Old Fire
(Interlude)
Give The Devil His Due
Viva Forever (Spice Girls cover)
War Inside My Head
Φωτογραφίες / Video : Σταύρος Βλάχος
