Απλώσαμε τα συστήματα τακτικής στα χαρτιά μας, λύσαμε για άλλη μια φορά τις μουσικές μας εξισώσεις, σβήσαμε, ξαναγράψαμε, είχαμε τις αμφιβολίες μας, τις παραβλέψαμε στην πίεση του χρόνου, γιατί τελικά τα βιτσιόζικα έθιμα όπως οι λίστες, πρέπει να τηρούνται. Θα απλώσουμε λοιπόν, μέρα με τη μέρα, τη συνολική 20άδα των εκλεκτών δίσκων, σύμφωνα με τη συνολική ετυμηγορία των συντακτών του Soundcheck.
5. MESSA: “The Spin”
“Long ago, I wandered through my mind, in the land of fairy tales and stories”
Με το καμπαναριό της λίμνης Reschen στο εξώφυλλο του πρώτου τους άλμπουμ με τον ανάλογο τίτλο “Belfry”, οι Ιταλοί Messa άνοιξαν δισκογραφικό λογαριασμό το 2016, προτρέποντας τον ακροατή να ψάξει την ενδιαφέρουσα ιστορία πίσω από το καμπαναριό. Δυο χρόνια νωρίτερα, η τραγουδίστρια Sara B. και ο μπασίστας Marco Zanin είχαν ιδρύσει το σχήμα και άμεσα δέχτηκαν την σύμπραξη του κιθαρίστα Alberto Piccolo και του ντράμερ Rocco.
Έχοντας ήδη κερδίσει σπουδαίες δόσεις εκτίμησης για τον φρέσκο τους χαρακτήρα, κάτι που χαρακτηρίστηκε και “scarlet doom” , βάζουν πλώρη για το δεύτερο έργο τους και το “Feast for Water” κυκλοφορεί το 2018 αλιεύοντας ευρύτατη αναγνώριση. Το άλμπουμ θεωρήθηκε μια λογική εξέλιξη του ντεμπούτου τους, και το συγκρότημα εντυπωσίασε για άλλη μια φορά για την πρωτοτυπία του. Μετά την κυκλοφορία του, οι Messa πραγματοποίησαν αρκετές διεθνείς εμφανίσεις, όπως στο Roadburn Festival, στο Desertfest και στο Hellfest, καθώς και περιοδείες και ατομικές εμφανίσεις στην Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Η διαρκής εξέλιξη και η πρόκληση μιας δημιουργίας που εμβαθύνει και εξελίσσεται ήταν κάτι που έμεινε μόνιμα στο τραπέζι για τους τέσσερις ταλαντούχους Ιταλούς. Έχοντας διαφορετικές αφετηρίες σαν μουσικοί, και εμπλουτίζοντας τη βάση του doom metal με ένα πλήθος στοιχείων, όπως για παράδειγμα την κοινή τους αγάπη για το σκοτεινό τζαζ project Bohren & der Club of Gore, το blues και τα ambient στοιχεία, συνέχισαν την φρέσκια τους διαδρομή και στο εκπληκτικό τρίτο άλμπουμ τους, το “Close” του 2022. Το έργο τους αυτό είναι ένας αληθινός καλλιτεχνικός θρίαμβος, μια αδίστακτη, συναρπαστική διαδρομή με επιμέρους jazz, rock, prog, blues, ethnic, fusion αποκλίσεις πάνω στο κλασικό doom μονοπάτι τους. Είναι ήδη πολύ αργά για να παραμείνουν κτήμα περιορισμένων ακροατών και η φήμη τους μεγαλώνει ραγδαία. Έτσι από τη Svart Records καταλήγουν πια στη Metal Blade, σφραγίζοντας μια διαρκή άνοδο σε όλα τα επίπεδα.
Φέτος επιστρέφουν με ένα μοναδικό έργο, αποδεικνύοντας πως πάντα έχουν νέους άσους στο μανίκι τους, το “The Spin”.
“I’ll find out how to stop your clock, we sure ain’t talking Doctor Spock, hear me talking, Doctor Rock”
H Sara είπε για το “The Spin”:
“Στο The Spin, κάναμε το αντίθετο από το προηγούμενο άλμπουμ. Ο καθένας ηχογράφησε τα μέρη του ξεχωριστά, συχνά στο σπίτι. Αυτό μας επέτρεψε να είμαστε πιο συγκεντρωμένοι, πιο ακριβείς και να αφιερώσουμε χρόνο για να σκεφτούμε προσεκτικά κάθε λήψη. Θέλαμε πραγματικά να επικεντρωθούμε στα όργανά μας και να φέρουμε αυτή την αληθινή αίσθηση της δεκαετίας του ’80. Αφιερώσαμε επίσης πολύ χρόνο ερευνώντας τον εξοπλισμό. Ρωτήσαμε φίλους, συγγενείς… όποιον μπορεί να έχει ακόμα παλιά συνθεσάιζερ ή εξοπλισμό από εκείνη την εποχή (γελώντας). Θέλαμε ο ήχος να ταιριάζει πραγματικά με αυτό που είχαμε στο μυαλό μας.
Για τα φωνητικά, υπήρξε επίσης μια αξιοσημείωτη αλλαγή: στα προηγούμενα άλμπουμ μας, η φωνή μου ήταν πιο αναμεμειγμένη στο μιξάζ. Στο The Spin, έρχεται σκόπιμα στο προσκήνιο. Αυτή ήταν μια συνειδητή επιλογή, πολύ εμπνευσμένη από τη δεκαετία του ’80, όπου η φωνή είναι συχνά πολύ παρούσα, πολύ καθαρή. Υπάρχει επίσης πολλή αντήχηση στα όργανα και τα συνθεσάιζερ είναι πανταχού παρόντα… όλα αυτά ήταν μέρος ενός παγκόσμιου οράματος.
Εγώ πρέπει να νιώσω βαθιά αυτό για το οποίο μιλάω, είτε πρόκειται για κάτι προσωπικό είτε για ένα συναίσθημα, μια εμπειρία που ανήκει σε κάποιον άλλο. Δεν είμαι πάντα απαραίτητα εγώ ή κάτι που έχω ζήσει. Μπορώ να εμπνευστώ από την ιστορία ή τη ζωή κάποιου άλλου, καταλαβαίνεις; Αλλά το σημαντικό είναι ότι πρέπει πραγματικά να βάλω τον εαυτό μου στη θέση του. Πρέπει να το νιώθω 100%, αλλιώς είναι απλώς μια τεχνική άσκηση. Δεν μπορώ να τραγουδήσω κάτι που δεν με συγκινεί. Πρέπει να υπάρχει μια απήχηση, κάτι που να με αγγίζει βαθιά, αλλιώς απλά δεν λειτουργεί. Ίσως κάθε τραγουδιστής να έχει τον δικό του τρόπο να δουλεύει, αλλά για μένα, έτσι είναι τα πράγματα.”
“So let it be written, So let it be done”
“Από τη στιγμή που συστήθηκαν με την πρώτη τους κυκλοφορία το 2016 (“Belfry”), είχαν ήδη φουντώσει οι “υποψίες” των απανταχού ακολούθων στης doom σκηνής ότι οι Ιταλοί Messa δύσκολα θα περιορίζονταν σε μονοδιάστατες μουσικές κατευθύνσεις. Η επιβεβαίωση ήρθε σύντομα με μια έντονη post-blues (“Feast For Water”) απόχρωση και παγιώθηκε αργότερα με ένα αριστουργηματικό progressive jazz-folk (“Close”) δημιούργημα. Μπορεί το πλήθος των ετικετών να δημιουργεί σύγχυση, αλλά ο σκληρός πυρήνας της έκφρασής τους ήταν πάντοτε σε doom διάθεση και ο περίτεχνος συγκερασμός όλων των παραπάνω απόλυτα προσωπική υπόθεση.
Υπό αυτές τις συνθήκες η περαιτέρω διεύρυνση της ηχητικής του παλέτας δεν εκπλήσσει κανέναν. Αφήνοντας στην άκρη τις ’70 καταβολές, μπαίνουν εμφατικά στην επόμενη δεκαετία (80’) αντλώντας παραστάσεις και μοτίβα, πλήρως ενστερνιζόμενοι χαρακτήρες μιας αισθητικής που σημάδεψαν την εν λόγω εποχή. Χωρίς να αρκούνται απλά στο ύφος και τα ασπρόμαυρα βίντεο, χρησιμοποίησαν όσο το δυνατό πιο αυθεντικό εξοπλισμό από τα μουσικά όργανα (βλ.Juno 106 synths) και το στυλ παραγωγής, έως τον χώρο μίξης.
Όσα “πρόσωπα” κι αν αλλάξουν οι Messa και σε όσα τοπία κι αν μεταφερθούν, καταφέρνουν να διατηρούνται σε δυσθεώρητα ύψη με αταλάντευτη σταθερότητα. Δανειζόμενοι γόνιμα υλικά από τη δεκαετία του ’80, άψογα προσαρμοσμένα στο περίτεχνο προσωπικό τους doom, μαγεύουν και καθηλώνουν. Ο ωκεανός των ιδεών τους φαντάζει απέραντος και το “The Spin“ είναι ένα ακόμη πολύτιμο “κόσμημα” στην αξιοζήλευτη συλλογή τους. “
(Διαβάστε το πλήρες κείμενο του Γιώργου Καπετανόπουλου, εδώ).
