Απλώσαμε τα συστήματα τακτικής στα χαρτιά μας, λύσαμε για άλλη μια φορά τις μουσικές μας εξισώσεις, σβήσαμε, ξαναγράψαμε, είχαμε τις αμφιβολίες μας, τις παραβλέψαμε στην πίεση του χρόνου, γιατί τελικά τα βιτσιόζικα έθιμα όπως οι λίστες, πρέπει να τηρούνται. Θα απλώσουμε λοιπόν, μέρα με τη μέρα, τη συνολική 20άδα των εκλεκτών δίσκων, σύμφωνα με τη συνολική ετυμηγορία των συντακτών του Soundcheck.
3. PHANTOM SPELL: “Heather & Hearth”
“Long ago, I wandered through my mind, in the land of fairy tales and stories”
Οι Λονδρέζοι Seven Sisters είναι γνωστοί στους κύκλους που σκάβουν επίμονα στο σύγχρονο κλασικό metal για την ικανότητά τους να προκαλούν ρίγη συγκίνησης με το παραδοσιακό βρετανικό metal τους που θα αφηγηθεί όμορφες μυθικές ιστορίες με τα γνώριμα, αγαπημένα παλιά μουσικά υλικά. Ο frontman τους, κιθαρίστας και τραγουδιστής Kyle McNeill μοιάζει όμως να έκρυβε και κάποιες άλλες αγαπημένες πτυχές επιδράσεων που έπρεπε κάποια στιγμή να βρουν διέξοδο δημιουργίας.
Οι Phantom Spell είναι ουσιαστικά ένα one man project που ξεκίνησε στη διάρκεια της πανδημίας, με τον Kyle να παίζει και να κάνει τα πάντα, απολαμβάνοντας μια απελευθερωτική διαδικασία προσωπικής έκφρασης. Και θα αναρωτηθεί εύλογα κανείς, ποιες οι διαφορές με την συνθετική του δράση με τους Seven Sisters. Εδώ λοιπόν ο Kyle μας αποκαλύπτει την επιφυλακτική του αγάπη για το παραδοσιακό prog rock των 70’s. Μην φανταστείς δαιδαλώδεις συνθέσεις με μακροσκελή σόλο και επιδείξεις εκτελεστικής ικανότητας. Έτσι, στην πρώτη του κυκλοφορία, το δίσκο του 2022 με τον τίτλο “Immortal’s Requiem”, έχουμε να κάνουμε με ένα κομψό, περιεκτικό, οικονομικό άλμπουμ με διάρκεια στα 32 λεπτά και έξι άμεσες φρέσκες συνθέσεις.
Όμως ο δημιουργός του θέλησε, πρώτα ηχητικά, να προσεγγίσει μια περισσότερο heavy rock απόχρωση που μας μεταφέρει κάπου στο τέλος των 70’s και τις αρχές των 80’s. Έτσι η παραγωγή αναδεικνύει μια vintage γλυκύτητα που θα δελεάσει και τον παλιομοδίτη rocker ακροατή, αλλά και τον θιασώτη του NWOBHM, μαζί φυσικά με τον σύγχρονο νοσταλγό του ευρύτερου κλασικού metal ήχου. Οι κεραίες του Kyle από την άλλη έχουν τη μαστοριά να περικλείσουν εντυπώσεις πολλαπλών επιδράσεων σε τραγούδια με ουσία, ροή και συναίσθημα.
Αν υπολογίσει κανείς τις πηγές έμπνευσης που μεταφέρουν το κύριο βάρος των έξι τραγουδιών, πιθανά θα οδηγηθεί σε αρκετές περιπτώσεις στις μελαγχολικές και ηρωικές ταυτόχρονα φωνητικές γραμμές των Uriah Heep. Οργανικά, στις χαρακτηριστικές πια συνωμοτικές δυο κιθάρες μπορείς να ανακαλέσεις τους Whishbone Ash, τους Thin Lizzy, ή τους πρώιμους Maiden, καθώς λίγη σημασία έχει μπροστά στη συναρπαστική ουσία της δράσης. Δεν είναι περίεργο που οι στιγμιαίες εντυπώσεις των συνθέσεων ζωντανεύουν αρκετά ονόματα, από την επική φλέβα των Rainbow, τις φωνητικές αρμονίες των Yes, τη ραδιοφωνική γοητεία των Saga και των Blue Oyster Cult, την πολύπλοκη μελωδικότητα των Kansas, ή την οργανική περιπλάνηση των πρώιμων Rush.
Η προσωπική κατάθεση του κυρίου McNeill, χωρίς να διεκδικεί διπλώματα πρωτοτυπίας, είναι ένα κομψό δόλωμα νοσταλγίας, ένας κύβος συγκίνησης μιας εποχής που παραμένει επιδραστική και ζωντανή μέσα από τους θαυμαστές της. Σημασία έχει όμως εδώ πως συνοδεύεται από καλοσχηματισμένα τραγούδια με αρκετές λεπτομέρειες. Όσο λοιπόν παρακολουθείς την απόλαυση να μεγαλώνει με κάθε νέα ακρόαση, μπορείς να προσθέτεις και νέα ονόματα σε αυτά που ανιχνεύεις, πέρα από τον μυθικό Rory Gallagher λόγω της bonus διασκευής στο ‘Moonchild”. Και όλα αυτά δεν γινόταν να περάσουν απαρατήρητα από το αντίστοιχο κοινό που συγκινείται με τέτοια σημεία αναφοράς. Οι Phantom Spell άπλωσαν τη δική τους γοητεία σε έναν πυρήνα φίλων που ήθελε και άλλο.
Φέτος, η αναμονή έληξε με το δεύτερο άλμπουμ τους, το “Heather & Hearth” να συνεχίζει από εκεί που μας άφησε το “Immortal’s Requiem”.
“I’ll find out how to stop your clock, we sure ain’t talking Doctor Spock, hear me talking, Doctor Rock”
O Kyle είπε για το “Heather & Hearth”:
“Πάντα ξεκινάω ένα νέο άλμπουμ έχοντας κατά νου κάποια πράγματα που θέλω να δοκιμάσω ή κάποια οπτική γωνία από την οποία το βλέπω. Αυτή τη φορά, ήταν σίγουρα folk, πιο folk. Έχω ακούσει πολλά revival folk κομμάτια από τα τέλη της δεκαετίας του ’60 και τις αρχές της δεκαετίας του ’70, όπως οι Sandy Denny και Fairport Convention, οι Pentangle και οι Renaissance και όλα αυτά τα συγκροτήματα που βρίσκονται στα πρόθυρα του progressive rock, υποθέτω. Η σκηνή του Canterbury τα συνδύασε κι αυτά. Υπάρχει πολλή folk μουσική στη prog σκηνή του Canterbury. Άκουσα πολλά από αυτά, και αυτό ενσωματώθηκε σε αυτό που έγραφα.
Είχα τον τίτλο του άλμπουμ αρκετά πριν καν ξεκινήσω να γράφω μουσική. Είχα ήδη ένα συναίσθημα στο μυαλό μου, ένα είδος εικόνας, μια χαλαρή εικόνα. Είχα εικόνες της υπαίθρου από την περιοχή μου, αυτούς τους πράσινους και γκρίζους λόφους με κάτι κηλίδες από ρείκια να τους διατρέχουν. Ήθελα πραγματικά να προσπαθήσω να διοχετεύσω λίγο από αυτό. Συγγνώμη, αυτή είναι μια πολύ μεγάλη απάντηση στην ερώτηση (γελώντας) αλλά ναι, είναι λίγο και από τα δύο. Υπάρχουν κάποιες μικρές προθέσεις, αλλά όχι συγκεκριμένα σχέδια. Απλώς μου αρέσει να βλέπω τι θα συμβεί όταν ξεκινήσω.
Με το μιξάρισμα σε αυτό το άλμπουμ, είμαι πολύ ευχαριστημένος. Είμαι στην πραγματικότητα αρκετά περήφανος γι’ αυτό. Κανονικά, ακούω ένα μιξ που έχω κάνει πριν από άλλα πράγματα και ανατριχιάζω λίγο, ακούω όλα τα λάθη που έκανα και τι θα έκανα διαφορετικά. Σε αυτό, βγήκε αρκετά καλό. Βασικά ακολούθησα μια προσέγγιση “λιγότερο είναι περισσότερο” με αυτό, και απλώς προσπάθησα να κάνω τα πάντα να ακούγονται όπως ήθελα να ακούγονται στην είσοδο, ώστε να μην χρειαστεί να το χαλάσω μετά.”
“So let it be written, So let it be done”
“Εάν υπάρχει κάτι που ικανοποιεί, που δίνει “ζωή” σε έναν καλλιτέχνη, αυτό είναι η δημιουργία. Εκείνη η στιγμή, από την σύλληψη μέχρι την αποτύπωση μιας ιδέας στο χαρτί, στο πεντάγραμμο, στο “σανίδι”, μοιάζει με την απόλυτη “νιρβάνα” ενός καλλιτέχνη. Και ο Kyle McNeill φαίνεται να διατηρεί έναν ανοικτό “δίαυλο” με την δημιουργία, και αν θέλετε, να την “καλλιεργεί” και να την “διανθίζει”, κερδίζοντας έτσι σε μουσική “ζωή”. Δεύτερο πόνημα για το προσωπικό project του συμπαθούς Βρετανού μουσικού, τους Phantom Spell, με το “Heather & Hearth” να αποτελεί ακόμη μία περαιτέρω εμβάθυνση του McNeill, στο αν μη τι άλλο “παραμυθένιο” hard rock/heavy metal “όραμά” του.
Με το “Heather & Hearth”, απλά ο McNeill πιστοποιεί, ότι «ζει» από την δημιουργία και για αυτήν, ότι αποτελεί την δεύτερη «φύση» του. Μιλάμε για έναν δίσκο απαράμιλλης ομορφιάς και έμπνευσης, για ένα album που «ακουμπά» και συνάμα «γεφυρώνει» με ιδανικό τρόπο, τα prog rock και proto-metal αριστουργήματα των ‘70s. Οι Phantom Spell του McNeill, προτιμούν έναν πιο ρομαντικό hard rock/heavy metal «κόσμο», «αγκαλιάζουν» την ποιότητα έναντι της ποσότητας, επιλέγουν να δημιουργούν με απλότητα, «πλούσιο» υλικό, που θα «αγγίξει» τις καρδιές των οπαδών. Αν θέλεις να απολαύσεις την «μαγεία» των ‘70s και το μεγαλείο των μεγάλων της prog rock/metal σκηνής σήμερα, οι Phantom Spell και το “Heather & Hearth” είναι αυτό που αναζητάς. Προφανώς ένας από τους δίσκους της χρονιάς, επιβάλλεται να κοσμεί την δισκοθήκη, κάθε μεταλλά που σέβεται τον εαυτό του. Νομίζω, από τα album που θα «στοιχειώσουν» το cd player σου, για αρκετό καιρό.”
(Διαβάστε το πλήρες κείμενο του Άγγελου Χόντζια, εδώ).
