Απλώσαμε τα συστήματα τακτικής στα χαρτιά μας, λύσαμε για άλλη μια φορά τις μουσικές μας εξισώσεις, σβήσαμε, ξαναγράψαμε, είχαμε τις αμφιβολίες μας, τις παραβλέψαμε στην πίεση του χρόνου, γιατί τελικά τα βιτσιόζικα έθιμα όπως οι λίστες, πρέπει να τηρούνται. Θα απλώσουμε λοιπόν, μέρα με τη μέρα, τη συνολική 20άδα των εκλεκτών δίσκων, σύμφωνα με τη συνολική ετυμηγορία των συντακτών του Soundcheck.
19. HELSTAR: “The Devil’s Masquerade”
“Long ago, I wandered through my mind, in the land of fairy tales and stories”
Οι θρύλοι του U.S. metal από το San Antonio του Texas, δημιουργήθηκαν το 1982 και μετά από δυο demo του 1983, άνοιξαν δισκογραφικό λογαριασμό με το άλμπουμ “Burning Star” του 1984, στην Combat Records, που φιλοξένησε τότε επίσης τους Megadeth και τους Exodus. Ακολούθησε το “Remnants of War” στην ίδια δισκογραφική στέγη, ενώ το ντεμπούτο τους στο σανίδι πραγματοποιήθηκε στο Sam Houston Coliseum, τον Δεκέμβριο του 1985, ανοίγοντας για τους Stryper.
Με μόνιμες σταθερές στη σύνθεση τον τραγουδιστή James Rivera και τον κιθαρίστα Larry Barragan (που ήταν και ο ιδρυτής), μετακομίζουν το 1987, για λίγο στο Los Angeles με μια νέα αλλαγή στη σύνθεση, καθώς ο κιθαρίστας Rob Trevino αποχωρεί, και υπάρχει μια φήμη ότι το τραγούδι “Abandon Ship”, από το άλμπουμ του 1988 “A Distant Thunder”, ήταν αφιερωμένο στην αποχώρησή του. Μαζί με τον νέο κιθαρίστα André Corbin, ο Frank Ferreira πήρε τη θέση του drum kit. Επέστρεψαν στο Houston το 1988, υπέγραψαν με την Metal Blade Records και ηχογράφησαν το άλμπουμ “A Distant Thunder” σε παραγωγή του Bill Metoyer. Στη συνέχεια, το συγκρότημα έκανε περιοδείες ανοίγοντας για συγκροτήματα όπως οι Yngwie Malmsteen, Anthrax, Megadeth, Slayer, Exodus και Armored Saint.
Το 1989, το συγκρότημα κυκλοφόρησε το άλμπουμ “Nosferatu”, το οποίο θεωρείται από πολλούς το κορυφαίο έργο τους. Βασίστηκε στην ταινία “Dracula”, περιείχε ηχητικά αποσπάσματα από την ταινία του 1979, και καθόρισε τη σκηνική παρουσία του Rivera ως σήμερα. Μετά την περιοδεία για την προώθηση του άλμπουμ, το συγκρότημα ηχογράφησε ένα demo τεσσάρων τραγουδιών το οποίο δεν τράβηξε το ενδιαφέρον των δισκογραφικών εταιρειών. Οι André Corbin, Frank Ferreria και Larry Barragan έφυγαν από το συγκρότημα το 1990 για να ασχοληθούν με άλλα ενδιαφέροντα, ουσιαστικά τερματίζοντας την πρώτη περίοδο του συγκροτήματος.
Επέστρεψαν το 2001 αρχικά μόνο με ζωντανές εμφανίσεις με πρωτοβουλία του Rivera και του μπασίστα Jerry Abarca. Η επιστροφή όμως του Barragan το 2006, έβαλε τη συνθετική μηχανή ξανά σε κίνηση και ήρθε η ολική επαναφορά του γκρουπ. Από τότε έχουν κυκλοφορήσει πέντε άλμπουμ, με πιο πρόσφατο το φετινό “The Devil’s Maquerade”.
“I’ll find out how to stop your clock, we sure ain’t talking Doctor Spock, hear me talking, Doctor Rock”
Ο Rivera είπε για το “The Devil’s Masquerade’:
«Υπάρχουν τρία τραγούδια στο δίσκο που σχετίζονται με τον βαμπιρισμό. Το “Stygian Miracles” βασίζεται σε μια σειρά του Netflix με τίτλο “Midnight Mass”, η οποία είναι μια από τις πιο άρρωστες δημιουργίες για βρικόλακες που έχω δει ποτέ στη ζωή μου. Αυτό είναι που το έκανε τόσο διαφορετικό και τόσο συναρπαστικό. Ο ιερέας του χωριού είναι ο κύριος βρικόλακας, αλλά παρόλα αυτά, εξακολουθεί να κάνει κηρύγματα και τέτοια πράγματα τις Κυριακές, κάτι που είναι πραγματικά περίεργο. Το “Carcass for a King” είναι μια σύμπραξη βαμπιρισμού και πτώσης του Εωσφόρου, και μετά υπάρχει το “I Am the Way”, για μια λεγεώνα βρικολάκων όπου οι θνητοί είναι ο εχθρός: οι πόλεμοί σας χύνουν το αίμα, εμείς απλώς το πίνουμε. Φέρτε την κανάτα, πρέπει να γεμίσουμε, άλλη μια μάχη χαχα! Το τραγούδι αυτό δικαιολογεί επίσης τη λεγεώνα των γνωστών τραγουδιστών που εμφανίζονται στο τραγούδι. Εγώ είμαι ο αρχιβρικόλακας. Έγραψα όλα τα μέρη. Το μόνο που έκανα ήταν να τους δώσω δύο γραμμές ανά στίχο να τραγουδήσουν, αλλά το κράτησαν σχεδόν το ίδιο όπως τους το έδωσα. Αλλά τους είπα: παρακαλώ, να είστε ο εαυτός σας.
Και νομίζω ότι από όλους τους τραγουδιστές, ο Jason McMaster και ο Robert Lowe με άφησαν άναυδο. Ο Jason το πήγε σε ένα εντελώς άλλο επίπεδο. Δεν περίμενα να το ακούσω αυτό. Αλλά μετά σκέφτηκα: έλα τώρα, είναι ο Jason! Και ο Mike Soliz… Όλοι έκαναν εξαιρετική δουλειά, φίλε! Δεν θέλω να διαλέξω κανέναν αγαπημένο, γιατί αυτό δεν είναι σωστό”.
Για τον απόλυτο συνεργάτη Larry Barragan:
“Ο Larryείναι τελειομανής. Δεν υπάρχει περίπτωση να είναι σε μια μπάντα με έναν τραγουδιστή που είναι εντελώς χάλια ή έκανε κάτι λάθος στο δίσκο. Δεν πρόκειται να το αφήσει να περάσει απαρατήρητο. Όχι! Θα το κάνουμε σωστά. Έτσι είναι. Οπότε, τελικά, εκεί τον εμπιστεύομαι περισσότερο, επειδή εμπιστεύομαι την κρίση του.
Όσο καιρό είμαστε μαζί με τον Larry, δεν είχαμε ούτε έναν μεγάλο, φρικτό καβγά. Δεν νομίζω ότι έχουμε υψώσει ποτέ τη φωνή μας ο ένας στον άλλον. Ποτέ. Δεν τον έχω δει ποτέ να θυμώνει…σε οποιαδήποτε κατάσταση. Ή αν το κάνει, το κρατάει για τον εαυτό του. Δεν είναι από αυτούς που λειτουργεί έτσι: “αυτός ο μαλάκας, μου έκλεισε στο δρόμο!”
Είναι ένας πολύ, πολύ αφοσιωμένος οικογενειάρχης. Αγαπά την οικογένειά του. Είναι ταγμένος στην καλοσύνη και την αγάπη. Το ότι έγινε οικογενειάρχης τον άλλαξε πολύ, αλλά προς το καλύτερο. Και μην με παρεξηγήσετε: είναι ακόμα metal σαν τον διάολο.”
“So let it be written, So let it be done”
“Οι Helstar για άλλη μια φορά καταπιάνονται με horror θεματολογία και καταφέρνουν υποδειγματικά να παρουσιάσουν τις ιστορίες τους χωρίς να γίνονται γραφικοί. Αυτό που σίγουρα δεν περίμενε κάποιος είναι η λύσσα και η ενέργεια που βγάζει το συγκρότημα. Ενδεικτικά τα δύο πρώτα κομμάτια του “The Devil’s Masquerade”, το ομότιτλο και το “Stygian Miracles” σε αφήνουν άφωνο με την κτηνώδη βαναυσότητα τους. Το “The Devil’s Masquerade” είναι ο πιο βαρύς δίσκος που έχουν κυκλοφορήσει οι Τεξανοί. Στο ίδιο στυλ συνεχίζει και ο υπόλοιπος δίσκος με τη διαφορά ότι τα κομμάτια είναι λίγο πιο περίπλοκα, με τον Larry Barragán να παίζει μεγάλη μπάλα και να δείχνει πόσο σπουδαίος κιθαρίστας είναι. Εξαιρετικός είναι και ο νέος στη μπάντα Alan DeLeon Jr. Μαζί συνθέτουν ένα φοβερό δίδυμο στις κιθάρες”.
(Διαβάστε το πλήρες κείμενο του Πελοπίδα Χελά, εδώ).
