Απλώσαμε τα συστήματα τακτικής στα χαρτιά μας, λύσαμε για άλλη μια φορά τις μουσικές μας εξισώσεις, σβήσαμε, ξαναγράψαμε, είχαμε τις αμφιβολίες μας, τις παραβλέψαμε στην πίεση του χρόνου, γιατί τελικά τα βιτσιόζικα έθιμα όπως οι λίστες, πρέπει να τηρούνται. Θα απλώσουμε λοιπόν, μέρα με τη μέρα, τη συνολική 20άδα των εκλεκτών δίσκων, σύμφωνα με τη συνολική ετυμηγορία των συντακτών του Soundcheck.
17. ABSINTHE GREEN: “Of Love and Pain”
“Long ago, I wandered through my mind, in the land of fairy tales and stories”
Το όνομα “Absinthe Green” εμφανίστηκε για πρώτη φορά όταν η Ειρήνη Παπαδοπούλου δημιούργησε έναν χαρακτήρα για ένα RPG, παιχνίδι ρόλων που έπαιζε με φίλους της πριν πολλά χρόνια. Εκείνη την περίοδο ήταν βαθιά βυθισμένη στον κόσμο του αψεντιού. Οργάνωνε μικρά tasting events, εξερευνώντας κάθε πτυχή αυτού του ποτού, από τα αρώματα και τις υφές μέχρι την τελετουργία γύρω από το σερβίρισμά του. Κάπου τότε επέλεξε και το “Absinthe Green” σαν το προσωπικό της καλλιτεχνικό όνομα.
Ξεκίνησαν σαν προσωπικό project της Ειρήνης το 2016, στο Ντόρτμουντ της Γερμανίας. Αφού επέστρεψαν στην Ελλάδα το 2019, οι Absinthe ενώθηκαν με τον ντράμερ Harry Mason, τον μπασίστα Villy Pirris και αργότερα τον κιθαρίστα Πάνο Οικονομάκη, σχηματίζοντας την πλήρη σύνθεση του συγκροτήματος. Από τότε, έχουν γοητεύσει το κοινό με τον συναισθηματικά φορτισμένο ήχο τους, συνδυάζοντας ποπ στοιχεία, επιθετικές κιθάρες, groovy ρυθμούς και μια ευέλικτη φωνητική γκάμα.
Η ασάφεια των ειδών και οι ορισμοί διστάζουν όταν πρόκειται για τους Absinthe Green. Είτε τους αποκαλεί κανείς Alternative Metal, Hard Rock, είτε κάτι εντελώς διαφορετικό, η μουσική τους είναι ένα πλούσιο μωσαϊκό επιρροών και εμπειριών ζωής. Ένας κριτικός τους περιέγραψε κάποτε σαν “μια μελωδική καταιγίδα ομορφιάς και θλίψης, τόσο άγρια όσο και τρυφερή”. Τα φωνητικά που συγκλονίζουν την ψυχή εναλλάσσονται άψογα μεταξύ δύναμης και ευαισθησίας.
Η σύνθεση των τραγουδιών των Absinthe είναι ωμή και ακλόνητη, αποκαλύπτοντας βαθιές αλήθειες για την αγάπη, τον πόνο και τη λύτρωση. Οι στίχοι τους εξερευνούν τη δυαδικότητα της ζωής – όπου η χαρά και η λύπη, η ελπίδα και η απελπισία συνυπάρχουν σε έναν διαρκώς μεταβαλλόμενο χορό. Το ντεμπούτο άλμπουμ του συγκροτήματος, “Of Love and Pain”, κυκλοφόρησε τον φετινό Σεπτέμβριο.
“I’ll find out how to stop your clock, we sure ain’t talking Doctor Spock, hear me talking, Doctor Rock”
Η Ειρήνη Παπαδοπούλου είπε για το “Of Love and Pain”:
Με το Of Love and Pain επέλεξα συνειδητά να αφήσω στην άκρη πολλά από τα φίλτρα που χρησιμοποιούσα στο παρελθόν. Πάντα έγραφα με μεταφορές και πιο ποιητική διάθεση, όμως αυτή είναι η πρώτη φορά που “επέτρεψα” στον εαυτό μου να γράψει πιο ωμά, πιο άμεσα, και σε κάποια σημεία, μια σχεδόν punk rock εκδοχή (στιχουργικά) αυτού που νιώθω. Τα τραγούδια εξακολουθούν να έχουν το φαντασιακό τους κομμάτι, αλλά αυτή τη φορά η καρδιά τους είναι ξεκάθαρα αυτοβιογραφική και εκτεθειμένη.
Η προσωπική έκθεση δεν είναι κάτι απλό. Φέρνει μαζί της φόβο και ευαλωτότητα, αλλά την ίδια στιγμή λειτουργεί όντως ως κάθαρση. Μέσα από τη μουσική μπορώ να απογυμνώσω τα συναισθήματα, να τα δω καθαρά και να τα μετατρέψω σε κάτι που αναπνέει. Και όταν αυτό το υλικό συναντά ανθρώπους που αναγνωρίζουν μέσα του δικές τους πληγές, τραύματα, βιώματα, τότε νιώθω ότι η διαδικασία αποκτά νόημα.
Αυτή η δυνατότητα σύνδεσης, το πώς η προσωπική ιστορία μετατρέπεται σε κοινή εμπειρία, είναι τελικά και ο λόγος που συνεχίζω να γράφω, να συνθέτω και να κάνω performance.
Η πιο δύσκολη στιγμή ήταν η ίδια η απόφαση να εκθέσω αυτό το πρότζεκτ στον κόσμο. Επειδή είναι κάτι τόσο προσωπικό, ένιωσα σαν να άφηνα ανοιχτή μια πόρτα προς τον πιο ευάλωτο εαυτό μου. Σε αυτό προστέθηκαν προσωπικές προκλήσεις, θέματα υγείας και πολλές αλλαγές στη ζωή μου, που με έκαναν αρκετές φορές να αναρωτηθώ αν θα καταφέρω να κρατήσω το όραμα ζωντανό. Ήταν μια περίοδος που πραγματικά δοκίμασε την αντοχή και τη συνοχή του πρότζεκτ, αλλά και τη δική μου.
Η πιο χαρούμενη στιγμή ήταν όταν όλα τα κομμάτια άρχισαν να “κουμπώνουν” και είδα τα τραγούδια να σχηματίζουν ένα ολοκληρωμένο άλμπουμ. Ήταν σαν να παίρνει ανάσα κάτι που κουβαλούσα για καιρό μέσα μου. Εκείνη η αίσθηση ότι η μουσική επιτέλους ζωντανεύει, ειδικά μέσα από τη συνεργασία με ανθρώπους που μοιράζονται το ίδιο πάθος, την ίδια τρέλα και το ίδιο όραμα, ήταν από τις στιγμές που δεν ξεχνιούνται.
“So let it be written, So let it be done”
“Και αν το αψέντι καθιερώθηκε στις συνειδήσεις σαν το ποτό των οραματιστών καλλιτεχνών, όπως ο Van Gogh, που θεωρούσε πως ενεργούσε σαν μούσα στη δημιουργικότητά του, η πράσινη απόχρωσή του που υπονοεί το όνομα του γκρουπ, φαντάζει σαν η χρωματική συγκυρία που μπορεί να φιλοξενήσει αρμονικά αυτό το πλήθος των εναλλαγών στα στιγμιότυπα και τις διαθέσεις. Όλα τους φιλτράρονται και δεσμεύονται από τις ερμηνείες της Ειρήνης πάνω από τους συμπαγείς σκελετούς των τραγουδιών, με την υπόσχεση να μην καταλήξουν ποτέ μαύρα. Σημαντικός ρυθμιστής αυτής της χειριστικής δεξιότητας των περιπετειών με μια αυτάρεσκη πιασάρικη αύρα, ο Hiili Hiilesmaa που κατάφερε να προσθέσει το μαγικό του άγγιγμα, όπως έχει κάνει και με όλες τις μεγάλες μπάντες που έχει συνεργαστεί σαν παραγωγός, όπως οι Him, Dimmu Borgir, 69 Eyes, Sentenced και Moonspell”.
(Διαβάστε το πλήρες κείμενο του Γιώργου Γεωργίου, εδώ).
