Απλώσαμε τα συστήματα τακτικής στα χαρτιά μας, λύσαμε για άλλη μια φορά τις μουσικές μας εξισώσεις, σβήσαμε, ξαναγράψαμε, είχαμε τις αμφιβολίες μας, τις παραβλέψαμε στην πίεση του χρόνου, γιατί τελικά τα βιτσιόζικα έθιμα όπως οι λίστες, πρέπει να τηρούνται. Θα απλώσουμε λοιπόν, μέρα με τη μέρα, τη συνολική 20άδα των εκλεκτών δίσκων, σύμφωνα με τη συνολική ετυμηγορία των συντακτών του Soundcheck.
12. TESTAMENT: “Para Bellum”
“Long ago, I wandered through my mind, in the land of fairy tales and stories”
Πίσω στο μακρινό 1983, στη μυθική Bay Area του San Francisco, ο κιθαρίστας Eric Peterson και ο ξάδερφός του, επίσης κιθαρίστας, Derrick Ramirez, σχημάτισαν τους Legacy. Προσέλαβαν άμεσα τον ντράμερ Louie Clemente, τον τραγουδιστή Steve “Zetro” Souza και τον μπασίστα Greg Christian, και άρχισαν να παίζουν σε συναυλίες με συγκροτήματα όπως οι Exodus, Slayer, Anthrax, Lȧȧz Rockit και Death Angel.Ο Clemente έφυγε από το συγκρότημα το 1985 και αντικαταστάθηκε από τον ντράμερ Mike Ronchette. Ο Ramirez έφυγε λίγο αργότερα και ο τότε έφηβος βιρτουόζος κιθαρίστας Alex Skolnick, ο οποίος είχε σπουδάσει με τον κιθαρίστα του Bay Area, Joe Satriani, προσλήφθηκε στο συγκρότημα. Οι Legacy έγραψαν το δικό τους υλικό και κυκλοφόρησαν ένα ομώνυμο demo τεσσάρων τραγουδιών το 1985. Ο Souza έφυγε από το συγκρότημα την επόμενη χρονιά για να αντικαταστήσει τον Paul Baloff στο Exodus, και αντικαταστάθηκε από τον Chuck Billy κατόπιν πρότασης του Souza. Ο Ronchette είχε επίσης φύγει από το συγκρότημα, και ο Clemente επέστρεψε.
Το demo τους βοήθησε και υπέγραψαν συμβόλαιο με την Megaforce Records το 1986. Κατά την ηχογράφηση του πρώτου τους άλμπουμ, το συγκρότημα αναγκάστηκε να αλλάξει το όνομά του σε Testament (μια πρόταση του Billy Milano των S.O.D. και M.O.D.), γιατί υπήρχαν ήδη και άλλα γκρουπ με το όνομα αυτό. Το ντεμπούτο άλμπουμ των Testament, “The Legacy”, κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 1987 από την Megaforce Records και διανεμήθηκε επίσης από την Atlantic. Απέκτησαν άμεσα μι σεβαστή υπόληψη στους κύκλους του thrash, και δεν απέφυγαν τις συγκρίσεις με τους Metallica. Η προβολή του πρώτου τους μουσικού βίντεο “Over the Wall” στο Headbangers Ball του MTV, δυνάμωσε τη φήμη του συγκροτήματος και ακολούθησαν επιτυχημένες περιοδείες στη Βόρεια Αμερική και την Ευρώπη με τους Anthrax, οι οποίοι προωθούσαν τότε το άλμπουμ τους “Among the Living”. Άνοιξαν επίσης για τους Megadeth, Slayer και Overkill.
Το δεύτερο άλμπουμ των Testament, “The New Order”, κυκλοφόρησε τον Μάιο του 1988 και βρήκε το συγκρότημα να συνεχίζει σε παρόμοιο πνεύμα. Το άλμπουμ κατάφερε να πουλήσει πάνω από 250.000 αντίτυπα χάρη στην προβολή του “Trial by Fire” και την διασκευή του “Nobody’s Fault” των Aerosmith (μέσω ραδιοφώνου και τηλεόρασης), καθώς και στα αδιάκοπα προγράμματα περιοδειών. Οι Testament κυκλοφόρησαν το τρίτο στούντιο άλμπουμ τους, “Practice What You Preach”, τον Αύγουστο του 1989, εστιάζοντας στιχουργικά σε κοινωνικά ζητήματα και στοχεύοντας τη διαφθορά της πολιτικής. Το άλμπουμ είδε επίσης το συγκρότημα να αντλεί επιρροές από μια ποικιλία μουσικών ειδών, όπως το παραδοσιακό heavy metal, η jazz fusion και το progressive metal. Ήταν το άλμπουμ που τους εδραίωσε ακόμα περισσότερο και εμπορικά.
Με σταθερό πάντα το δίδυμο των Eric Peterson και Chuck Billy, και τον Skolnick να έχει επιστρέψει από το 2005, οι Testament άντεξαν στις αλλαγές μελών, στις εφήμερες μόδες της μουσικής αγοράς και στα προβλήματα υγείας και παρέμειναν ενεργοί, αφήνοντας και δόσεις death και black metal να εμπλουτίσουν τις μεταγενέστερες κυκλοφορίες τους.
Φέτος επέστρεψαν με το “Para Bellum”.
“I’ll find out how to stop your clock, we sure ain’t talking Doctor Spock, hear me talking, Doctor Rock”
O Chuck Billy είπε για το “Para Bellum”:
“Νομίζω ότι ο Eric Peterson είναι ο βασικός παράγοντας που μας κρατά δημιουργικούς. Ο Eric δεν ακολουθεί συγκροτήματα ούτε ασχολείται με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Είναι ένας πολύ ήσυχος τύπος, αλλά είναι πραγματικά κολλημένος σε αυτό που του αρέσει – οι παλιοί κλασικοί Merciful Fate, οι Judas Priest ή οι πρώιμοι Scorpions – αυτά είναι τα κλασικά πράγματα που τον ενθουσιάζουν, αλλά εξακολουθεί να γράφει αυτά τα άλμπουμ και να διατηρεί τα πάντα καινούργια, αλλά πιστός στο κλασικό πνεύμα των Testament.
Και μου αρέσει αυτό. Επειδή δεν θα ήθελα να συνεχίσω να φτιάχνω δίσκους που ακούγονται ίδιοι. Νομίζω ότι θα ήταν πολύ εύκολο, όμως μου αρέσει η πρόκληση να κάνω κάτι νέο. Μου αρέσει να προσπαθώ να καταλάβω πράγματα, όπως τι είδους φωνητικά τραγουδάω εδώ, ποιοι θα είναι οι στίχοι; Όταν καταφέρνεις να βρεις κάτι νέο, είναι σαν “ουάου!” Αλλά εξακολουθώ να αντιμετωπίζω προκλήσεις και εξακολουθώ να βρίσκω νέες φωνές και τόνους για να χρησιμοποιώ όταν ηχογραφώ και αυτό το κάνει συναρπαστικό. Δεν νομίζω ότι είχαμε ποτέ δίσκο που να έχουμε κάνει και να πηγαίνει κάπως “ναι, είναι το ίδιο, το ίδιο, το ίδιο”. Δεν ήταν ποτέ έτσι, οπότε ήταν πάντα συναρπαστικό όταν φτιάχνουμε νέα μουσική.
Είμαστε πραγματικά ενθουσιασμένοι με το νέο μας ντράμερ. Ο Chris Dovas, πήγε και συνεργάστηκε με τον Eric Peterson στο σπίτι του περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον ντράμερ στο παρελθόν. Πραγματικά άναψε φωτιά με τον Eric και το αποτέλεσμα είναι ένας πραγματικά, πραγματικά δυνατός δίσκος. Είναι πολύ γρήγορος, είναι πολύ επιθετικός. Έχει πολύ σύγχρονο και μοντέρνο ήχο. Είναι πολύ συναρπαστικό και αυτό είναι το σπουδαίο με τη μουσική, η δημιουργία νέας μουσικής, και ειδικά για ένα συγκρότημα που υπάρχει εδώ και 38 χρόνια, η εύρεση νέων πραγμάτων και τρόπων για να δημιουργηθεί νέα μουσική είναι πραγματικά, πραγματικά συναρπαστική.”
“So let it be written, So let it be done”
“Στο “Para Belum” θα ακούσεις τους Testament να «αλωνίζουν» σε εποχές “Low”, “Demonic” και “The Gathering”, τότε που αποφάσισαν να βαρύνουν σε τεράστιο βαθμό τον ήχο τους στο όριο του death. Αυτό μαρτυρά το εναρκτήριο “For the Love of Pain”, το οποίο έχει και κάποια black riffs κατά τη διάρκειά του. Τα ήδη γνωστά μας “Infanticide A.I.” και “Shadow People” έχουν προλάβει ήδη να «χωνευτούν» από τον εγκέφαλο ως κομμάτια χαρακτηριστικά των Αμερικανών, από εκείνα που μπορούν να γράψουν πανεύκολα τα τελευταία 20 και πλέον χρόνια. Η παρουσία τη μπαλάντας “Meant to Be”, στα πρότυπα του “Return to Serenity”, μπορεί να ακούγεται σε πολλούς ως πισωγύρισμα, όμως όντας μία αξιοπρεπέστατη σύνθεση, η γνώμη αυτή μπορεί και να παρακαμφθεί, ειδικά αφού υπάρχει το πανέμορφο solo του Alex Scolnick μέσα σε αυτό. Εξάλλου ποιος από τους μεγάλους δεν το έχει κάνει;
Η φωνή του Chuck Billy παραμένει ακλόνητη παρά την περιπέτεια της υγείας του στο παρελθόν και ο Ινδιάνος αποδεικνύει και σε αυτό το δίσκο το πόσο χαρακτηριστικό λαρύγγι έχει. Η ικανότητά του να μεταφέρεται από το «γρέζι» της μπαλάντας στο «βόρβορο» των “High Noon” και “Witch Hunt” τον έχει κατατάξει εδώ και χρόνια ανάμεσα στους αγαπημένους τραγουδιστές του ακραίου ήχου”.
(Διαβάστε το πλήρες κείμενο του Νίκου Κορέτση, εδώ).
