Το Penhesgyn Hall βρίσκεται στο Anglesey της Ουαλίας, κάτω από τα βουνά Snowdonia. Σε έναν αχυρώνα έγραψαν οι Plantoid από το Brighton το δεύτερο άλμπουμ τους με τον τίτλο “Flare”. Ήταν μια μάλλον τυχαία, συγκυριακή κατάληξη και ο όμορφος αυτός τόπος ξεκλείδωσε τη δημιουργική διαδικασία για το γκρουπ. Στην παραγωγή συμμετείχε ο μόνιμος συνεργάτης τους Nathan Ridley. Είχε και αυτός τη δική του συμβολή στην πρόθεση του γκρουπ να προχωρήσει από τον ήχο και τη φόρμα του “Terrapath” του 2024, δικαιώνοντας τον ευρύ προσδιορισμό του “progressive” που τους έχει αποδοθεί.
Ποιοι είναι όμως αυτοί οι Plantoid; Ο πυρήνας του συγκροτήματος δημιουργήθηκε όταν η Chloe Spence (φωνητικά, κιθάρα) και ο Tom Coyne (κιθάρα) γνωρίστηκαν σαν φοιτητές μουσικής στο Lincoln College. Αρχικά σχημάτισαν το συγκρότημα Mangö, μαζί με τον ντράμερ Louis Bradshaw (φίλο του Tom από το γυμνάσιο), και με αυτό το όνομα κυκλοφόρησαν ένα EP το 2019. Τον Σεπτέμβριο του 2021, μετά την πανδημία, το γκρουπ μετακόμισε στο Brighton. Εκεί προστέθηκε ο μπασίστας Bernardo Larisch και το συγκρότημα μετονομάστηκε επίσημα σε Plantoid στις αρχές του 2022, αμέσως μετά την υπογραφή συμβολαίου με τη δισκογραφική εταιρεία Bella Union.
Με αρχική μουσική αφετηρία το punk rock και την κλασική pop, ήρθαν σε επαφή με τη μουσική των Pink Floyd στο πανεπιστήμιο. Η άμεση διεύρυνση της μουσικής τους ανησυχίας τους οδήγησε σε άλλους ήχους, την jazz, το progressive rock των 70’s, και το πειραματικό post punk των 80’s. Με την κυκλοφορία του “Terrapath”, το κοκτέιλ του progressive rock, math rock και jazz fusion εντυπωσίασε με αυτή την περίτεχνη αύρα του απόκοσμου, του ομιχλώδους , και μιας ευρύτητας στην ερμηνεία των θεμάτων.
Πώς όμως βρήκαν το μονοπάτι να κρατήσουν ζωντανή τη φλόγα της περιπέτειας στον διάδοχο του ντεμπούτου τους; Δεν πρέπει να ξεχνά κανείς πως όλοι όσοι έδωσαν στους Plantoid το βάπτισμα των νέων προοδευτικών ηρώων του Νησιού περίμεναν να απολαύσουν ξανά γνώριμες συντεταγμένες του χώρου, που έχουν να κάνουν με μακριές διάρκειες, μεταστροφές, δεξιοτεχνίες. Το γκρουπ όμως είχε ήδη βάλει διαφορετικούς στόχους, επικεντρώνοντας στη σημασία του ρυθμού και στη βαρύτητα της ατμόσφαιρας. Δεν αφοπλίστηκε εγκαταλείποντας τα δέλεαρ του κοντινού παρελθόντος, φρόντισε όμως να μετακινηθεί στην αντιμετώπιση των τραγουδιών. Ακούγοντας πρώτη φορά το “Flare”, ένιωσα να βρίσκομαι στη μέση ενός δίπολου έντονου και καθοριστικού: από τη μια ήταν τα τύμπανα του Bradshaw που κάρφωναν τις διαδρομές των συνθέσεων σαν καρφίτσες σε χάρτη, σταθερά, στοχευμένα και απόλυτα. Από την άλλη, ήταν η φωνή της Chloe που ακούγεται πια σαν την αντήχηση του σύμπαντος, σαν το κέντρο της δημιουργίας, σαν την πριγκίπισσα όλων αυτών των προσωπικών συγκρούσεων και εσωτερικών αποδοχών. Αυτό δεν σημαίνει πως ο δίσκος δεν έχει πίσω από τις βασικές, δομικές του συστάδες τις εκπλήξεις του math rock, του psych και kraut rock και της jazz να παραμονεύουν μαζί με τα πέπλα της αιθέριας pop και τη χρυσόσκονη του shoegaze.
Οι Plantoid ακούγονται να έχουν έναν θαυμαστό έλεγχο και μια στρατηγική διαχείριση όλων όσων τους έχουν σημαδέψει σαν επιρροές. Με μια συνθετική πειθαρχία που αναδεικνύει απέριττη ομορφιά και μια αρχέγονη ουσία, συνεχίζουν να δελεάζουν το μυαλό αλλά είναι και συγκινητικοί με ένα φρέσκα ιδιόμορφο τρόπο. Το “Flare” αναδύεται γεμάτο από μικρά έξυπνα στιγμιότυπα που κολλούν υπάκουα σε μια πιο ευθεία προσέγγιση, και αυτή η αρμονία που έχει κερδίσει το καθιστά ακόμα πιο συναρπαστικό.
Και για όσους αρέσκονται στην αναζήτηση νέων ηρώων, μένει να δούμε πόσο μακριά θα φτάσει η ερμηνευτική γοητεία της Chloe, που μοιάζει να στέκεται στο υπέροχο σημείο συνάντησης της Liz Fraser με την Beth Gibbons, ανάμεσα στη φωνή του Θεού και έναν βαθύ έλεγχο της κατάρρευσης.
Είδος: Math/Kraut/Prog Rock/Shoegaze
Εταιρεία: Bella Union
Ημερομηνία κυκλοφορίας: 30 Ιανουαρίου 2026
