Έφυγε σήμερα από τη ζωή σε ηλικία 81 ετών ο σπουδαίος παραγωγός Mike Vernon. Η δυσάρεστη είδηση έγινε γνωστή μέσω επίσημης ανακοίνωσης. Ο Vernon είχε γεννηθεί στις 20 Νοεμβρίου 1944 στο Harrow του Middlesex στην Αγγλία. Υπήρξε ιδρυτής της εταιρείας Blue Horizon (με διανομή από CBS και Polydor), ιδιοκτήτης της Brand New Productions και βασικός παραγωγός πολλών Βρετανών καλλιτεχνών και blues συγκροτημάτων στα τέλη της δεκαετίας του 1960, όπως οι Fleetwood Mac του Peter Green και οι John Mayall & The Bluesbreakers.
Ο Vernon έπαιξε σε μερικά συγκροτήματα πριν ξεκινήσει την καριέρα του σαν παραγωγός στη Decca με αρκετούς καλλιτέχνες blues, προχωρώντας αργότερα με τη Blue Horizon σε ένα ευρύτερο είδος καλλιτεχνών. Το έργο του περιλαμβάνει καλλιτέχνες από διαφορετικά είδη όπως οι Furry Lewis, Level 42, David Bowie και Rocky Sharpe & The Replays. Συνεργάστηκε με διάφορες δισκογραφικές εταιρείες όπως είναι οι Purdah Records, Outasite και οι μεταγενέστερες Indigo Recordings και Code Blue, η τελευταία μάλιστα με διανομή από την Atlantic, αναβιώνοντας τα έργα καλλιτεχνών Blues, Jazz, Funk και Soul, όπως οι Jay Owens και Sherman Robertson.
Πιο χαρακτηριστική δουλειά του ήταν το μυθικό “Blues Breakers With Eric Clapton” του John Mayall, ένα από τα σημαντικότερα έργα στην ιστορία της blues rock μουσικής.
Αν και από την τρυφερή ηλικία των ισχυρών δονήσεων κυνηγούσε την άκρη του Ουράνιου Τόξου, κάποια στιγμή στην εφηβεία του ανακάλυψε πως γεννήθηκε με ένα Triryche σημάδι, έστω και αν αυτό τον πρόδωσε μόλις τον οδήγησε στη Γη της Επαγγελίας. Ψάχνοντας για μια καλύτερη ζωή ένωσε το αγαπημένο του δίπολο, από το απόλυτο Καναδικό τρίο ως τα παλικάρια του "Νησιού" από το Aylesbury που ανάστησαν ένα ιδίωμα με τον Ψηλό ποιητή-ψάρι και αγκάλιασαν το μέλλον με τον κύριο "Η". Έμαθε και συνεχίζει να αγαπά με το ίδιο πάθος τους μεγάλους του τσίρκου της μουσικής αλλά και τα άγνωστα ευρήματα των ατέλειωτων ανασκαφών, όπως αγαπά και τις υπερβάσεις στα μουσικά ιδιώματα και άνετα θα έπινε κουβάδες από καφέ με τον Martin Walkyier και τον Paddy McAloon στο ίδιο τραπέζι. Ένας από τους διακαείς πόθους του με το πληκτρολόγιο ή την "πένα" είναι να συμφιλιώσει την παραδοσιακή prog metal παράταξη με τους μοντέρνους πιονιέρους του χώρου, μένοντας με πάθος ετοιμοπόλεμος σε κάθε προειδοποίηση της μοίρας για την εξάπλωση των λεπρών. Δυσκολεύεται ακόμα και σήμερα να δραπετεύσει από τις σελίδες του Σαρτρ, έστω και αν ο άνθρωπος είναι καταδικασμένος να είναι ελεύθερος. Σιχαίνεται τη σοβαροφάνεια, τον φασισμό κάθε απόχρωσης και τον Κούγια. Ο κινηματογράφος μάλλον στένεψε πολύ γι' αυτόν μετά το "Διάφανο Δέρμα", ενώ όταν κοιτάζει το Subbuteo με μεγεθυντικό φακό, προτιμά οι ομάδες του σε οποιοδήποτε χορτάρι του πλανήτη να φοράνε βυσσινί.
