Πριν από λίγες μέρες οι Megadeth ανακοίνωσαν πως το επερχόμενο 17ο album τους θα είναι και το τελευταίο. Ακολουθούμενο από μια αποχαιρετιστήρια παγκόσμια περιοδεία, η μπάντα θα έχει την ευκαιρία να αποχαιρετήσει τον κόσμο όπως αξίζει σε αυτήν την 40χρονη και πλέον πορεία της. Στο παρελθόν έχουμε ασχοληθεί με δύο από τις κυκλοφορίες του γκρουπ στα 80’s, το ιστορικό τους ντεμπούτο “Killing Is My Business…Ans Business Is Good!” και το αμφιλεγόμενο “So Far, So Good…So What!”.
Αυτή τη φορά θα μεταφερθώ 31 χρόνια πίσω και στο 6ο album των Αμερικανών με τίτλο “Youthanasia”. Οι Megadeth είχαν παρουσιαστεί με νέο πρόσωπο στις αρχές των 90’s, αφού μετά τα «όργια» που έλαβαν χώρα στα αυλάκια του εξωφρενικά τέλειου “Rust In Peace” του 1990, αποφάσισαν να ρίξουν κατά πολύ την ταχύτητα, όχι όμως και την ποιότητα και να κυκλοφορήσουν το 1992 τον πρώτο τους διπλά πλατινένιο δίσκο, το “Countdown to Extinction”. Ο μουσικά ιδιοφυής εγκέφαλος του Dave Mustaine δεν έγραψε ένα ακόμη “RIP” αλλά κινήθηκε σε πιο mainstream συνθέσεις, οι οποίες θα μπορούσαν να αποδειχτούν πιο «εύπεπτες» για το κοινό αυτί. Προσωπικά, πιστεύω πως σημαντικό ρόλο έπαιξε εξίσου, τόσο η φθίνουσα πορεία που είχε αρχίσει να παίρνει το thrash metal στη νέα δεκαετία όσο και η τεράστια επιτυχία που σημείωσαν οι «άσπονδοι εχθροί» του, οι πρώην συνοδοιπόροι του με τους Metallica και το ομώνυμο album τους το 1991. Έτσι θα έπρεπε ο διάδοχος του “Countdown to Extinction” να συνεχίσει στο ίδιο περίπου μοτίβο και με την ίδια επιτυχία. Το γεγονός πως το κλασικό πλέον line-up των Mustaine-Friedman-Ellefson-Menza θα βρισκόταν για 3ο συνεχόμενο album μαζί αποτελεί από μόνο του μια πρώτη επιτυχία. Ο γνωστός δύστροπος χαρακτήρας του Mustaine «πυροδοτούμενος» συχνά πυκνά και από τις καταχρήσεις οδηγούσε σε πολλές αλλαγές μελών με αποτέλεσμα την ανισορροπία στις τάξεις της μπάντας. Τώρα όμως τα πράγματα έδειχναν διαφορετικά, παρόλο που ακόμη και τώρα υπήρχαν εντάσεις μεταξύ των μελών της μπάντας.
Αυτό γινόταν κυρίως στην προσπάθεια να καταστεί το γκρουπ πιο δημοκρατικό και να δοθεί περισσότερος δημιουργικός «χώρος» στους υπολοίπους πέραν του Mustaine. Αρχικά, διαφωνίες υπήρχαν και ως προς την περιοχή που θα γίνονταν οι ηχογραφήσεις με νικητή να ανακηρύσσεται το Φοίνιξ της Αριζόνα, με τον Mustaine να περνάει ακόμη μία φορά την πόρτα του κέντρου αποτοξίνωσης πριν την έναρξη των ηχογραφήσεων. Τελικά αυτές ξεκινούν τον Ιανουάριο και ολοκληρώνονται τον Μάιο του 1994, σε στούντιο που κατασκευάστηκε αποκλειστικά για τη μπάντα. Παραγωγός για ακόμη μία φορά είναι ο Max Norman μαζί φυσικά με τον Dave Mustaine. Ο Norman «πιέζει» τη μπάντα να κινηθεί προς πιο αργές και μελωδικές συνθέσεις, οι οποίες να έχουν περισσότερο radio friendly αισθητική. Παρόλα αυτά, δεν παραμερίστηκε στο ελάχιστο η χαρακτηριστική «τραχύτητα» στις κιθάρες ούτε και το «βάρος» στα τραγούδια των Megadeth.
Το πρώτο single που είδε το φως της δημοσιότητας ήταν το “Train Of Consequences” με αυτό το εισαγωγικό «ξύσιμο» στο riff που το κατέστησε άμεσα αναγνωρίσιμο και καταδικασμένο να πετύχει. Σύμφωνα με τον Mustaine, όλα τα τραγούδια του “Youthanasia” γράφτηκαν κατά την παραγωγική διαδικασία εκείνη την περίοδο στο στούντιο και δεν υπήρχαν παλαιότερες ιδέες που να χρησιμοποιήθηκαν σε αυτό. Πράγμα που με λίγα λόγια σημαίνει ότι η μπάντα βρισκόταν σε δημιουργικό οίστρο και οι ιδέες «κατέβαιναν» ζωντανά στο στούντιο. Όπως προείπα η ηχητική προσέγγιση των Megadeth δεν αφαίρεσε τη δυναμική τους και αυτό γίνεται αντιληπτό από το πρώτο κιόλας τραγούδι του δίσκου. Το ομαδικό μπάσιμο με το “Reckoning Day” και τον Mustaine να «φτύνει» ειρωνεία, αποτελούν μια από τις πλέον χαρακτηριστικές στιγμές των Megadeth στα 90’s.
“I like the way that I make you itch
And all the reasons I give you to bitch
And how I make you wanna scream in pain
And feel your life is just a losing game”
Η προσέγγιση στα φωνητικά ίσως είναι και η καλύτερη που είχε ποτέ ο Mustaine. Προσωπικά, η φωνή του πάντα μου άρεσε όμως στο “Youthanasia” θεωρώ πως η εκφραστικότητά του έχει ανέβει ένα επίπεδο πιο πάνω. Το ακούς στη μελαγχολία του γκρουβάτου “Addicted to Chaos”, στο «νιαούρισμα» του εκπληκτικού ομώνυμου κομματιού, ακόμη και στα σχεδόν ψιθυριστά verses του “Family Tree”. Η μπάντα βρίσκεται και πάλι σε εξαιρετική φόρμα τόσο στα mid-tempo (που έχουν και τη μερίδα του λέοντος) όσο και στα λίγο πιο γρήγορα κομμάτια, όπως για παράδειγμα στο “Killing Road” με τον Marty Friedman να κάνει και πάλι «παπάδες» στο σόλο. Μολονότι οι δομή των τραγουδιών είναι απλή σε σχέση με την αφιονισμένη πολυπλοκότητα του παρελθόντος, αυτά διατηρούν μια ενέργεια η οποία αποδεικνύεται πέρα για πέρα «κολλητική». Τραγούδια σαν το “Elysian Fields” ή το “Blood Of Heroes” μπορεί να μην ανήκουν στα παντοτινά hits του γκρουπ, αποτελούν όμως κρυφά «διαμάντια» της δισκογραφίας των Αμερικανών.
Όπως και το «παραγκωνισμένο» “I Thought I Knew It All”, το οποίο αποτελεί το αγαπημένο του Friedman κατά δήλωσή του. Το ρεφρέν του γράφτηκε από τον ίδιο και τον Nick Menza στο σπίτι του δεύτερου στο Hollywood όταν ο Menza του πρότεινε και άκουσε ένα κομμάτι των Gipsy Kings από όπου και προήλθε η έμπνευση. Ή ακόμη και το «υπέρβαρό» “Black Curtains” το οποίο παρεμπιπτόντως δεν έπαιξαν ποτέ ζωντανά. Όπως έχει πει παλαιότερα ο Marty Friedman αναφερόμενος στο “Victory” που κλείνει το album: «Είναι εκπληκτικό το πόσο εμπνευσμένος είσαι όταν βρίσκεσαι σε ένα στούντιο παγκόσμιας κλάσης με εξοπλισμό παγκόσμιας κλάσης και ανθρώπους παγκόσμιας κλάσης γύρω σου. Ό,τι παίζεις ακούγεται τόσο καλά που η μουσική απλά ρέει».
Η μπάντα δεν είχε σκοπό να γράψει κάποιο τραγούδι αλλά με τις μπομπίνες να γράφουν και τους Megadeth να τζαμάρουν, δημιούργησαν αυτό το έπος σε μόλις 20 λεπτά. Βέβαια το απόλυτο highlight του album αποτελεί η δυναμική μπαλάντα “A Tout Le Monde” με την ιδέα του Mustaine να γράψει το ρεφρέν στη Γαλλική γλώσσα να αποδεικνύεται «λίρα 100» για την πορεία του τραγουδιού μέσα στο χρόνο. Και εδώ, πέρα από την εκπληκτική δισολία στο τέλος υπάρχει ένα ακόμη μαγικό σόλο του Friedman που κατά τον ίδιο προήλθε από μια όχι και τόσο συνηθισμένη πηγή έμπνευσης: «Είτε το πιστεύετε είτε όχι, δημιούργησα κατά κάποιο τρόπο την εισαγωγή του σόλο σύμφωνα με αυτό του Larry Carlton στο “Hello” του Lionel Richie. Αν πρόκειται να αντιγράψεις κάτι, ας αντιγράψεις κάτι που ήταν επιτυχία».
Στιχουργικά ο Mustaine συνεχίζει να καταπιάνεται με κοινωνικά κυρίως θέματα όπως η αυτοκτονία, τα ναρκωτικά αλλά ακόμη και με αυτά που «καίνε» περισσότερο όπως η παιδική κακοποίηση στο οικογενειακό περιβάλλον, όπως μπορεί να διαβάσει κανείς στους «άφθαρτους» στίχους του “Family Tree”.
“When you hear them saying “Trust me”
Don’t wait to see what’s next
Thrown to the wolves, forever trusting
Raised in a form of living Hell”
Βέβαια αυτό που έδωσε και τον τίτλο στο δίσκο ήταν το λογοπαίγνιο “Youthanasia”, μια σύνθεση των λέξεων “youth” και “euthanasia” που είχε σκοπό να αναδείξει το δυσοίωνο μέλλον της νεότητας και την «ευθανασία» στην οποία την υπέβαλλε ο τότε μοντέρνος κόσμος. Από τότε δεν άλλαξέ σχεδόν τίποτα με αποτέλεσμα το τραγούδι να παραμένει πάντα επίκαιρο. Το εκπληκτικό εξώφυλλο του δίσκου αποτελεί μια δουλειά του Καναδού Hugh Syme, ο οποίος είχε δημιουργήσει και αυτό του “Countdown to Extinction”. Πρόκειται για το 2ο στη σειρά δίσκο όπου η εμβληματική μασκότ της μπάντας, Vic Rattlehead δεν εμφανίζεται στο εξώφυλλο αλλά στο οπισθόφυλλο, αυτή τη φορά ως Χάρος κρατώντας στην αγκαλιά του ένα βρέφος.
Το “Youthanasia” κυκλοφόρησε την 1η Νοεμβρίου 1994 από την Capitol Records και αμέσως ακολούθησε την επιτυχημένη πορεία του προκατόχου του, φτάνοντας στο Νο4 του Billboards 200 και πουλώντας 143.000 αντίτυπα την πρώτη βδομάδα κυκλοφορίας του. Έγινε το 2ο album των Megadeth που έφτασε στην πρώτη πεντάδα του Billboard 200, λίγο κάτω από το “CtE” που είχε «σκαρφαλώσει» μέχρι το Νο2 το 1992. Το αμέσως επόμενο album των Αμερικανών που θα κατάφερνε κάτι τέτοιο θα ήταν το “Dystopia” του 2016, που έφτασε στο Νο3. Το “Youthanasia”, πέραν του γεγονότος ότι αποτελεί ένα από τα πιο πετυχημένα albums των Megadeth, ολοκληρώνει μια τριάδα αψεγάδιαστων δίσκων, οι οποίοι τους καθιέρωσαν στο ευρύτερο κοινό και με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο ως μια ακόμη παγκόσμια υπερδύναμη.
Ο γράφων, βλέποντας το ατελείωτο μπουγαδόσχοινο και τα απλωμένα κατά μήκος του βρέφη, «θαμπώθηκε» και έκανε τη μεγάλη είσοδο στον δίσκο νομίζοντας πως οι Megadeth θα ήταν ένα ακόμη θύμα του mainstream εκείνη την περίοδο. I thought I knew it all κι εγώ λοιπόν, όμως οι Αμερικανοί με το πιο ολοκληρωμένο line-up της ιστορίας τους ήξεραν καλύτερα. Σε κάθε μειδίαμα του Mustaine, σε κάθε νότα του Friedman, σε κάθε μπασογραμμή του Ellefson και σε κάθε δυναμικό χτύπημα του Menza, το “Youthanasia” αποτυπώθηκε στη συνείδηση μου ως μία από τις πολλές κορυφές τους και με άφησε από τότε απλωμένο σε εκείνο το μπουγαδόσχοινο να αναρωτιέμαι πότε θα βαρεθώ να το ακούω. Η γριά «έφυγε». Τα βρέφη μεγάλωσαν. Το σχοινί κόπηκε. Το album όμως παραμένει «αστραφτερό και κοφτερό» όπως ακριβώς το λογότυπο της μπάντας στο εξώφυλλό του.
