Η βάπτιση ενός album με το όνομα του συγκροτήματος, συνήθως έχει βαρύνουσα σημασία. Σημείο στροφής για τη μπάντα που το κάνει ή τίτλος δήλωση για τις προθέσεις της. Έτσι έκανε και στην περίπτωσή μας ο ηγέτης των Megadeth, Dave Mustaine, ενημερώνοντάς μας ότι ο ομώνυμος δίσκος και δέκατος έβδομος στη σειρά θα αποτελέσει και το κύκνειο άσμα στη δισκογραφία τους, τουλάχιστον όσον αφορά τα studio albums. Δεν ξέρω αν αυτή η δήλωση εξυπηρετεί τα εμπορικά τερτίπια της εποχής μας ή αντικατοπτρίζει την ψυχολογική διάθεση του Dave αυτή την περίοδο, αλλά με αυτό ως δεδομένο θα εξετάσουμε τη νέα δουλειά των “Αμερικανών” thrashers. Δηλαδή ως ένα album που έρχεται να γράψει τον επίλογο στην πορεία ενός σπουδαίου συγκροτήματος του σκληρού ήχου.
Αμέσως λοιπόν οι απαιτήσεις αυξάνονται και η αδημονία πριν το πάτημα του πρώτου play στο κατακόρυφο. Χαράς ευαγγέλια λοιπόν, όταν από τα ηχεία ξεχύθηκαν τα γνώριμα ξέφρενα Mega-solos, τα κοφτά thrash riffs, οι μανιασμένες δίκασες αλλά και οι εμπνευσμένες mid tempo στιγμές. Δέκα νέες συνθέσεις που δεν ήρθαν απλά να διεκπεραιώσουν την υποχρέωση, αλλά να προσθέσουν ψηφίδες ποιότητας στο περήφανο οικοδόμημα των Megadeth. Τι και αν η αποχώρηση προ διετίας του Kiko Loureiro, όπου μαζί τους ηχογράφησε το εξαιρετικό “Dystopia” και το αξιοπρεπέστατο “The Sick, the Dying… and the Dead!”, προκάλεσε πάλι ερωτηματικά; Ο Mustaine έχει αποδειχθεί διαχρονικά δεινός scouter και η πρόσληψη του Φιλανδού Teemu Mäntysaari, αποδείχθηκε πάλι λίρα εκατό. Έδωσε άλλωστε τα διαπιστευτήρια του επί σκηνής και στο φανταστικό τους live στην Αθήνα πριν δύο καλοκαίρια. Ίσως λιγότερο πολυσχιδής από τον προκάτοχό του, αλλά με το σωστό feeling και με αδιαμφησβήτητη ικανότητα να ανεβοκατεβαίνουν τα δάχτυλά του με ιλιγγιώδη ταχύτητα στην ταστιέρα.
To “Tipping Point” που ανοίγει το δίσκο, ήταν το πρώτο single που κυκλοφόρησε και είχε προκαλέσει ήδη θετικά σχόλια, με τον κλασικό 80’s thrash ήχο των Megadeth να δίνει δυναμικό παρών. Στο ίδιο φρενήρες μοτίβο συνεχίζουν τα “I Don’t Care” που κρύβει μέσα του και την αγάπη του Mustaine για τo punk, ενώ το αποκορύφωμα έρχεται με το τρίτο single που κυκλοφόρησε και δεν είναι άλλο από το καταιγιστικό “Let There Be Shred”. Κομματάρα με σεληνιασμένες κιθάρες, cult στίχους και αχαλίνωτο drumming από τη βέλγικη μηχανή που ακούει στο όνομα Dirk Verbeuren. Θα προκαλέσει άφθονα mosh pits και μπόλικα αυχενικά στα live τους. Από κοντά ισοϋψές, στέκεται και το ξέφρενο “Made to Kill”. Εννοείται ότι σε ένα δίσκο των Megadeth οι κιθάρες έχουν τον πρώτο λόγο και τον κυρίαρχο ήχο που τους αξίζει. Όμως η παραγωγή είναι υποδειγματική στο σύνολό της, με τα τύμπανα του Dirk να γεμίζουν απόλυτα με τον τεράστιο ήχο τους τα τραγούδια, χωρίς σε καμία περίπτωση να ακούγονται πλαστικά ή overproduced. Μαζί και το μπάσο του James LoMenzo που δίνει το ρυθμό και ξεχωρίζει στη συνολική ακρόαση όχι ως συμπλήρωμα, αλλά ως βασικό συνεκτικό συστατικό.
Το “Megadeth” διαπερνά όλες τις φάσεις της μπάντας και έτσι εκτός από τις thrashy στιγμές του, περιέχει και τη μουσική κληρονομιά της περιόδου από το “Countdown to Extinction” έως το “Crypting Writings”, με τα πιο heavy και mid tempo τραγούδια όπως τα “Puppet Parade”, “Obey the Call” και “The Last Note” να ξεχωρίζουν. Ειδικά το τελευταίο με τη σκοτεινή ατμόσφαιρα που δημιουργούν οι εναλλαγές ρυθμού και η ακουστική κιθάρα του Mustaine, φαντάζει ως ο ταιριαστός επίλογος μιας σπουδαίας καριέρας. Εντάξει υπάρχουν και τα “Another Bad Day” και “I am War” που κινούνται στα όρια του αδιάφορου, αλλά την τελική σούμα δεν τη χαλάνε. Ο Dave ως bonus track κρατάει και προσφέρει τη δική του προσέγγιση στο “Ride the Lightning” και ποια είναι η αφεντιά μου που θα πει σε έναν εκ των συνθετών του, τι να κάνει με τη δική του πνευματική κληρονομιά. Σε προσωπικό επίπεδο προτιμώ το original μέσα από το θρυλικό ομώνυμο album των Metallica, αλλά ευχαριστήθηκα αρκούντως και τούτη εδώ την εκδοχή.
Δεν έχω πραγματικά ιδέα αν αυτός είναι όντως ο τελευταίος δίσκος των Megadeth, αλλά στην περίπτωση που αυτό ισχύει οφείλω να παραδεχτώ ότι ο αποχαιρετισμός τους ξεπερνά με χαρακτηριστική άνεση τον πήχη της αξιοπρέπειας και μας προσφέρουν μια συλλογή τραγουδιών που συχνά πυκνά θα επισκεπτόμαστε. Νίκη λοιπόν και ραντεβού τον Ιούνιο στην Πλατεία Νερού!
Είδος: Thrash metal
Δισκογραφική: BLKIIBLK Records
Ημερομηνία κυκλοφορίας: 23 Ιανουαρίου 2026
