Το Funeral Doom Metal είναι από εκείνα τα ιδιαίτερα υποείδη που ποτέ δεν τράβηξαν τα φώτα της δημοσιότητας, ούτε υπήρξαν η πρώτη επιλογή σαν ελκυστικός χώρος έκφρασης για τους περισσότερους από τους καλλιτέχνες του ζοφερού ήχου. Παρ’ όλα αυτά ούτε λίγες μπάντες γεννήθηκαν στο σκοτάδι του και διόλου ευκαταφρόνητες ήταν οι κυκλοφορίες που προέκυψαν σε βάθος χρόνου. Μια από εκείνες τις περιπτώσεις που πάνω από μια δεκαετία βαδίζει στα αχαρτογράφητα νερά της θλίψης και του πόνου, είναι οι “Lone Wanderer”.
Από το νότο της Γερμανίας και συγκεκριμένα την “Πύλη” του Μέλανα Δρυμού (Φράιμπουργκ), ενός από τα πιο σκοτεινά δάση στη Γερμανία και την ηπειρωτική Ευρώπη, έρχεται ο συνθέτης Brunno Schotten (φωνητικά, κιθάρα), ο Simon Brooker (μπάσο), ο Jakob Zeblin (τύμπανα) και ο Jonas Weber (κιθάρα). Και αφού στην δεύτερη full length δουλειά (“The Faustian Winter”) μπήκαν στα άδυτα της φαουστιανής κουλτούρας, χωρίς να παρεκκλίνουν σπιθαμή από το ύφος του, συνεχίζουν αταλάντευτοι με το “Exequiae” (“κηδεία” στα λατινικά). Το εξώφυλλο από τον πίνακα “Πομπή στην Ομίχλη” του Γερμανού ρομαντικού ζωγράφου Ernst Ferdinand Oehme (με ειδίκευση σε κυκλοθυμικά τοπία με αρχιτεκτονικά στοιχεία), απεικονίζει μια παράσταση κηδείας, της κορυφαίας τελετής που ενώνει τόσο εμφατικά τη ζωή με τον θάνατο.
Υπάρχει άφθονος χρόνος για να ξεδιπλώσουν όλες τις αρετές τους οι “Lone Wanderer”, που στην προκειμένη περίπτωση αν κι έχουμε 5 μόνο κομμάτια η συνολική διάρκεια του album είναι γύρω στα εβδομήντα δύο λεπτά, υπεραρκετή για να περιηγηθούμε σε όλο τα φάσμα των δυσβάσταχτων συναισθημάτων που ξεδιπλώνονται. Κι αν ο εξαιρετικά αργός ρυθμός, από το είκοσι τέσσερα και πλέον λεπτά “To Rest Eternally” πιθανόν να θυμίζει σε πολλούς, που δεν έχουν εμβαθύνει στο “Funeral Doom” τους My Dying Bride, υπάρχουν όμως αρκετές ειδοποιές διαφορές να αναλύσουμε. Αρχικά εδώ δεν έχουμε αυτά τα σταθερά επαναλαμβανόμενα riff που καλύπτουν όλη την εικόνα για αρκετό χρονικό διάστημα, αλλά αρκετές εναλλαγές σε ήχους και υφές, με διαδρομές κιθάρας που διατηρούν μια αξιοσημείωτη ποικιλία, κρατώντας αμείωτο το ενδιαφέρον. Το δεύτερο άξιο αναφοράς είναι το ιδιαίτερο ύφος, που μπορεί να βυθίζεται στην μελαγχολία, αφήνει παρ΄ όλα αυτά γενναίες χαραμάδες να νιώσουμε πιο ρεαλιστικά, δυσάρεστα αλλά μη αναστρέψιμα γεγονότα, χωρίς να εγκλωβιστούμε στην παγίδα της κατάθλιψης. Όλη η περιγραφή της τελετουργίας σε μια κηδεία είναι μια μουσική αποτύπωση αποχαιρετισμού, το τέλος μιας ομαλής φυσικής διαδικασίας, που κυλά αργά κι επώδυνα, αλλά είναι απαραίτητη για να ολοκληρωθεί και τυπικά ο κύκλος της ζωής. Η φύση συμμετέχει νοερά, ενώ ακόμη και τα δυσδιάκριτα φωνητικά από βαρείς κτηνώδεις βρυχηθμούς, μοιάζουν με βουητά του φυσικού περιβάλλοντος που συνοδεύουν την διαδικασία. Η μουσική των “Lone Wanderer” κάλλιστα θα μπορούσε να ντύσει κινηματογραφικές εικόνες και να χρησιμοποιηθεί ιδανικά ως soundtrack ταινίας.
Το τέλος της ύπαρξης και την τελεσίδικη απώλεια πραγματεύεται και το “Existence Nullified”, με τα riff στο μεγαλύτερο μέρος του να συνεχίζουν να βγάζουν μια ήπια χροιά με ελάχιστες ογκώδεις και συντριπτικές death εκφάνσεις (που έστω κι ελάχιστα διακρίνονται για πρώτη φορά ), ενώ το μπάσο είναι πάντα δίπλα με διακριτικές μελωδίες σε βοηθητικό ρόλο. To “Life’s Lost Vanity” δεν απομακρύνεται από τον γερά θεμελιωμένο κανόνα. Τα τύμπανα σε έναν ιδιότυπο ρόλο “συνοδού” με απύθμενο βάθος και παγερό χαρακτήρα (από την αρχή του album), συντροφεύουν πιο παραμορφωμένες και γεμάτες κιθάρες, σε μια πιο στέρεα και συμβατικά στοιχειοθετημένη σύνθεση. Το πιο πιασάρικο πάντως riff εμφανίζεται με το ξεκίνημα του “Anhedonia” και με επαναλαμβανόμενο μοτίβο δεν δυσκολεύεται να στρογγυλοκαθίσει στη μνήμη σου. Είναι έτσι δομημένη η ενορχήστρωση που ενώ βρίθει από αλλεπάλληλα κύματα θλίψης, καταφέρνει να λειτουργήσει καταπραϋντικά, παγιώνοντας μια ψυχρή ηρεμία αποτέλεσμα μιας αυτονόητης εξέλιξης. Ο επίλογος θα γραφτεί με παρόμοια μέθοδο με την αφετηρία, με ένα μακρόσυρτο δράμα 16 περίπου λεπτών (“Epistemology of the Passed”). Οι σκιές εξαπλώνονται σε όλο το τοπίο, βουητά πόνου διαχέονται στην ατμόσφαιρα καθορίζοντας διαθέσεις όπου η ελπίδα σβήνει και όλα φαίνεται να ακολουθούν μια μοιρολατρική πορεία. Αυτό το δυσβάσταχτο μοιρολόι ενισχυμένο από υπόκωφα φωνητικά και μουντούς ήχους μιας μαγευτικής βραδύτητας, πλαισιώνει με ανοιχτές πληγές το αναπόφευκτο τέλος.
Μια “νεκρώσιμη ακολουθία” που κινείται αργά και βασανιστικά, σκαλίζοντας τις ερεβώδεις περιοχές της ψυχής, περιγράφεται ευλαβικά με μουσική μεγαλοπρέπεια από το πένθιμο οδοιπορικό των “Lone Wanderer”. Ο τρόπος που θα “αντιμετωπίσετε” το “Exequiae” δεν εμπεριέχει συμβατική προσέγγιση. Οπλιστείτε με υπομονή και θα ανταμειφθείτε από τον πλούτο του, αφεθείτε εκτεθειμένοι στις διαθέσεις του, για να απολαύσετε την ασυμβίβαστη οπτική ενός δυσοίωνου ταξιδιού.
Είδος: Funeral Doom Metal
Δισκογραφική Εταιρεία: High Roller Records
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 30 Ιανουαρίου 2026
