Απατεώνας ή Πρωτοπόρος;
Πολλά έχουν γραφτεί κατά καιρούς για τους παραγωγούς και την επίδρασή τους στους δίσκους διαφόρων από καταβολής δισκογραφίας έως σήμερα. Και είναι αλήθεια ότι δεν είναι λίγα τα συγκροτήματα και οι καλλιτέχνες της δυτικής μουσικής που οφείλουν τα πάντα στην μαγική μπαγκέτα του παραγωγού, στις προσταγές της οποίας υπακούουν ευλαβικά προσδοκώντας φυσικά την πολυπόθητη επιτυχία στα τσαρτς. Εύλογο είναι συνεπώς ο παραγωγός να έχει πρόσβαση παντού: στην επιλογή των μουσικών και των τραγουδιών που θα μπουν στον δίσκο, στον τρόπο που θα εκτελεστεί το κάθε κομμάτι, στο εξώφυλλο και τον τρόπο προώθησης του δίσκου, ακόμα και στα εσώψυχα του καλλιτέχνη: να του βρίσκει «συντροφιές» για να μην νιώθει μόνος (ή και το αντίστροφο), να του κοντρολάρει τις ουσίες του (ή και το αντίστροφο), ακόμα και να τον μαζεύει από τον δρόμο για να τον φέρει στο στούντιο (ή και το αντίστροφο!).
Όλα αυτά βέβαια αφορούν τους «συμβατικούς» παραγωγούς, γιατί υπήρξαν και κάποιοι που είχαν έναν εντελώς προσωπικό τρόπο να καθοδηγούν τον «πελάτη» τους απαρνούμενοι κάθε καθεστηκυία μέθοδο σαν κι αυτές που απαριθμήσαμε ενδεικτικά ανωτέρω και κοντολογίς «ήταν μια κατηγορία μόνοι τους».
Ε, ένας απ΄ αυτούς (μπορεί και ο μοναδικός…) υπήρξε ο θρυλικός πλέον πολυπράγμων Kim Fowley γιατί εκτός από παραγωγός διετέλεσε τραγουδιστής, συνθέτης, μάνατζερ, ντι τζει, ποιητής και σκηνοθέτης(!!) και αναμφισβήτητα ένας από τους πιο διάσημους χαρακτήρες στα χρονικά του ροκ εντ ρολ ως καταλύτης του μεγαλύτερου μέρους της Καλιφορνέζικης μουσικής σκηνής των 60’s και 70’s και πολλά από τα «παιδιά» του γνώρισαν ανέλπιστη επιτυχία αργότερα, όταν πλέον είχαν «αποσχιστεί» απ΄ αυτόν, χρωστώντας του όμως πολλά καθόσον αυτός ήταν που τους ανακάλυπτε και τους έκανε γνωστούς.
Γεννημένος ως Kim Vincent Fowley (21 Ιουλίου 1939) στο Los Angeles είχε γονείς ηθοποιούς, κάτι που τον «έμπασε» στις show business από μικρό και του δίδαξε πάρα πολλά για τον χώρο του θεάματος, γνώσεις που εμπλούτισε πολλαπλάσια στο γυμνάσιο έχοντας για συμμαθητές την Nancy Sinatra, τον Bruce Johnston (διάσημος αργότερα ως αντικαταστάτης του Brian Wilson στους Beach Boys), τον Jan Berry με τον Dean Torrence (το μετέπειτα διάσημο σερφ ντουέτο Jan and Dean), και τους αργότερα πασίγνωστους ηθοποιούς Sandra Dee και Ryan O’Neal!! Φιλοξενούσε δε στο σπίτι του τους Jim Morrison(!) και σύσσωμούς τους Steppenwolf και τους Three Dog Night πολύ πριν φυσικά γίνουν διάσημοι (ειδικά οι δύο τελευταίοι του το ανταπέδωσαν στα άλμπουμ του). Όλα αυτά σε συνδυασμό με το ότι ζούσε και μεγάλωνε λίγα τετράγωνα μακριά από το Hollywood ήταν επακόλουθο να τού ανοίξουν τον δρόμο σε κάθε λογής γνωριμίες με ηθοποιούς αλλά κυρίως μουσικούς της Δυτικής Ακτής που αποζητούσαν μανιασμένα την ευκαιρία να γίνουν διάσημοι και του δίδαξαν πολλά στο πώς να συμβάλει προς τούτο με απώτερο σκοπό φυσικά να πάρει κι αυτός κομμάτι απ΄ την δόξα τους! Τώρα το αν το κατάφερε ή εάν πέτυχε το εντελώς αντίστροφο είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο…
Βέβαια το ατού του ήταν ότι δύσκολα διαφωνούσες μαζί του και γι΄ αυτό αρκούσε το επιβλητικό παρουσιαστικό του: Πανύψηλος (1,96!!) με κάτι μάτια που σε διαπερνούσαν και που γράφτηκε ότι έμοιαζαν με μια «dead blue marble» (μάλλον σάτιρα του big blue marble = Η μεγάλη γαλάζια σφαίρα – την θυμάστε;) σου έδινε εξαρχής την εντύπωση ότι «δεν σήκωνε πολλά – πολλά»…
Η πολιομυελίτιδα που πέρασε στα 18 του τον απάλλαξε από τον στρατό, αλλά παράλληλα τον έσπρωξε να ασχοληθεί σοβαρά ως μάνατζερ αρχικά για…ιερόδουλες(!) και μετά για μουσικούς. Η πρώτη του παραγωγή ήταν ένα δισκάκι ονόματι «Charge» από μια μπάντα ονόματι Renegades με μέλη τον παλιό συμμαθητή Bruce Johnston, και τον διάσημο σέσσιον ντράμερ Sandy Nelson. Από κει και πέρα ανακατεύτηκε ως παραγωγός σε ένα σωρό νερόβραστα ποπ «χιτάκια» της εποχής, μεταξύ των οποίων το διάσημο «Papa-Oom-Mow-Mow» από τους Rivingtons (#48 στο Αμερικάνικο τσαρτ), το instrumental «Like, Long Hair» των Paul Revere and the Raiders (#38 στο Αμερικάνικο τσαρτ) και το «Nut Rocker» των B. Bumble and the Stingers (#1 στο Εγγλέζικο τσαρτ). Όλα αυτά φυσικά πριν σκάσουν οι Beatles…
Γιατί μετά από την «Βρετανική εισβολή» στην Αμερική το 1964 ως διάσημο μέλος της σκηνής του Sunset Strip και βυθισμένος βαθιά μέσα στην αναδυόμενη underground σκηνή του Λος Άντζελες, αποφάσισε να «απαντήσει» στην πρωτοκαθεδρία των Εγγλέζων με δεκάδες μουσικούς και συγκροτήματα που τα έπαιρνε υπό την προστασία του, έκανε παραγωγή στα τραγούδια τους και τα προωθούσε όπως μόνο αυτός ήξερε θεωρώντας ότι είχαν την «σπίθα» να «τινάξουν την μπάνκα στον αέρα»!! Όσο για τα κριτήρια των επιλογών του, ας αφήσουμε τον ίδιο να μας τα πει (σε μετάφραση του γράφοντα εφεξής για όλο το αφιέρωμα) όπως εξομολογήθηκε κάποτε σε μια συνέντευξή του: «…Ζούσα μέσα στην φτώχεια και ηχογραφούσα ότι γούσταρα. Δεν είχα δεκάρα τσακιστή όταν έβγαιναν τούτα τα τραγούδια και αδιαφορούσα για το αποτέλεσμα…». Αυτό που τον εμπόδισε να γίνει σταρ ήταν ότι παρέμεινε πάντα μια «σκιώδης» μορφή πολύ έξω από τον φράχτη του μεϊνστρημ…
Τέτοια τραγούδια ήταν (ενδεικτικά) το πρώτο σινγκλ των…Άγγλων Soft Machine «Love Makes Sweet Music», το «Falling Off the Edge of My Mind» (1968) και το «Wild Blood» (1968) των Seeds, τους οποίους γνώρισε στο φεστιβάλ του Newport και αποκαλούσε τον τραγουδιστή τους Sky Saxon ως «…The American Mick Jagger before Steven Tyler…» και το Don’t Bogart Me (1968) των Fraternity of Man όπου και…τραγουδούσε! Βλέποντας την ψυχεδέλεια να ανατέλλει πολύ πριν γίνει μόδα έγραψε το 1967 το «The Trip» και το έδωσε να το ηχογραφήσουν οι Fire Escape (βλ. σχετικό μου άρθρο στο Soundcheck), το οποίο χρησιμοποίησε ο Guy Ritchie στην ταινία του RocknRolla το 2008 και συμμετείχε με το ψευδώνυμο «hypophone» στο θρυλικό Freak Out! των Mothers of Invention με τους οποίους ήταν «κολλητός». Γενικά έπαιρνε τις πιο απίθανες, ατάλαντες και πιο άγνωστες μπάντες για αγνώστους λόγους και ξόδευε τεράστια ποσά πιστεύοντας σε αυτές αδιαφορώντας για το αποτέλεσμα: άλλες πετύχαιναν και άλλες όχι κι έκλαιγε τα λεφτά του…
Το επίρρημα «ενδεικτικά» που χρησιμοποιήσαμε ανωτέρω οφείλεται στο ότι όλα αυτά που γράφουμε είναι το 1/100 από τις παραγωγές του, οι οποίες θα απαιτούσαν ολόκληρο βιβλίο για να απαριθμηθούν πλήρως. Η πείρα του από την θητεία του στους δρόμους του Los Angeles τον έμαθε να ξεχωρίζει τις μπάντες που άρεσαν μόνο σε αυτόν και που οι άλλοι τις θεωρούσαν απλώς σκουπίδια, και αδιαφορούσε για τις συνέπειες του νόμου με όσα έβγαζε. Υπήρξε πολυπράγμων ως παραγωγός αλλά και ως μουσικός(;) κρίνοντας ότι ήξερε να παίζει όλα τα όργανα μιας ροκ μπάντας (πόσο καλά δεν ξέρουμε, αλλά αν είχες τα κότσια άντε πες του το…)!!
Ήταν δε αυτός που (πάντα κατά τα λεγόμενά του) εμπνεύστηκε το πρώτο Love – In στο Λος Αντζελες.
Με τους Kiss
Πάμε στα 70’s όπου τον βρίσκουμε να γράφει τραγούδια και να κάνει παραγωγή για τους Kiss, Helen Reddy, Alice Cooper, Leon Russell και τον Kris Kristofferson. Μπλέχτηκε και με τον Jonathan Richman και τους Modern Lovers σε ηχογραφήσεις που κυκλοφόρησαν το1981 ως «The Original Modern Lovers». Λέγεται δε ότι αυτός πρωτοκαθιέρωσε το άναμμα των αναπτήρων σε ροκ συναυλίες και το «εγκαινίασε» στην συναυλία του John Lennon και της Plastic Ono Band στο Toronto το 1969, σε μια προσπάθεια να βγάλει το τρακ από τον ίδιο τον Lennon και τους μουσικούς του…
Η χάρη του μάλιστα έφτασε μέχρι και την…Vicky Leandros (!!) που έκανε παραγωγή και έγραψε κομμάτια για τον δίσκο με τίτλο το όνομά της (1978 CBS 82333) σε ποπ και κάντρυ ύφος κατά πολύ ανώτερο από τα πρότυπα των νερόβραστων επιτυχιών της Eurovision που μας είχε έως τότε συνηθίσει με το τραγούδι City Man να ξεχωρίζει αμέσως!! Τώρα πώς έμπλεξε εκεί πέρα μην με ρωτάτε!!
Με την έκρηξη του πάνκ δεν παρέμεινε αδιάφορος καθόσον διοργάνωνε «βραδιές New Wave» στα κλάμπ του Λος Αντζελες και πατρονάριζε τους Venus and the Razorblades με το σινγκλ τους «Beach is Burning» να γνωρίζει μέτρια επιτυχία.
Με τις Runaways
Αυτό όμως που τον έκανε διάσημο ήταν μια αγγελία του το 1974 στο άγνωστο fanzine Who Put the Bomp για ένα γυναικείο γκρουπ που είχε σαν αποτέλεσμα τον σχηματισμό της πρώτης διάσημης γυναικείας ροκ μπάντας Runaways, με τις οποίες έμεινε ως το 1977 (δηλ. λίγο πριν και αυτές βαρέσουν διάλυση). Πονηρός μεν, είχε κρατήσει τα δικαιώματα του ονόματος και τις «ξαναέστησε» το 1984 με άλλα μέλη προτού οι αυθεντικές το πάρουν χαμπάρι και τον σύρουν στα δικαστήρια με μεγάλα ποσά αποζημίωσης…
«Του την φύλαγαν» όμως τα κορίτσια όλα αυτά τα χρόνια γιατί δεν ανακατεύτηκε μαζί τους μόνο ως παραγωγός: το 2001 σε μια συνέντευξη η Michael Steele (μετέπειτα Bangles) είπε ότι ο Fowley την έδιωξε επειδή «δεν του έκατσε» (κόβετε να δέχτηκε ας πούμε η Joan Jett;), αλλά και η Jackie Fox είπε ότι ο Fowley την βίασε σε ένα πάρτυ το 1975. Ωραία πράγματα… Και τόσο πολύ τον μισούσαν που έπρεπε να φτάσει το 2008 για να τα ξαναβρεί ο Fowley με την τραγουδίστριά τους Cherie Currie (αυτή μάλλον θα του ξέφυγε…).
Βέβαια σήμερα οι Runaways έστω και εάν στην εποχή τους δεν έγιναν διάσημες (με εξαίρεση την…Ιαπωνία και τα σοου που έδωσαν εκεί) θεωρούνται πλέον κάλτ έχοντας επηρεάσει δεκάδες πάνκ και μέταλ μπάντες και το κυριότερο ενθάρρυναν τα κορίτσια όλου του κόσμου να φτιάξουν το δικό τους all – girl γκρουπ.
Η αιτία όμως για να ασχοληθούμε μαζί του δεν ήταν τόσο οι παραγωγές του, αλλά το ότι κατόπιν παροτρύνσεως του…Bob Dylan(!) το 1965, αποφάσισε να βγάλει και ο ίδιος δικά του άλμπουμ! Άραγε ο Dylan έχει μετανιώσει γι΄ αυτό σήμερα; Κανένας δεν τόλμησε να ρωτήσει ούτε τον ίδιο, ούτε (φυσικά) τον Fowley…
Τώρα για το τί ηχογραφούσε, κάντε λίγη υπομονή και θα καταλάβετε από τους δίσκους που ακολουθούν. Άλλαζε τις εταιρείες σαν τα πουκάμισα και μόνο οι Imperial και Capitol άντεξαν μαζί του για παραπάνω από έναν δίσκο!!(και κλαίνε τα λεφτά τους…). Το μόνο κοινό στοιχείο στους δίσκους του είναι ότι…δεν υπάρχει κοινό στοιχείο(!) καθόσον παραμένει απρόβλεπτος: την μια είναι στο γκαράζ και στο άγριο ροκ εντ ρολ, την άλλη το γυρίζει σε κάντρυ και ψυχεδέλεια και την άλλη σε ηλεκτρονικούς πειραματισμούς και σε ότι άλλο μπορείτε να φανταστείτε, αρνούμενος την ταμπέλα (και αυτό μάλλον το κατάφερε…). ΚΛΕΒΕΙ ΟΜΩΣ ΞΕΔΙΑΝΤΡΟΠΑ ΑΠΟ ΠΑΝΤΟΥ και αυτό δεν τον καθιστά πρωτοπόρο…
Δεν άργησε να γίνει και….σκηνοθέτης σε πειραματικές ταινίες με τους τίτλους Black Room Doom, Dollboy: The Movie, Satan of Silverlake, The Golden Road to Nowhere, Frankenstein Goes Surfing, Trailer Park’s On Fire and Jukebox California. (Εσείς έχετε δει καμμία; Εγώ δεν έκανα τον κόπο μόνο και μόνο από τους τίτλους αλλά και γιατί «πήρα μια γεύση» από τους δίσκους του για το τί θα έβλεπα…), αλλά…βραβεύτηκε γι΄ αυτές το 2012 από το Melbourne Underground Film Festival. Ε, κάτι παραπάνω θα ξέρουν οι Αυστραλοί σινεφιλ…
Με τον Robert Plant
Για να ξέρετε για τι μιλάμε και τι αντίκτυπο είχαν τα καμώματά του, η αυτοβιογραφία του αποτελείται από τρεις (3) τόμους! Ο 1ος με τίτλο Lord of Garbage αφορά την περίοδο 1939–1969 και βγήκε από τον οίκο Kicks Books το 2012 και ήταν ο μοναδικός που έζησε να τον δει. Ο 2ος με τίτλο Planet Pain αφορούσε την περίοδο 1970–1994 και βγήκε το 2021. Όσο για τον 3ο, άγνωστο τι μέλλει γενέσθαι…
Κάποια δε ποιήματα και πεζά του κυκλοφόρησαν το 2012 υπό τον…αναμενόμενο τίτλο «Lord of Garbage»!!
Μια αναμφισβήτητα Cult Persona που από την μια χαρακτηρίστηκε ως «…one of the most colorful characters in the annals of rock & roll…», και από την άλλη ως «…a shadowy cult figure well outside the margins of the mainstream…». Τώρα προς τα πού κλίνει κατ΄ εμέ η πλάστιγγα το αιτιολογώ στην συνέχεια και το απαντώ στο τέλος του αφιερώματος.
Πάντως άκρως κυνικά και εγωϊστικά ο ίδιος διακήρυττε ότι: «…Δεν χρειαζόμαστε καλλιτέχνες. Πρέπει να ξημερώσει μια εποχή που άγνωστοι άνθρωποι να παράγουν θαυμάσιους δίσκους, όπως κάποτε. Τέτοιους δίσκους κάνω…».
Ε, αυτούς τους δίσκους αναλύω κατωτέρω σε μια αυστηρή επιλογή από την πλούσια δισκογραφία του (σε όσους αξίζουν να τον θυμόμαστε – ή να μην τον ξανακούσουμε ποτέ!!):
1.) Love Is Alive And Well
Tracklist: Love Is Alive And Well – Flower City – Flower Drum Drum – This Planet Love – War Game – Reincarnation – See How The Other Half Love – Flowers – Super Flower – Me.
Δισκογραφική Εταιρεία \ №: Tower – DT 5080
Παραγωγή: Kim Fowley – Michael Lloyd
Έτος Κυκλοφορίας: 1967
Ποζάροντας περήφανα στο εξώφυλλο μέσα από μια διαδήλωση ή ένα πάρτυ στο βάθος(;) μας φιλοδωρεί με τούτο το ντεμπούτο διάρκειας μόλις 22 λεπτών που δεν χάνετε τίποτε εάν δεν τον ακούσετε ή τον αποκτήσετε, παρά τις εξωφρενικές τιμές που τον έχουν φτάσει (την κόπια βινυλίου φυσικά) στο ίντερνετ, άμεσα σχετιζόμενο με την χίππικη ιδεολογία ανακατεύοντας σε όλους τους τίτλους των κομματιών το ρητό που στοίχειωνε κάθε μπάντα εκείνη την χρονιά: αγάπη, λουλούδια, όχι πόλεμος και χίππικα οράματα. Το κάνει όμως με έναν τελείως ερασιτεχνικό και πρωτόγονο τρόπο και με μια απαίσια ηχογράφηση (η κασέτα θα ακουγόταν καλύτερα!) παίζοντας ο ίδιος με τον κολλητό του θαυμάσιο μουσικό Michael Lloyd όλα τα όργανα! Από την πρώτη στιγμή γίνεται αντιληπτό ότι δεν φημίζεται για τις φωνητικές του ικανότητες αλλά για άλλους ήχους που παράγει με το στόμα του: λαρυγγισμούς, ασύνδετα ουρλιαχτά, τσιρίδες και λαχανιάσματα, όπως στην αηδία (γιατί τούτο το πράγμα τραγούδι δεν το λες) Flower Drum Drum σαν να είναι μεθυσμένος με παράξενα κόρνα και ωραίες ψυχεδελικές κιθάρες (αν και χάνει πολλές φορές το μέτρο) και μιμείται πολύ τον Sky Saxon ακόμα και τις αναπνοές του (άλλωστε ήταν φίλοι αδελφικοί).
Ο Sky Saxon όμως κλέβεται ασύστολα και στο γκαραζιέρικο ροκ εν ρολάκι βασισμένο σε Bo Diddley ρυθμό This Planet Love μιλώντας για διαστημόπλοια και οδηγίες πλοήγησης προς τον πλανήτη του τίτλου και είναι ίσως το μόνο που ξεχωρίζει στον δίσκο με ψυχεδελικά σόλο και στο Reincarnation όπου πήρε ένα γκαράζ των Seeds και το είπε σε άλλη εκτέλεση.
Στο δε ομώνυμο Love Is Alive And Well μέσα σε μια φανφαρώδη παρέλαση τσίρκου με πειραγμένα πνευστά, κρότους από τρακατρούκες και κρωξίματα από πάπιες μας δίνει ένα μάλλον παιδικό τραγουδάκι «πειραγμένο» στα μέτρα των freaks της εποχής με Εγγλέζικο τρόπο παρότι Αμερικάνος. Freak είναι και το War Game με απαγγελία μέσα σε ασύνδετη μουσική μυστηρίου κλεμμένη ποιος ξέρει από ποιο φιλμ νουαρ, που περιγράφει πως νιώθει όταν του έρχεται το χαρτί επιστράτευσης και τους διαλόγους του με τον στρατιωτικό στο γραφείο των «περιοδεύων». Όσο για το Super Flower δεν είναι παρά ένας πεζός διάλογος – γκάλοπ με freak groupies και αγόρια να απαριθμούν τους λόγους που αγαπούν τον Kim Fowley και αυτά που ακούτε μην τα πιστεύετε!! Αυτό μάλλον εννοούσε όταν διαμήνυε «ηχογραφώ ότι γουστάρω» και θα επαναλαμβανόταν στα επόμενα άλμπουμ του!!
Στο σεικ έκτρωμα Flower City μας λέει τραγουδιστά την Ωδή στην Χαρά του Μπετόβεν(!!) με αταίριαστες φλογέρες, και στα άχρωμα ανοσιουργήματα See How The Other Half Love, Flowers και Me μιμείται πότε τους Jefferson Airplane και πότε τους Mamas and Papas με εντελώς φάλτσα φωνή σαν να ξύπνησε εκείνη την ώρα και τον έχουν βάλει εκείνη την στιγμή να μάθει Αγγλικά παρά το harpsichord που έχει επιστρατεύσει!
Βγάλατε άκρη;
2.) Outrageous
Tracklist: Animal Man – Wildfire – Hide And Seek – Chinese Water Torture – Nightrider – Bubble Gum – Inner Space Discovery – Barefoot Country Boy – Medley (Up / Caught In The Middle / Down / California Hayride).
Δισκογραφική Εταιρεία \ №: Imperial LP-12423
Παραγωγή: Kim Fowley
Έτος Κυκλοφορίας: 1968
Το πρώτο που προσέχουμε είναι η πλειάδα των μουσικών που συμμετέχουν εδώ, όλοι τους με φοβερές περγαμηνές: Mars Bonfire των Steppenwolf (κιθάρα), σύσσωμοι οι Three Dog Night: Joe Schermie (μπάσο), Mike Allsup (κιθάρα) και Jimmy Greenspoon (κημπορντς). Ben “Blues” Benay των Delaney and Bonnie (κιθάρα), Wayne Talbert των Sir Douglas Quintet (κήμπορντς), Eddie Hoh των Flying Burrito Brothers (ντραμς) και Orville “Red” Rhodes (σέσσιον με Monkees, Joan Baez, Billy Preston κλπ.) στην pedal steel. Το δεύτερο που καταλαβαίνουμε είναι ότι όλοι οι παραπάνω πρέπει να κουνούσαν το κεφάλι τους μόλις άκουσαν τον δίσκο καθόσον είναι η πεμπτουσία του κιτς καθιστώντας αδύνατον να τον ακούσεις δεύτερη φορά από τις μπούρδες (για να μην πω τίποτε άλλο ) που ακούγονται εδώ! Ηλίθιοι στίχοι, ηλίθια τραγούδια (τι τραγούδια δηλαδή όλα πρέπει να γράφτηκαν «στο πόδι») και εκείνη την ώρα ο Fowley (που παίζει και κήμπορντς) ή να έλεγε ότι ήθελε στο μικρόφωνο κι έφερε τους άλλους να προσθέσουν μουσική, ή πάνω στο τζαμάρισμα έλεγε ότι του κατέβαινε – γιατί τίποτε άλλο δεν υπάρχει να ακούσετε εδώ, ούτε έμπνευση, ούτε εξυπνάδα, ούτε ταλέντο παρά μόνο ασυναρτησίες σε ροκ «χεντριξικούς» ρυθμούς (αναμενόμενο άλλωστε για την εποχή…)!!!. Τι είχε πιει (και πόσο…) όταν τον ηχογραφούσε;
Από που να αρχίσουμε και τι να πρωτοπιάσουμε εδώ; Τους λαρυγγισμούς, τα ρεψίματα και τα βογγητά του Animal Man που διαλαλούν «είμαι ένας ζωάνθρωπος, είμαι ο διάβολος, είμαι γουρούνι» όταν και ο ίδιος στο τέλος παραδέχεται ότι: «…Its too dirty, it’ll be banned»; Τα ανεξέλεγκτα ουρλιαχτά (μετά πρέπει να πήγε στον ωριλα…) ή ασύστολα ξερατά του Nightrider όπου αντιγράφει ξερά τον Sky Saxon με ένα καθαρόαιμο γκαράζ ριφ και περίφημα σόλο; Ή το Inner Space Discovery όπου αφηγείται την συνάντηση με ένα διαστημάνθρωπο με ένα μονότονο φάλτσο ριφ από κάτω και μετά ουρλιαχτά και γελάκια γεμάτα ασυναρτησίες κρίνοντας ότι: «…η λύση στο πρόβλημά σας είναι ο διευθυντής της Imperial Records για να σας πάει ψηλά, ψηλά, ψηλά…» (γλείψιμο στον διευθυντή της εταιρείας μάλλον για ευχαριστώ που δέχτηκε να κυκλοφορήσει τούτη την αηδία!!);
Το δε Medley που πιάνει όλη την δεύτερη πλευρά δεν είναι παρά χαμένος χώρος: «….Θέλω να δώ παράνοια από το ακροατήριο……αυτή είναι η κόλαση; Υπάρχει ντράμερ κάπου στην κόλαση; ….Θέλω να ακούσω την παρέλαση της κηδείας των κανονικών ανθρώπων….» ουρλιάζει με μπόλικο echo λαχανιασμένος στα Up και Caught In The Middle υποβοηθούμενος από μια ελαφριά ψευτο – ψυχεδελική σόουλ ατμόσφαιρα βγάζοντας ότι φθόγγο μπορείτε να φανταστείτε με το στόμα του και όσο κι αν προστάζει να παίξουν τέρμα, οι μουσικοί τον γράφουν κανονικά, χώρια που στο τέλος τον μαστιγώνουν!! Στο Down έχουμε το κρεσέντο της μπούρδας του με εκκωφαντικές κιθάρες να προσπαθούν να δικαιολογήσουν τους ατέρμονους λαρυγγισμούς του μονολογώντας: «…Είμαι ο άρχων του σκουπιδαριού…» (τουλάχιστον είναι ντόμπρος…), μετά προβληματίζεται για: «…μαύρους νέγρους και λευκές κοπελίτσες…ξέρετε τι θα κάνουν;» και αναρωτιέται: «…όταν εισέβαλλαν το φθινόπωρο του 1897 οι Κινέζοι που ήταν οι νέγροι;» μέσα σε ένα ψυχεδελικό hammond και στον ενάμιση λεπτού επίλογο California Hayride ακούγεται σαν να σφίγγεται στον καμπινέ!!
Δεν τελειώσαμε όμως…
Η αηδία που αναδύεται από τα ρεψίματα και τα φλέματα του “ο-Θεός-να-το-κάνει-ροκ-εντ-ρολ” Barefoot Country Boy δεν περιγράφεται, οι…κινέζικοι στίχοι(!) του Chinese Water Torture (ψάξτε να βρείτε τι βασανιστήριο ήταν αυτό…) μόλις για 44 δευτερόλεπτα μας αφήνουν αδιάφορους και το φάλτσο ξελαρύγγιασμα γδέρνει το μπλουζ Wildfire κι έχει το θράσος από πάνω να προσπαθεί να μας πείσει ότι «δεν είμαι τρελός»!!
Είναι φανερό ότι δεν πήγε να δημιουργήσει ένα ροκ δίσκο, αλλά να τον απομυθοποιήσει και το κατάφερε περίφημα!! Το χειρότερο άλμπουμ του και ούτε κι αν σας το δίνουν τζάμπα να μην το πάρετε!!
Τα μόνα που σώζουν τον δίσκο είναι το γεμάτο wah – wah και καλό σόλο ινστρουμενταλ Hide And Seek (γιατί απλά…δεν τραγουδάει!) όπου θαυμάζουμε την κατάρτιση των μουσικών που συμμετέχουν και το Bubble Gum όπου ψιθυρίζει: «…σε λένε τσικλόφουσκα και ζεις για τον ήλιο και το φεγγάρι…» με ένα χεντριξικό σόλο.
Στο δε εξώφυλλο ποζάρει μαυροντυμένος με ξανθά μακριά μαλλιά και κραδαίνοντας μια αλυσίδα στα χέρια του μας γελάει (ή μας ουρλιάζει ή μας κοροϊδεύει…).
Το ωραίο είναι ότι στις ιδιόγραφες σημειώσεις του εξωφύλλου μας προϊδεάζει για το τί θα ακούσουμε: «…Ανώμαλοι ο πόλεμος κάνει κακό και στα παιδιά και στα υπόλοιπα έμβια όντα. Ας ξαναγεννηθούμε, ας βγάλουμε έξω τα μυαλά και να τα ξαναβάλουμε μέσα. Όλοι θα πεθάνουμε κάποια στιγμή, δεν είναι έτσι; Η αυγή του αύριο πέθανε. Ο αντάρτικος πόλεμος ξεκίνησε. Ο δρόμος ανήκει στο λαό. Θα γίνουμε πολεμιστές για να δούμε εάν η πόλη μας θα υπάρχει ακόμα. Ας συνεργαστούμε για να δούμε τι πήγε στραβά σήμερα. Αρκετά με τα προβλήματα. Υπάρχει λύση; Power, violence, noise, numbers, animalism, vulgarity, and pure madness…» (μετάφραση του γράφοντα).
Βγάλατε άκρη; (για 2η φορά…)
3.) Born To Be Wild
Tracklist: Born To Be Wild – I Can’t Stop Dancing – Shake A Lady – Hello I Love You – Soul Limbo – Space Odyssey – Wild Weekend – Pictures Of Matchstick Men – Savage In The Sun – Sunshine Of Your Love – Classical Gas – Fresno, 1963.
Δισκογραφική Εταιρεία \ №: Imperial LP -12413
Παραγωγή: Kim Fowley
Έτος Κυκλοφορίας: 1968
Θυμάστε τον Γιώργο Κατσαρό που έβγαζε ορχηστρικούς δίσκους με τα χιτ της εποχής με σαξόφωνο; Ε, κάτι ανάλογο έχουμε κι εδώ. Δίσκος για αίθουσα αναμονής σε αεροδρόμιο της εποχής, ή σε κανένα κλαμπ για παίκτες του γκόλφ (και όχι ροκ φυσικά!), παρόλο που οι μουσικοί παίζουν εξαιρετικά εδώ (ειδικά ο κιθαρίστας βγάζει μάτια!!) με μηχανικό ήχου έναν…Dino Lappas (ελπίζουμε Λάππας και όχι…Λαπάς!). Ακούμε instrumental εκτελέσεις γνωστών κομματιών της εποχής που δεν ξέρουμε τι επεδίωκε με αυτό το εγχείρημα και ούτε καν εάν παίζει ο ίδιος εδώ. Πάντως μπορούμε να είμαστε ήσυχοι. ΔΕΝ τραγουδάει…
Η μετριότητα όμως βασιλεύει και εδώ. Για παράδειγμα στο Sunshine Of Your Love (των Cream) το βασικό ριφ του κομματιού παίζεται συνέχεια χωρίς να προσφέρει κάτι πρωτότυπο, ακόμα και το σόλο είναι πιστή αντιγραφή νότα προς νότα του Clapton, η λάτιν μπούρδα Soul Limbo (του Booker T) θα έκανε τον δάσκαλο του Memphis να τραβάει τα μαλλιά του και το ανάλαφρο και ρηχό φάνκυ I Can’t Stop Dancing περνάει απαρατήρητο.
Είναι λογικό όμως εδώ να κυριαρχεί το σέϊκ στα Fresno, 1963, Shake A Lady, ειδικά δε το Savage In The Sun (των Steppenwolf) κατόρθωσαν και το μεταμόρφωσαν για να το χορέψει ο…Τζανετάκος(!!) και στο γεμάτο με τσιρίδες κοριτσιών Wild Weekend.
Για άλλη μια φορά ο φίλος μας διακηρύσσει στις σημειώσεις του εξωφύλλου ότι: «…Είμαι ένα τέρας μέσα στο σώμα ενός παιδιού. Ένας αλήτης που τριγυρίζει τα μεσάνυχτα είτε με τ΄ αμάξι είτε με τα πόδια. Το βλέπω στις αδελφές σας τα μαστίγια είναι παράδοξα, τα σχοινιά σφιχτά, τα δάχτυλά μου μέσα από κήπους με αρώματα και μπογιές σωμάτων ψάχνουν την κρεβατωμένη νύχτα. Λαχταρώ τα ζεστά χνουδωτά πράγματα(!) Οι STRAIGHT PEOPLE είναι τρελοί. Φλεγόμενα πλάσματα ο κόσμος σας χρωστά αποζημίωση. Λυσσάξτε μέχρι να την βρείτε…».
Μετά απ΄ όλα αυτά μας εκπλήσσει ευχάριστα το χάμοντ στην θέση της φωνής στο Born To Be Wild (των Steppenwolf), το μπόλικο fuzz και echo της κιθάρας στο Hello I Love You (των Doors), τα…κόρνα στο βαλς του Strauss Space Odyssey (ούτε ο Kubrick δεν θα το είχε σκεφτεί…), η «γκαραζιέρικη εκτέλεση» του Pictures Of Matchstick Men (των Status Quo) που θα έκανε τους δημιουργούς του πολύ περήφανους και το μεσαιωνικό φολκ – ροκ Classical Gas που ακούγεται ευχάριστα.
Δεν προδικάζει πάντως για το τί θα ακούσουμε το εξώφυλλο με τον ίδιο καβάλα σε ένα όργανο και δυο μηχανές με τρεις γκομενίτσες…
Άχρηστος δίσκος και αναρωτιέμαι εάν τα έβγαλε τα λεφτά του!
Βγάλατε άκρη; (για 3η φορά…).
4.) Good Clean Fun
Tracklist: One Man Band – Ode To Sweet Sixteen – Good Clean Fun – Search For A Teenage Woman – Energy – Baby Rocked Her Dolly – Motorcycle – Kangaroo – Lights The Blind And Lame Can See – Good To Be Around – The Great Telephone Robbery – I’m Not Young Anymore.
Δισκογραφική Εταιρεία \ №: Imperial LP – 12443
Παραγωγή: Kim Fowley – Michael Lloyd
Έτος Κυκλοφορίας: 1969
Τι να ακούσεις κι εδώ; Το παραλήρημα ενός μαστουρωμένου μέχρι τα μπούνια να πατάει το Rec και να αραδιάζει ότι του κατέβει στο κεφάλι; Τί να θαυμάσεις κι εδώ; Τον ίδιο στο εξώφυλλο σε κάτι βράχια με επτά (7) λευκά πιτσιρίκια και ένα (1) αραπάκι; Ποιες συνθέσεις να εκτιμήσεις κι εδώ; Ένα ακατάληπτο Spoken Word από τα άδυτα του εγκεφάλου του;
Πώς να αντέξεις να ακούσεις δεύτερη φορά το σόουλ – Stax One Man Band που μας παροτρύνει να προσέξουμε τον κιθαρίστα του (και έχει δίκιο γιατί μόνο αυτός αξίζει…), το ποίημα Ode To Sweet Sixteen όπου ένα ανήλικο διηγείται για ενάμισι λεπτό πώς ξεπαρθενεύεται για έναν Jimmy Anderson με κάτι αλλοπρόσαλλα φωνητικά από κάτω, το μπουλντόγκ και τις οπλές αλόγου που κοσμούν το Good Clean Fun με ένα όμορφο φλάουτο από κάτω, «ένα teddy bear της έκστασης να ηγηθεί του σύμπαντος»(!) στο παραμύθι Search For A Teenage Woman όπου τολμά να στριμώξει και harpsichord ή τα ηλεκτρονικά εφέ στο Energy λες και έβαλες ένα πιτσιρίκι να πατάει ότι βρεί στο moog;
Μόνο με την προσθήκη ωτικών σταγόνων θα μπορέσετε να ακούσετε τον διάλογο μεταξύ του φίλου μας και μιας «φτιαγμένης» πιτσιρίκας στο Motorcycle που προκαλεί αναγούλα όταν μετά αρχίζει να μουγκρίζει μιμούμενος την μηχανή, το φάλτσο αφήγημα Lights The Blind And Lame Can See, το κάντρυ Good To Be Around με υστερικά γέλια κάτω από την απαγγελία του (που θα γινόταν αριστούργημα στα χέρια των Holy Modal Rounders…) και την εξάλεπτη τηλεφωνική συνομιλία του (αυτοπροσδιοριζόμενου ως ντι τζει ονόματι… baby bulldog!!) και ακροατριών στο The Great Telephone Robbery όπου απλά…αδυνατώ να κατανοήσω το περιεχόμενό του!!
Άφησα για το τέλος αυτά που ξεχωρίζουν: το κάντρυ Baby Rocked Her Dolly όπου τραγουδάει (για τα καλά!), το τετράλεπτο γκαράζ Kangaroo με γρέζια στα φωνητικά (αλλά ο Beefheart θα γέλαγε!) και καλή κιθάρα που σολάρει καταπληκτικά και ασταμάτητα και το flower Power I’m Not Young Anymore που είναι το μόνο που προδίδει την ανάμιξη των αξιόλογων Michael Lloyd και Warren Zevon για τις υπέροχες αρμονίες του γιατί αν περιμέναμε από τον Fowley…
Βγάλατε άκρη; (για 4η φορά…)
5.) The Day The Earth Stood Still
Tracklist: Cadillac – Pray For Rain – Night Of The Hunter – The Frail Ocean – Visions Of Motorcycles – The Man Without A Country – Prisoner Of War – I Was A Communist For The FBI – Birth Of A Nation – Long Live Rock N’ Roll – The Day The Earth Stood Still – Is America Dead?
Δισκογραφική Εταιρεία \ №: MNW – MNWL-7P
Παραγωγή: Kim Fowley
Έτος Κυκλοφορίας: 1970
Είδε κι απόειδε την απήχηση που είχε στην Αμερική και τα μάζεψε και μετακόμισε στην… Σουηδία όπου με ντόπιους μουσικούς ηχογράφησε τούτο τον δίσκο σε Σουηδική εταιρεία. Για πρώτη φορά πάντως στο ασπρόμαυρο εξώφυλλο κάποιου D. Baltermanz δεν θαυμάζουμε τον ίδιο αλλά πρόσφυγες ή εξόριστους ντυμένους με κουρέλια να βαδίζουν σε ένα μουντό γκρίζο τοπίο. Ποιος είναι ο συμβολισμός άραγε; Άγνωστο…
Φαίνεται όμως ότι τούτη η μετακόμιση του έκανε καλό γιατί για πρώτη φορά εδώ παρατάει τις παλαβομάρες του παρελθόντος και βγάζει ατόφια καλά τραγούδια. Ακόμα και η φωνή του έχει βελτιωθεί (τα ουρλιαχτά πάντως επιμένουν…) συνεπικουρούμενη από την πολύ καλή ηχογράφηση με αναφορές στις μπάντες που μανατζάρησε και μας εντυπωσιάζει περνώντας άνετα από το ένα στυλ στο άλλο!!
Για ποια στυλ μιλάμε όμως; Μα αφενός για το garage – punk:
Οι Cramps σίγουρα θα ξεπατίκωσαν λίγο από το Cadillac όπου ένας «πειραγμένος» Johnny Cash «δανείζει» την φωνή με πολύ καλή κιθάρα που μας συνεπαίρνει όπως και στο Night Of The Hunter (ίσως το καλύτερο κομμάτι του ever…). Αναρωτιόμαστε που έκρυβε τόση ωραία ενέργεια και την αφήνει ελεύθερη στο The Man Without A Country όπου μάλλον αυτοσαρκάζεται για τους διωγμούς που έφαγε και ασπάζεται το «όπου γης και πατρίς» και από τον τίτλο Long Live Rock N’ Roll δεν θα περιμέναμε τίποτε άλλο από ένα ατόφιο γκαράζ – πάνκ κομμάτι βασισμένο όχι σε ριφ αλλά σε σόλο κιθάρας!
Αφετέρου η κάντρυ:
Στο Pray For Rain αντιγράφει τον Neil Young και στο I Was A Communist For The FBI (μα είναι τίτλος αυτός για επιτυχία στην Αμερική;) χλευάζει με μπόλικη ειρωνεία το πώς απονέμονται οι «πορφυρές καρδιές» στους ήρωες του ομοσπονδιακού γραφείου. Βέβαια όλα αυτά σε Σουηδικό έδαφος. Πού να τολμήσει κάτι τέτοιο στο Χόλλυγουντ…
Ούτε εδώ εξαντλείται όμως ο φίλος μας:
Μας κάνει πλάκα με κουτάλια για κρουστά στο Jazz Vaudeville The Frail Ocean, υμνεί τους Hell Angels στο όμορφο φολκ ροκ Visions Of Motorcycles (αλλά αμφιβάλλω εάν οι ίδιοι το άκουσαν…), για 30 δευτερόλεπτα μας ξαναβάζει στο γνώριμο αρτσουμπαλέ ύφος του ψελλίζοντας «…τηλεόραση…» στο Prisoner Of War και όσο ανέμελο είναι το The Day The Earth Stood Still, άλλο τόσο δυσκολονόητους στίχους έχει για ουτοπικά οράματα που θα εκπληρωθούν μόνο εάν ακινητοποιηθεί η γη με βιμπράφωνο και congas σε λάτιν ατμόσφαιρα.
«…Η Αμερική πεθαίνει…» τραγουδά στο Birth Of A Nation και γεννιέται μια νέα από την επανάσταση των νέων. Μα πως το κατάφερε ο μπαγάσας κι έβγαλε ένα τόσο «μπητλικό» κομμάτι; Η απάντηση όμως έρχεται αμέσως από το οκτάλεπτο(!) Is America Dead? όπου η γκαράζ ατμόσφαιρά του «αβανγκαρντίζει» με μονόλογους που στηλιτεύουν την αλλοτρίωση της Αμερικής που «…δεν αγαπάει ούτε χορεύει…» και εδώ ξαναγυρίζει στο γνώριμο «κάνω-και-λέω-ότι-γουστάρω» ύφος του (ακόμα και τον εθνικό ύμνο, τον Frankenstein και τον ακτιβιστή Jerry Rubin ανακατεύει και αναρωτιέται πως θα ήταν τα πράγματα εάν ο George Washington ήθελε να καλλιεργεί μαριχουάνα στις φυτείες του!!!) σε ένα συνονθύλευμα ήχων και λόγου που συνδυάζονται μοναδικά!
Κάτι κινείται εδώ. Να δούμε για πόσο ακόμα…
6.) I’m Bad
Tracklist: Queen Of Stars – Forbidden Love – Man Of God – Human Being Blues – I’m Bad – California Gypsy Man – It’s Great To Be Alive – Red China – Gotta Get Close To You – Let It Loose.
Δισκογραφική Εταιρεία \ №: Capitol – 1C 062-81 208
Παραγωγή: Jeffrey Cheen
Έτος Κυκλοφορίας: 1972
Μετακομίζει στην Γερμανία (Γιατί; Ούτε στην Σουηδία τον ήθελαν;) αλλά μόνο ο ντράμερ είναι ο Γερμανός Dreshan Theaker και τα φιλαράκια του επανέρχονται και πάλι στο πλευρό του: στην ρυθμική κιθάρα ο Mars Bonfire, στην ληντ και σλαιντ ο Warren Klein (ο οποίος με τα καταπληκτικά σόλα του παίρνει πάνω του όλο τον δίσκο), στο μπάσο και στο πιάνο ο Peter Sears και στην φυσαρμόνικα ο Ben Benay. Όλα αυτά για έναν δίσκο που διαρκεί μόλις…μισή ώρα!
Κρίμα γιατί θέλαμε κι άλλο: Ένας ροκ αξιοπρεπής δίσκος από κάποιον που απαρνιόταν το ροκ σε όλη του την πορεία με στίχους – σκέτα κατεβατά αλλά εδώ (έστω) προσπαθεί να τους τραγουδήσει και δεν απαγγέλει με το γνώριμο ύφος του βάζοντας παράμερα τις εξτραβαγκάντζες του και το γλεντάει!
Και το κάνει με όπλα του το γκαράζ πανκ αλλά το ρυθμ εντ μπλουζ συνοδευόμενα με ασταμάτητα υπέροχα σόλα: Το πρώτο τιμάται δεόντως στα Queen Of Stars και Man Of God με ένα λατρεμένο ουρλιαχτό και πολύ ωραίο σόλο στην slide!!
Το δεύτερο όμως έχει την τιμητική του εδώ: τα Human Being Blues, I’m Bad και California Gypsy Man είναι ακριβώς ίδια και μόνο οι στίχοι αλλάζουν προσομοιάζοντας επικίνδυνα στον Sky Saxon που κι αυτός είχε επιχειρήσει το ίδιο τέσσερα χρόνια πριν (Μήπως τον ζήλεψε;) με μπόλικη slide και πολύ χιούμορ: «…τι σκληρό να είσαι γυναίκα/ τί σκληρό να είσαι άντρας…είμαι ένας Καλιφορνέζος ζητιάνος και πλέω στις 7 θάλασσες/ ψάχνω μια πατρίδα…», στο Red China ποθεί «…να ταξιδέψει στα κίτρινα ποτάμια της, να γευτεί το τσάι της και να γνωρίσει τα κορίτσια της ανατολής…», στο Gotta Get Close To You μιμείται τόσο πολύ τον Beefheart που θυμίζει outtake από το Safe as Milk και στο Let It Loose επιστρατεύει ουρλιαχτά, κραυγές λύκων και μια ωραία φυσαρμόνικα για να τιμήσει τις ρίζες του!!
Τα μόνα που παρεκκλίνουν είναι το ψυχεδελικό «καλπάζον» γουέστερν Forbidden Love με ασταμάτητο σόλο από κάτω και «ερωτικά» εφέ και το ροκ εντ ρολ με glam πινελιές (τόση κλεψιά στον Mark Bolan;) It’s Great To Be Alive, χωρίς να σημαίνει ότι δεν ακούγονται και αυτά ευχάριστα.
Ένας δίσκος που όντως μας κάνει πιστέψουμε ότι “είναι κακός” με το βλοσυρό βλέμμα του στο εξώφυλλο να μην σηκώνει πολλά – πολλά, έστω κι άν κλέβει από παντού!!
7.) International Heroes
Tracklist: International Heroes – E.S.P. Reader – King Of Love – Ugly Stories About Rock Stars And The War – I Hate You – Something New – Born Dancer – So Good Wish You Would – World Wide Love – Dancing All Night.
Δισκογραφική Εταιρεία \ №: Capitol ST-11159
Παραγωγή: Jeffrey Cheen
Έτος Κυκλοφορίας: 1973
Το σκουφί και το γουνάκι του εξωφύλλου δείχνουν ότι έχει πλέον σοβαρέψει: η εποχή του γκαράζ είχε παρέλθει, το προγκ δεν του ταίριαζε με τίποτα κι έτσι δεν έχει παρά να το γυρίσει στο καθαρόαιμο ροκ με την πολύτιμη βοήθεια του πολυοργανίστα Peter Moss (Banjo, Autoharp, Mandolin, Recorder, Accordion, Celesta, Violin, Organ, Piano, Vibraphone) που «μεταμορφώνει» όλο τον δίσκο (πουθενά δεν θα ξανακούσουμε τέτοια πανδαισία οργάνων) και την παρέα των Charlie McCracken (Bass), John Elstar (Harmonica), Glen Turner (Lead Guitar) και Kerry Scott (Rhythm Guitar) μαζί με πέντε (5!) διαφορετικούς ντράμερ!
Όμως παρά την νέα μπάντα και τα ωραία φωνητικά που επιστράτευσε ο παραγωγός, εδώ ο δημιουργός πάσχει από έμπνευση και δεν είναι αρκετά για να σώσουν τον δίσκο, πόσο μάλλον όταν κλέβονται ασύστολα σε βαθμό κακουργήματος αφενός ο Dylan στα καλούτσικα Something New και Ugly Stories About Rock Stars and The War με πολύ καλή φυσαρμόνικα και εξαιρετικό παίξιμο στο Recorder, αφετέρου το «νότιο» ροκ στο King of Love που παιζόταν με τα καντάρια εκείνη την εποχή στην Αμερική και δεν μπορούμε να καταλάβουμε τι παραπάνω έχει από τους Lynyrd Skynyrd ή τους Wet Willie, ο Van Morrison στο καλό World Wide Love (να τι παθαίνεις εάν ακούς συνέχεια το Moondance…) και οι Slade στην glam κορωνίδα του δίσκου Dancing All Night!
Τα κάντρυ – ροκ Born Dancer και International Heroes περνούν αδιάφορα παρά το καλό σόλο και στην άλλη καλύτερη στιγμή του δίσκου E.S.P. Reader με ένα γλυκό μαντολίνο φτιάχνει μια ψευτο – μπαρόκ μπαλάντα που σε σημεία “ψυχεδελίζει”. Καλή είναι και η μπαλάντα I Hate You όπου (εδώ είναι το παράδοξο!) ακούγεται πιο τρυφερός από ποτέ παρά τον τίτλο καταβάλλοντας υπεράνθρωπες προσπάθειες για να τραγουδήσει, ενώ το μπλούζ – ροκ So Good Wish You Would ακούγεται αδιάφορο και κουραστικό καθώς συλλαβίζει και βογκάει για το τι θέλει να του κάνει μια γυναίκα (λες και δεν ξέραμε…) …
ΤΟ ΑΛΜΠΟΥΜ ΤΩΝ ΧΙΛΙΩΝ ΚΛΟΠΩΝ και των διπλάσιων (εάν υποβάλλονταν…) μηνύσεων!!Αλλά δεν περιμέναμε και τίποτε άλλο από τον τύπο…
Δυστυχώς εδώ δείχνει να «ξανακατρακυλάει» στην μη έμπνευση, στην κλεψιά και στην κενότητα!
8.) Animal God of the Street
Tracklist: Night Of The Hunter – Long Live Rock’n’Roll – Were Wolf Dynamite – Is America Dead – Rumble – California Swamp Dance – Hobo Wine – Dangerous Vision – Ain’t Got No Transportation.
Δισκογραφική Εταιρεία \ №: Skydog – SKGF 001
Παραγωγή: Kim Fowley
Έτος Κυκλοφορίας: 1974
Μετά την Σουηδία και την Γερμανία, σειρά τώρα έχει η Γαλλία όπου μετακομίζει και πάλι (ούτε λαϊκατζής να ήτανε…) και διώχνει τους πάντες βγάζοντας έναν “one man show” δίσκο (σε Γαλλική φυσικά εταιρεία) παίζοντας όλα τα όργανα μόνος του εκτελώντας ταυτόχρονα και καθήκοντα παραγωγού και μηχανικού ήχου (ε, μετά από τόσους δίσκους κάτι δεν θα σκάμπαζε;).
Ούτε εδώ βγάζουμε άκρη πάντως. Γιατί αφενός ξαναπαίζει κομμάτια από προηγούμενους δίσκους του χωρίς κάτι το ιδιαίτερο, αλλά και τα νέα τραγούδια δεν ακούγονται με τίποτα: το αδιάφορο ροκάκι Were Wolf Dynamite, το ακουστικό μπλουζ (και κουραστικό εάν το κάνει λευκός) California Swamp Dance και το ρυθμ εντ μπλουζ Hobo Wine είναι της πλάκας (οι Electric Flag ή οι Butterfield Blues Band θα τους έβαζαν φωτιά!!), το εξάλεπτο κάντρυ ροκ γεμάτο slide και αγανακτισμένα ουρλιαχτά Ain’t Got No Transportation μας κάνει και αγανακτούμε που δεν βρίσκεται κάποιος να τον μαζέψει (επιτέλους δεν έχουμε την όρεξή του!!) και το μόνο που ακούγεται 2η φορά είναι το σλόου Dangerous Vision με γλυκό hammond.
Όσο για το εξώφυλλο αρνούμαι να το σχολιάσω για…ευνόητους λόγους! Την μούρη του δέστε μόνο και θα δικαιολογήσετε τον τίτλο του δίσκου!! Αναρωτιέμαι ποιο δισκοπωλείο θα τον έβαζε (τότε) στην βιτρίνα; Μάλλον στα πίσω ράφια θα το είχαν και σε όποιον τολμούσε να το αγοράσει, θα το τύλιγαν με αδιαφανές χαρτί και θα τον εξόρκιζαν να μην το ανοίξει σε κοινή θέα (αφού πρώτα τον…κατέδιδαν!!)!!
Και εδώ πήρε από παντού και έκανε για άλλη μια φορά την πλάκα του, αλλά…δεν αξίζει μια!
9.) Snake Document Masquerade
Tracklist: 1980: Run For Your Life – 1981: Black Christmas – 1982: Stranded In The Future – 1983: Don’t Feed The Animals – 1984: The Saga Of Hugo X – 1985: Physical Lies – 1986: Snake Document Masquerade – 1987: Lost Like A Lizard In The Snow – 1988: Searching For A Human In Tight Blue Jeans – 1989: Waiting Around For The Next Ten Years.
Δισκογραφική Εταιρεία \ №: Antilles AN-7075
Παραγωγή: Lionel Conway
Έτος Κυκλοφορίας: 1979
Μετά από μια απουσία 5 χρόνων (μάλλον για να μανατζάρει τις Runaways!!) βρισκόμαστε στο 1979 και πάλι στην Αμερική και μετά το αδιάφορο Sunset Boulevard της ίδιας χρονιάς έχουμε να κάνουμε με ένα άλμπουμ γεμάτο με ασύλληπτα λογοπαίγνια και λογιών – λογιών ηλεκτρονικά εφέ που τα επιμελούνται οι Charles Ramirez και…Jed The Fish(!) και με την συνοδεία των αλλοπρόσαλλων φωνητικών από τους…The Dog Rangers(!) και μόνο τα ονόματα καταλαβαίνετε τι θα ακούσετε! Ένας ακαταλαβίστικος δίσκος αυστηρά για τους fans του (μπα; υπήρχαν τέτοιοι;) με ένα επίσης δυσνόητο εξώφυλλο με τον ίδιο πεσμένο κάτω με ένα ποτήρι σαμπάνια και ένα ζώο που μοιάζει με φίδι ή φώκια να πίνει δίπλα του…
Οι ροκ μπάντες του παρελθόντος που τον συνόδευαν έχουν πάει περίπατο και τα ηλεκτρονικά ποιήματα πρωτοστατούν στα 1985: Physical Lies, στο καλό 1986: Snake Document Masquerade, στο αδιάφορο 1988: Searching For A Human In Tight Blue Jeans (γιατί την εποχή αυτή οι Cabaret Voltaire και ο Gary Numan ήταν πρωτοπόροι!!) και στο καλό 1989: Waiting Around For The Next Ten Years με φαντεζί παιδικά φωνητικά στο ρεφρέν, αλλά μήπως θα έπρεπε να το διασκευάσουν οι…Abba; Σίγουρα θα’ πιανε πιο πολλά από τούτο δω…
Δεν είναι αβαντ – γκαρντ πάντως να ανακατεύεις μουγκανητά αγελάδων, κελαηδίσματα πουλιών και καμπάνες με τα ασύλληπτα λογοπαίγνια του 1983: Don’t Feed The Animals, ούτε φτιάχνεις ανάλαφρη ποπ απαγγέλοντας στίχους σαν: «…οι πιο πολλοί ακούνε μουσική σε μέρη γεμάτα καπνό \ έχουν καρκίνο και είναι καρδιακοί σε άδεια μέρη \ το 1987 ζουν σε γυάλινα κλουβιά \ κάποιος ξεκλείδωσε και τους ελευθέρωσε…» με υπόκρουση σαν ορχήστρα του James last(!!) στο 1987: Lost Like A Lizard In The Snow!
Ο φίλος μας προσδοκά να “πιάσει” την νέα εποχή με ένα spoken word άλμπουμ, αλλά αμφιβάλλω εάν τα κατάφερε… Και είναι ενδεικτικό ότι από δω κι εμπρός οι δίσκοι του αρχίζουν να “αραιώνουν” στα 80’s και δεν έχουν να δείξουν κάτι καινούργιο, γι΄ αυτό και δεν ασχολούμαι μαζί τους!
Ευτυχώς πια γιατί άκρη δεν βγάζω με τούτον δω τον τύπο…
, , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,
Ήταν μια εμπειρία διαφορετική αλλά…αρκετά οδυνηρή για τις τόσες επανακροάσεις των δίσκων του!!
Για την ιστορία πέθανε στις 15 Ιανουαρίου 2015 και χρίστηκε ως ο «Dorian Grey του ροκ εντ ρολ» δικαίως ή αδίκως εσείς θα το κρίνετε.
Εγώ μία φορά στο ερώτημα “Τσαρλατάνος ή ιδιοφυΐα;” που πάντα απασχολούσε όποιον ασχολούταν με τον φίλο μας, κλίνω προς το δεύτερο γιατί απλούστατα βγάζοντας ανέμπνευστους, ατάλαντους και (το κυριότερο) ΚΑΚΟΦΩΝΟΥΣ δίσκους με ό,τι μ*#@κία σου έρχεται στο μυαλό αλλά και κατακλέβοντας τους πάντες και τα πάντα, δεν κάνεις πρωτοποριακή μουσική. Και στην τελική μπορείτε να βρείτε κάποιον νεώτερο που επηρεάστηκε απ΄αυτόν και ακολούθησε τα βήματά του; Εγώ τουλάχιστον δεν κατόρθωσα…
Γιώργος Δ. Δημόπουλος.
ΠΗΓΕΣ:
Wikipedia
youtube
discogs
theguardian.com
Merlin’s Music Box
Lifo
Σημειώσεις του Neil Norman στην συλλογή του 1980 Hollywood Confidential (GNP Crescendo 2132 \ Music Box SMB 40130) με θέμα τον Kim Fowley και κομμάτια που επιμελήθηκε ο ίδιος από τους Seeds, Fire Escape, Runaways, Venus and the Razorblades κ.α.
