Στα υπόγεια είναι η θέα, είχε τραγουδήσει ένας μεγάλος του ελληνικού πενταγράμμου. Έτσι λοιπόν και από το υπόγειο των Hidden In The Basement, αναβλύζει ειλικρινές heavy rock, μπολιασμένο με τις διδαχές των προπατόρων και καμωμένο με μπόλικο ιδρώτα και μεράκι. Πιστοποίηση των ανωτέρω αποτελεί το αξιόλογο που κυκλοφόρησε πριν λίγο καιρό και βρίσκει την μπάντα σε εξαιρετική φόρμα. Στην παρέα μας έρχονται ο Φίλιππος Ζούκας (φωνή, μπάσο) και ο Χρήστος Μήτρος (κιθάρα) για να μοιραστούν μαζί μας τους προβληματισμούς και τις βλέψεις τους για ένα συγκρότημα που ενώ έχει διανύσει πολλά χιλιόμετρα στο χώρο, βλέπει τα ακόμα καλύτερα στον ορίζοντά του.
Σας καλωσορίζω στην παρέα του Soundcheck! Αρχικά να πω, ότι πολύ ευχαριστήθηκα το νέο σας album “Mud Days”!
Γεια σου και ευχαριστούμε πολύ! Χαιρόμαστε που μοιραζόμαστε επιτέλους την τελευταία μας δουλειά και ακόμα περισσότερο που το “Mud Days” παίρνει τέτοια ανταπόκριση.
Πέρασε κάμποσος καιρός από το “Cursed by the Sun” album. Τι μεσολάβησε όλο αυτό το διάστημα για εσάς ως μπάντα και τι σας έδωσε την έξτρα ώθηση να κλειστείτε ξανά στο studio;
Μετά το “Cursed by the Sun” μπήκαμε σε μια δύσκολη διαδικασία αναζήτησης νέου χώρου και στούντιο κάτι που από μόνο του μας πήρε αρκετό χρόνο. Παράλληλα είχαμε και μια αλλαγή μέλους στη μπάντα που αποτέλεσε επίσης καθοριστικό παράγοντα. Αν σε όλα αυτά προστεθούν πανδημίες πόλεμοι πλημμύρες και μια πραγματικότητα που ακόμα και σήμερα δεν μας αφήνει σε ησυχία είναι λογικό ότι ο χρόνος σύνθεσης και παραγωγής επηρεάστηκε αναπόφευκτα. Όλα αυτά όμως τελικά λειτούργησαν και ως κίνητρο και πηγή έμπνευσης για τον δίσκο. Έτσι προέκυψε και ο τίτλος “Mud Days” που θεωρούμε ότι αποτυπώνει με ακρίβεια την εποχή και τις καταστάσεις που βιώσαμε.
Βρίσκω πραγματικά ευφάνταστο το λογοπαίγνιο με τον τίτλο του νέου δίσκου. Στις παρανοϊκές μέρες που ζούμε, πως μπορούμε να αποτινάξουμε από πάνω μας όλη αυτή τη “λάσπη” που μας πλακώνει;
Φέρνοντας στη μνήμη μας τις μέρες της κακοκαιρίας Daniel, θυμόμαστε πως, παρά τις δυσκολίες, κάποιοι έφτιαχναν τσουβάλια με άμμο, άλλοι κουβαλούσαν νερά και φαγητά και όλοι μαζί έβγαζαν τη λάσπη ο ένας από το σπίτι του άλλου. Μόνο έτσι αποτινάζεται αυτή η “λάσπη”: συλλογικά. Σίγουρα υπάρχουν κι αυτοί που δεν θα ενδιαφερθούν, γιατί μάλλον δεν έχει χτυπήσει κάποιο “πρόβλημα” τη δική τους πόρτα, ακόμα…
“Buck in the mud, mad days are coming like waves again
Bringing a flood, yet we keep swiping the floor.”
To “Mud Days” ακούγεται μονορούφι…Μέσα σε μισής ώρας μουσικής συμπυκνώνετε όλα τα στοιχεία που σας καθορίζουν ηχητικά, ενώ το χέρι πάει αυτόματα στο repeat. Πως κύλησε όμως όλη η συνθετική διεργασία και ποια η δική σας αίσθηση για το νέο “πνευματικό τέκνο”;
Η διαδικασία της σύνθεσης πάντα πάει κάπως έτσι: Όταν κάποιος από εμάς φέρει μια ιδέα στην πρόβα δεν υπάρχει η φράση δεν μου αρέσει. Από τη στιγμή που κάποιος γράφει μια ιδέα και την προτείνει στην μπάντα κάτι σημαίνει για αυτόν. Από την άλλη ο ίδιος πρέπει να δεχτεί και τις αλλαγές που θα προκύψουν. Όπως και να το κάνουμε όταν το αναθεματισμένο riff ή το bridge καθίσει σωστά δεν μπορεί να υπάρξει διαφωνία από κανέναν. Τα συναισθήματα που βγαίνουν εκείνη τη στιγμή δεν περιγράφονται με λόγια. Γι’ αυτό αγαπάμε κάθε κομμάτι/album που βγάζουμε, γιατί στην τελική δεν ανήκει σε κανέναν ξεχωριστά αλλά σε όλη τη μπάντα. Να πούμε βέβαια ότι το “Mud Days” καλωσορίζει και αν θέλετε “μονιμοποιεί” το νέο μέλος της μπάντας Χρήστο Μήτρο, καθώς πλέον μπορεί να πει ότι έχει ενεργό λόγο και συνθετικά.
Έχετε χρόνια πορείας στο χώρο. Τέσσερα studio albums και μπόλικα live στην πλάτη σας. Ποιες είναι οι στιγμές που κρατάτε ως κόρη οφθαλμού από όλη αυτή τη διαδρομή, αλλά και τι πετάτε χωρίς δεύτερη σκέψη στον κάδο των απορριμμάτων;
Αυτό που κρατάμε σαν κόρη οφθαλμού είναι όταν η μουσική μας βγαίνει από το υπόγειο και βρίσκει ανταπόκριση στα live, αλλά και στους ανθρώπους που έρχονται να μας πουν ότι ένα κομμάτι μας τους συντρόφευσε σε μια φάση της ζωής τους και το ότι παρά τις καθημερινές δυσκολίες μετά από τόσα χρόνια συνεχίζουμε να λειτουργούμε σαν μπάντα. Αυτά δεν αντικαθίστανται. Στα σκουπίδια δεν πετάμε τίποτα . Όλα είναι μέρος της διαδρομής τα καλά, τα δύσκολα, τα λάθη. Χωρίς αυτά δεν θα ήμασταν εδώ που είμαστε σήμερα.
Ως ένα συγκρότημα με βάση τη Λάρισα, ποιες είναι οι προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι μπάντες της επαρχίας; Οφείλω να παραδεχτώ βέβαια, ότι η πόλη έχει ανέβει σκαλοπάτια τόσο σε αριθμό όσο και σε επίπεδο διοργάνωσης συναυλιών.
Αυτό που έχουμε καταλάβει όλα αυτά τα χρόνια είναι ότι είμαστε ταυτόχρονα τυχεροί και άτυχοι. Τυχεροί γιατί οι αποστάσεις είναι μικρές, οι πρόβες γίνονται πιο εύκολα και ο προγραμματισμός πιο ανθρώπινος, κάτι που μας βοηθά να λειτουργούμε πραγματικά σαν μπάντα σαν παρέα σαν οικογένεια. Το internet ως εργαλείο επικοινωνίας παράλληλα βοήθησε πολύ τις μπάντες της επαρχίας έτσι ώστε να μοιραστούν άμεσα τη μουσική τους.
Η αλήθεια όμως είναι ότι σε μια επαρχιακή πόλη πολλές φορές ξεκινάς από το μηδέν. Υπάρχουν περιοχές χωρίς κοινό χωρίς χώρους για live και συχνά πρέπει πρώτα να στήσεις ολόκληρη τη σκηνή για να μπορέσεις να παίξεις. Δεν θα μπορούσαμε να σκεφτούμε για παράδειγμα πως περνάει μια μπάντα που εδρεύει σε κάποιο μικρό νησί της Ελλάδος.
Παρόλα αυτά είμαστε από τη Λάρισα μια πόλη που βρίσκεται στη μέση της απόστασης ανάμεσα σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη κάτι που βοηθά στο να λειτουργεί και ως σταθμός για πολλές μπάντες. Υπάρχουν φεστιβάλ, χώροι για συναυλίες, στούντιο για πρόβες και ηχογραφήσεις και το σημαντικότερο κόσμος που στηρίζει και ακολουθεί. Στα μεγάλα κέντρα δεν ξεκινάς από το απόλυτο μηδέν. Σίγουρα τα πράγματα είναι καλύτερα από παλιά, αλλά η επαρχία δεν είναι για όλους, πρέπει να το θέλεις πολύ.
Αν κατέβω στο υπόγειο σας, ποιοι δίσκοι που αγαπάτε δεν έχουν πιάσει ούτε κόκκο σκόνης;
Γεια αρχή χρειαζόμαστε τέσσερα διαφορετικά υπόγεια…Βέβαια όλα τα ακούσματά μας συναντιούνται μουσικά σε ένα, αλλά όταν παίζουμε εμείς. Μπορούμε όμως να σου πούμε κάποιους από τους δίσκους που σιγουρά θα ακούσουμε όταν είμαστε σε κάποιο tour.
Rage Against the Machine το ομώνυμο, “Brave New World” Iron Maiden, “Nightfall in Middle Earth” Blind Guardian, The Haunted “Versus”, Snot “Get Some”, Queens of the Stone Age “Songs for the Deaf”, Metallica Tool, Beatles, Stones, Sabbath, Marley και τέτοια…
Έχετε ξεκινήσει ήδη να οργώνετε τα σανίδια για την προώθηση του νέου album. Τι να περιμένουν οι φίλοι σας από αυτά τα live αλλά και ποια η αίσθησή σας κάθε φορά που πατάτε το πόδι σας στη σκηνή;
Έχει κανονιστεί ένα mini tour στην Ελλάδα που περιλαμβάνει συναυλίες στις, Κοζάνη, Γιάννενα, Θεσσαλονίκη, στο Βόλο και στην Αθήνα, οι ημερομηνίες τον οποίων έχουν αναρτηθεί στα social μας για όσους ενδιαφέρονται. Καθώς είναι tour παρουσίασης δίσκου, οι παρευρισκόμενοι θα ακούσουν όλα τα κομμάτια από το “Mud Days”, συνοδευόμενα από επιλογές κομματιών της υπόλοιπης της δισκογραφικής μας δουλειάς.
Αν μπορούμε να περιγράψουμε κάπως την αίσθηση που λαμβάνουμε στα live μας, περιγράφεται από τον ίδιο ενθουσιασμό που αισθάνεσαι στο πρώτο σου live, σίγουρα με λιγότερο άγχος και πάνω από όλα την ευχαρίστηση και την ολοκλήρωση που βιώνει κάποιος που καταφέρνει να πραγματοποιήσει αυτό που αγαπάει.
Σας ευχαριστώ για το χρόνο σας! O επίλογος δικός σας.
Και εμείς για άλλη μια φορά ευχαριστούμε που στηρίζετε τη σκηνή.
Θα θέλαμε να αναφερθούμε και να ευχαριστήσουμε τα άτομα που βοήθησαν έτσι ώστε το “Mud Days” να γίνει πραγματικότητα:
Ηχογράφηση και μίξη: Γιώργος Κουγιουμτζόγλου στα Coyote Studios.
Master: Joe F.K
Φωτογράφηση: Γιάννης Χατζηαντωνίου
Album Art Work: Δήμητρα Βασίλειου
Και εννοείται όλους εσάς που μας στηρίζετε όλα αυτά τα χρόνια.
