DIRTY SOUND MAGNET

Έχουν το μαγικό ελιξίριο να μεταφέρουν πολλές πτυχές της κλασικής rock μουσικής στο σήμερα με μια απαράμιλλη φρεσκάδα. Ακούγονται σαν μια μεγάλη ομάδα μουσικών, είναι όμως μόλις τρεις. Έχουν ένα νέο άλμπουμ που μοιάζει με διαβατήριο για τη μεγαλύτερη δημοφιλία που αναμφισβήτητα αξίζουν. Ο ελληνικής καταγωγής τραγουδιστής και κιθαρίστας των απίθανων Ελβετών Stavros Dzodzos  μιλά για όλα.

Ο καθένας έχει τα δικά του αυτιά, αλλά πώς θα περιέγραφες τη μουσική που φτιάχνετε;

Είναι ένα μεγάλο χωνευτήρι μουσικής, αλλά πιστεύω ότι έχουμε τη δική μας ταυτότητα. Μεγάλωσα με τους γονείς μου ακούγοντας Blues Rock αλλά και ελληνική και ουγγρική μουσική (ο πατέρας μου είναι Έλληνας και η μητέρα μου Ουγγαρέζα). Με τους Dirty Sound Magnet θεωρούμε ότι οι δυνατότητες είναι ατελείωτες και νομίζω ότι αυτό μας κάνει να ξεχωρίζουμε. Για να το θέσω με λόγια: παίζουμε ένα μείγμα ψυχεδελικής rock, progressive rock, blues rock με στοιχεία funk και world music. Λίγο σαν τους Led Zeppelin στην πραγματικότητα. Η προσέγγιση είναι παρόμοια με αυτή την μπάντα, αλλά δεν ακούγεται καθόλου σαν τους Led Zeppelin.

 Η ιστορία δείχνει ότι έχετε έναν πολύ ισχυρό δεσμό φιλίας, οπότε μπορείς να περιγράψεις τη σύνδεσή σας από την αρχή και πώς αντανακλάται στα τραγούδια σας;

Ξεκινήσαμε να παίζουμε μουσική μαζί στα εφηβικά μας χρόνια. Μεγαλώσαμε μαζί και μοιραστήκαμε πολλές εμπειρίες ζωής. Σε μουσικό επίπεδο, αυτό ακούγεται όταν παίζουμε ζωντανά. Μπορούμε να αυτοσχεδιάσουμε στη μέση των τραγουδιών στη σκηνή και να είναι φυσικό. Περάσαμε τα πρώτα δέκα χρόνια κάνοντας πρόβες για ώρες κάθε μέρα. Και συνεχίζουμε να το κάνουμε. Όποτε δεν είμαστε σε περιοδεία, βρισκόμαστε στην αίθουσα προβών προσπαθώντας να βελτιώσουμε μικρά πράγματα.

Μπορείς να μας δώσεις κάποιες σύντομες πληροφορίες για την εποχή του Didier Coenegracht και πώς τελείωσε τελικά;

Δεν αλλάξαμε το όνομα του συγκροτήματος, αλλά όλα πριν από το 2017 μοιάζουν με ένα διαφορετικό συγκρότημα. Ο Maxime (ντραμς), ο Marco (μπάσο) και εγώ ήμασταν εκεί από την αρχή, αλλά άλλοι άνθρωποι έμπαιναν και έφευγαν μέχρι που το 2017 κατασταλάξαμε σαν ένα power trio. Εδώ βρήκαμε την ταυτότητά μας.

 Αυτό είναι το πέμπτο στούντιο άλμπουμ σας που δουλεύετε ως τρίο. Ποια είναι η δική σου αίσθηση εξέλιξης για το συγκρότημα κατά τη διάρκεια αυτών των ετών;

Απλώς γίναμε καλύτεροι σε αυτό που κάνουμε. Κατανοούμε καλύτερα τη διαδικασία ηχογράφησης και απλώς παίζουμε καλύτερα. Η ίδια η μουσική βρίσκεται σε συνεχή εξέλιξη.

 Υπάρχουν στοιχεία ανατολίτικου μυστικισμού στα τραγούδια σας. Είναι αυτές οι εντυπώσεις μουσικές ή πνευματικές επιρροές;

Είναι πραγματικά κάτι μουσικό. Είναι μια γοητεία με το άγνωστο. Αλλά η μουσική είναι από μόνη της εξαιρετικά πνευματική. Έτσι γίνεται μυστικιστική.

Υπάρχει ένα ενδιαφέρον σύνολο ειδών στην ταυτότητά σας. Αν σου ζητήσω να ονομάσεις μερικούς καλλιτέχνες που πιστεύεις ότι υπάρχουν ξεκάθαρα στη μουσική σας, τι θα απαντούσες;

Για μένα, οι Led Zeppelin είναι το μόνο συγκρότημα που συνδύασε τόσες πολλές διαφορετικές επιρροές στη μουσική του, διατηρώντας παράλληλα τη rock στο προσκήνιο. Αλλά ειλικρινά, νομίζω ότι στις δεκαετίες του ’60 και του ’70 ήταν σύνηθες να ενσωματώνονται πολλά διαφορετικά χρώματα στη μουσική. Οι Beatles το έκαναν επίσης. Ακόμα και ένα πιο βαρύ συγκρότημα όπως οι Black Sabbath ήταν πολύ εκλεκτικό. Αυτή η ελευθερία στη μουσική ορίζει εκείνη την εποχή και αποτελεί επιρροή στην αντίληψή μας για τη μουσική. Σήμερα, οι King Gizzard πειραματίζονται επίσης με διαφορετικά είδη.

 Ποιο ήταν το πιο κρίσιμο σημείο στην καριέρα σας μέχρι στιγμής και γιατί;

Νομίζω ότι είναι πραγματικά η αλλαγή που κάναμε το 2017 όταν αποφασίσαμε να είμαστε ένα power trio. Αυτό άνοιξε τόσες πολλές πόρτες. Μας έδωσε την ευκαιρία να κάνουμε ότι θέλουμε και μας εκτόξευσε σαν επαγγελματίες μουσικούς.

Ένα από τα πιο δυνατά σας όπλα είναι οι ζωντανές εμφανίσεις σας. Μπορείς να θυμηθείς μια ξεχωριστή βραδιά που δεν θα ξεχάσεις εύκολα και να μας πεις γιατί;

Παίζουμε πάνω από 120 συναυλίες τον χρόνο και όλες είναι διαφορετικές. Η μουσική βρίσκεται σε συνεχή εξέλιξη, όπως και οι ζωντανές μας εμφανίσεις. Θα μπορούσα να μιλάω για ώρες για διαφορετικές περιοδείες και συναυλίες, αλλά να αναφέρω μία είναι αδύνατο.

Έχετε βρεθεί να παίξετε στην Ελλάδα. Πώς προέκυψε και τι θυμάσαι από αυτό; Σταύρο, έχεις όντως ελληνική ρίζα, οπότε μπορείς να αποκαλύψεις περισσότερα γι’ αυτήν;

Παίξαμε 5 συναυλίες στην Ελλάδα και ήταν τιμή μας που τελικά μπορέσαμε να εμφανιστούμε στη χώρα του πατέρα μου. Ήταν πολύ περήφανος για μένα και είναι απλώς λυπηρό που δεν συνέβη όσο ο παππούς μου ήταν ακόμα ζωντανός. Θα επιστρέψουμε!

 Ποια είναι η υποδοχή για το “Me and my Shadow” μέχρι στιγμής; Νιώθεις ότι μπορεί να είναι ένα πραγματικά “breakthrough” άλμπουμ;

Ναι. Δεν είναι τα μέσα ενημέρωσης που προωθούν το άλμπουμ, αλλά ο κόσμος. Τα σχόλια μέχρι στιγμής είναι καταπληκτικά. Και αυτό είναι το καλύτερο σενάριο. Αλλά για να απαντήσουμε σε αυτό θα πρέπει να περιμένουμε ένα χρόνο.

Συνεχίζεις να  ακούς συνέχεια νέα μουσική, και αν ναι, μπορείς να προτείνεις κάποια ενδιαφέροντα άλμπουμ που άκουσες  πρόσφατα;

Το αγαπημένο μου άλμπουμ που κυκλοφόρησε μέσα στα τελευταία δύο χρόνια πρέπει να είναι το τελευταίο άλμπουμ των Mother’s Cake, το “Ultrabliss”. Αλλά πρέπει να παραδεχτώ ότι το άλμπουμ που άκουσα περισσότερο από τότε που ξεκίνησε η χρονιά είναι το “Stadium Arcadium” των Red Hot Chili Peppers. Λατρεύω το συγκρότημα, αλλά δεν έχω ασχοληθεί ποτέ με αυτό το συγκεκριμένο άλμπουμ. Όπως όλα τα διπλά άλμπουμ, χρειάζεται χρόνος, αλλά μπορεί να είναι εκεί για εσάς για μια ολόκληρη ζωή.

Τέλος, μπορείς να μας δώσεις σύντομα κάποιες άλλες επιρροές που έχεις από άλλες τέχνες που τελικά αφήνουν το στίγμα τους στη μουσική σας;

Λοιπόν, λατρεύω τις ταινίες. Λατρεύω τις ταινίες του Sergio Leone με μουσική του Ennio Morricone. Το “Once upon a time in America” ή το “Once upon a time in the West” είναι μαγικά. Γενικά μου αρέσουν οι κλασικές ταινίες με εξαιρετική μουσική επένδυση.

Λατρεύω τις ιστορίες με αουτσάιντερ όπως το Rocky, που είναι πάντα μια ώθηση για κίνητρο. Η πρώτη ταινία είναι στην πραγματικότητα μια πολύ καλή ταινία με εξαιρετική μουσική επένδυση.

Λατρεύω την ελληνική μυθολογία. Μου αρέσει πολύ η φιλοσοφία. Όλα αυτά έχουν σίγουρα έμμεση επιρροή στη μουσική μας.

Facebook
Bandcamp

Avatar photo
About Γιώργος Γεωργίου 1434 Articles
Αν και από την τρυφερή ηλικία των ισχυρών δονήσεων κυνηγούσε την άκρη του Ουράνιου Τόξου, κάποια στιγμή στην εφηβεία του ανακάλυψε πως γεννήθηκε με ένα Triryche σημάδι, έστω και αν αυτό τον πρόδωσε μόλις τον οδήγησε στη Γη της Επαγγελίας. Ψάχνοντας για μια καλύτερη ζωή ένωσε το αγαπημένο του δίπολο, από το απόλυτο Καναδικό τρίο ως τα παλικάρια του "Νησιού" από το Aylesbury που ανάστησαν ένα ιδίωμα με τον Ψηλό ποιητή-ψάρι και αγκάλιασαν το μέλλον με τον κύριο "Η". Έμαθε και συνεχίζει να αγαπά με το ίδιο πάθος τους μεγάλους του τσίρκου της μουσικής αλλά και τα άγνωστα ευρήματα των ατέλειωτων ανασκαφών, όπως αγαπά και τις υπερβάσεις στα μουσικά ιδιώματα και άνετα θα έπινε κουβάδες από καφέ με τον Martin Walkyier και τον Paddy McAloon στο ίδιο τραπέζι. Ένας από τους διακαείς πόθους του με το πληκτρολόγιο ή την "πένα" είναι να συμφιλιώσει την παραδοσιακή prog metal παράταξη με τους μοντέρνους πιονιέρους του χώρου, μένοντας με πάθος ετοιμοπόλεμος σε κάθε προειδοποίηση της μοίρας για την εξάπλωση των λεπρών. Δυσκολεύεται ακόμα και σήμερα να δραπετεύσει από τις σελίδες του Σαρτρ, έστω και αν ο άνθρωπος είναι καταδικασμένος να είναι ελεύθερος. Σιχαίνεται τη σοβαροφάνεια, τον φασισμό κάθε απόχρωσης και τον Κούγια. Ο κινηματογράφος μάλλον στένεψε πολύ γι' αυτόν μετά το "Διάφανο Δέρμα", ενώ όταν κοιτάζει το Subbuteo με μεγεθυντικό φακό, προτιμά οι ομάδες του σε οποιοδήποτε χορτάρι του πλανήτη να φοράνε βυσσινί.