Τρεις έφηβοι από την πόλη του Fribourg της Ελβετίας μοιράστηκαν από νωρίς, το 2008, την αγάπη τους για τον ψυχεδελικό rock ήχο των 60’s και 70’s. Μαζί με τους Marco Mottolini και Maxime Cosandey, εμφανίζεται και ένα παλικάρι με ελληνικές ρίζες, ο Stavros Dzodzos, ο οποίος στην εξελικτική διαδρομή έγινε ο τραγουδιστής και lead κιθαρίστας του σχήματος. Ο Marco κράτησε το μπάσο, ενώ στο drum set κάθισε ο Maxime.
Η πιο συστηματική ενασχόληση με τη μουσική έφερε στο δρόμο τους τον τραγουδιστή/κημπορντίστα Didier Coenegracht, και η συνεργασία μαζί του είχε καρπούς τα άλμπουμ “What Lies Behind” του 2012 και το “The Bloop” του 2014. Από το 2015, όταν χώρισαν οι δρόμοι τους, το τρίο χάραξε τη δική του διαδρομή, σφραγίζοντας τη συχνή δισκογραφική του δράση με τη δύναμη των ζωντανών του εμφανίσεων που γρήγορα τους χάρισε μια σημαντική υπόληψη στο ανάλογο κοινό.
Δυο χρόνια μετά το “Dreaming in Dystopia” του 2023, επιστρέφουν με το πέμπτο στούντιο άλμπουμ της ύστερης διαδρομής τους, μετά δηλαδή το 2015. Αν είσαι ήδη φίλος του ήχου τους, ξέρεις πια με ακρίβεια συνθηκών πώς να εκτιμήσεις ιδανικά αυτό το ρετρό ημερολόγιο που περικλείει ταυτόχρονα τόση φρέσκια πνοή αγάπης για το παρελθόν. Μπορείς να το ωθήσεις να σπρώξει τις σκέψεις σου από ένα όμορφο παράθυρο μιας έρημης εξοχής, μπορείς να το αφήσεις να γεμίσει το ποτήρι σου επαναληπτικά, ίσως και να σε σηκώσει από την καρέκλα σε ένα οικείο μπαρ παλιών τόνων, μπορείς να φιλοσοφήσεις μέσα στο σκοτάδι για τον θάνατο, τον έρωτα, τις δεσμεύσεις και την ελευθερία. Η μουσική οφείλει να είναι ένα μαγικό παυσίπονο που ομορφαίνει ακόμα και τις γκρίζες αποχρώσεις της ημέρας, και το Ελβετικό τρίο έχει ποικίλα τέτοιου είδους αποθέματα στο νέο του έργο.
Με τον πολύχρωμο καμβά που έχουν οι ταξιδιώτες αυτού του κόσμου, οι Dirty Sound Magnet έχουν την πολυτέλεια να φυτεύουν εξωτικές λεπτομέρειες στα τραγούδια τους, να πετούν σε διαφορετικές διαθέσεις, να διαχειρίζονται τα blues, τη funk και τη folk με μια δεξιότητα ανανέωσης. Και όσο ο φλοιός ενός διαχρονικού, κλασικού rock ήχου ανοίγει την ομπρέλα του στο άλμπουμ, εκτιμώ ακόμα περισσότερο τις ερμηνείες του Stavros που αποκλίνουν ίσως και ακούσια από τα συνήθη μονοπάτια του χώρου: στο υπέροχο εν δυνάμει single “Dance and Die”, πάνω στον απίθανο σκληρό funk, groovy αέρα, η φωνή ελίσσεται με μια σχεδόν post punk υποψία, έναν υπαινιγμό άλλων χώρων και ρευμάτων. Και αυτή η εναλλακτική συνδυαστική απόπειρα εμφανίζεται σε διάφορες απόπειρες. Στο ομότιτλο “Me And My Shadow” τα φωνητικά του συνδέουν έξυπνα blues καταβολές, ethnic ακτίνες της ανατολής, μέχρι και αφρικανικές αντηχήσεις. Είναι άλλωστε φανερό πως υπάρχει η πρόθεση μιας ελκυστικής ποικιλίας στις σελίδες του άλμπουμ, και αυτό επιτυγχάνεται με μια διαυγή διαφοροποίηση που είναι και εμπνευσμένη. Το επικό ταξίδι του δίσκου, το δεκάλεπτο “Calypso” με το μυθολογικό του υπόβαθρο, και την ψυχεδελική του φλέβα, θα αγκαλιάσει περισσότερο όσους λατρεύουν τα τζαμαρίσματα, ιδιαίτερα όταν αυτά μεταφέρουν την περιπετειώδη εξέλιξη μια ιστορίας αγάπης. Το τρυφερό, υπνωτικό, ενδοσκοπικό “Swimming in Trance” περιμένει ευγενικά μια πολύτιμη προσωπική στιγμή επιβράδυνσης και ισορροπίας στο όριο που η ζωή και ο θάνατος αγγίζονται, τελικά ένα σχεδόν ανατριχιαστικό ζύγισμα των πράξεων. Κάπως έτσι μας μεταφέρουν σε μια πληθώρα εντυπώσεων με οχτώ κεφάλαια με αληθινό λόγο ύπαρξης, με ρυθμούς ευεργετικούς και μια ροή εύκολη αλλά σε καμιά περίπτωση ευτελή.
Αν είστε από αυτούς που πιστεύουν πως το κλασικό εξακολουθεί να ταξιδεύει στο χρόνο και το μόνο που χρειάζεται είναι ένα κομψό κοστούμι, οι Ελβετοί θα σας δικαιώσουν για άλλη μια φορά. Για τους πιο μοντέρνους ακροατές, αν επιτρέπουν στους εαυτούς τους μια ένοχη απόλαυση, ας είναι αυτή. Δεν θα το μετανιώσουν. Και είμαι βέβαιος πως θα συνεχίσουν το ψάξιμο πίσω στο χρόνο, ανακαλύπτοντας έναν ολόκληρο ανεκτίμητο μουσικό θησαυρό.
Είδος: Hard Rock/Blues/Funk
Εταιρεία: Transgenic Records
Ημερομηνία κυκλοφορίας: 30 Ιανουαρίου 2026
