Αν η Αποκριά είναι για πολλούς ένα ταξίδι ταυτότητας και απελευθέρωσης από καθημερινές συμβάσεις, η μουσική των Running Wild αποτελεί ένα διαβατήριο απόδρασης σε ένα μουσικό τόμο περιπέτειας και δράσης. Οι δυο αυτές γέφυρες συναντήθηκαν το βράδυ του αποκριάτικου Σαββάτου στο Skyland, για μια φυγή εμφατική μακριά από τις συνήθεις έγνοιες.
Ο φακός του Δημήτρη Ζαμπού υποκαθιστά τα πολλά λόγια και μεταφέρει όλα όσα εκτυλίχτηκαν στην πάντα φιλόξενη σκηνή του Skyland.
Η αυλαία άνοιξε με τους ντόπιους glam hard rockers Wild Kitten, που εύκολα κουβάλησαν το κέφι τους επί σκηνής, και με όπλο το ενεργητικό, μελωδικό hard rock, που αποδόθηκε μπροστά σε αρκετούς φίλους της μπάντας, ζέσταναν ιδανικά το κοινό για τη συνέχεια.
Οι Conquistadors, επιφορτισμένοι με την ιδιαίτερη αποστολή να κουβαλήσουν την βαριά κληρονομιά των αγαπημένων Running Wild, και έχοντας στο μικρόφωνο τον μυθικό τραγουδιστή Harry “The Tyrant” Conklin (Jag Panzer, Titan Force), άπλωσαν ένα απαιτητικό και μεγάλο σε χρονική διάρκεια setlist με εύστοχες επιλογές από όλη τη διαδρομή των Γερμανών και ξεσήκωσαν το κοινό, σε μια νύχτα που η “πειρατεία” δεν σκότωσε τη μουσική.
Αν και από την τρυφερή ηλικία των ισχυρών δονήσεων κυνηγούσε την άκρη του Ουράνιου Τόξου, κάποια στιγμή στην εφηβεία του ανακάλυψε πως γεννήθηκε με ένα Triryche σημάδι, έστω και αν αυτό τον πρόδωσε μόλις τον οδήγησε στη Γη της Επαγγελίας. Ψάχνοντας για μια καλύτερη ζωή ένωσε το αγαπημένο του δίπολο, από το απόλυτο Καναδικό τρίο ως τα παλικάρια του "Νησιού" από το Aylesbury που ανάστησαν ένα ιδίωμα με τον Ψηλό ποιητή-ψάρι και αγκάλιασαν το μέλλον με τον κύριο "Η". Έμαθε και συνεχίζει να αγαπά με το ίδιο πάθος τους μεγάλους του τσίρκου της μουσικής αλλά και τα άγνωστα ευρήματα των ατέλειωτων ανασκαφών, όπως αγαπά και τις υπερβάσεις στα μουσικά ιδιώματα και άνετα θα έπινε κουβάδες από καφέ με τον Martin Walkyier και τον Paddy McAloon στο ίδιο τραπέζι. Ένας από τους διακαείς πόθους του με το πληκτρολόγιο ή την "πένα" είναι να συμφιλιώσει την παραδοσιακή prog metal παράταξη με τους μοντέρνους πιονιέρους του χώρου, μένοντας με πάθος ετοιμοπόλεμος σε κάθε προειδοποίηση της μοίρας για την εξάπλωση των λεπρών. Δυσκολεύεται ακόμα και σήμερα να δραπετεύσει από τις σελίδες του Σαρτρ, έστω και αν ο άνθρωπος είναι καταδικασμένος να είναι ελεύθερος. Σιχαίνεται τη σοβαροφάνεια, τον φασισμό κάθε απόχρωσης και τον Κούγια. Ο κινηματογράφος μάλλον στένεψε πολύ γι' αυτόν μετά το "Διάφανο Δέρμα", ενώ όταν κοιτάζει το Subbuteo με μεγεθυντικό φακό, προτιμά οι ομάδες του σε οποιοδήποτε χορτάρι του πλανήτη να φοράνε βυσσινί.
