Όταν ήμουν μικρότερος και λιγότερο κυνικός, η αδιάλειπτη σχέση μου με τη μουσική με είχε οδηγήσει να αναπαριστώ συχνά τη συνολική υπόσταση των συγκροτημάτων με έναν ανάλογο τύπο ανθρώπου. Έτσι λοιπόν, σε αυτό το παιχνίδι αντανάκλασης, οι Big Big Train θα ήταν ένας ευγενικός, σχεδόν ντροπαλός ψαράς από το Bournemouth. Θα είχε μια λόγια συμπεριφορά με τους πελάτες του όταν πουλούσε τα ψάρια του, κάτι που θα δικαιολογούσε απόλυτα το γεγονός πως αν έψαχνε κανείς στο σπίτι του, θα έβρισκε πολλά μουσικά όργανα, καθώς και σημειώσεις από όμορφες ιστορίες που συνήθιζε να σκαρώνει στον ελεύθερο χρόνο του.
Η ζωή γυρίζει όμως διαφορετικά ρολόγια από αυτά που χτυπούν στα παιχνίδια μας, έτσι τον Νοέμβριο του 2021 αποφάσισε να αφαιρέσει πρόωρα τη φωνή από τον “ψαρά” του τεχνάσματός μου: ο τραγουδιστής των Big Big Train, David Longdon πέθανε στο νοσοκομείο του Nottingham σε ηλικία 56 ετών, μετά από μια σοβαρή τραυματική πτώση στο σπίτι του. Η απώλεια θα μπορούσε να έχει συντρίψει το γκρουπ. Η απάντηση στην βαριά απορία αν υπήρχε ζωή μετά από αυτό, ήρθε απρόσμενα και σχεδόν αβίαστα από έναν Ιταλό μουσικό που αγαπούσε πραγματικά τη γραφή και τη φωνή του Longdon. Έτσι άξαφνα, ο Alberto Bravin των PFM, ήρθε και έδωσε νέα στροφή στη ζωή τους, σαν να προοριζόταν γι’ αυτό. Ντεμπουτάροντας με το εντυπωσιακό “The Likes of Us” του 2024, έδιωξε μακριά τα σύννεφα και άνοιξε νέες υποσχέσεις στον ορίζοντα.
Μια επίσκεψη των Gregory Spawton και Alberto Bravin στο μουσείο Edvard Munch στο Όσλο, και το ξυλόγλυπτο έργο του, έδωσε το έναυσμα για τη δημιουργία ενός πραγματικού concept άλμπουμ από τους Big Big Train, που υπήρξαν διαχρονικά από τους πιο μαγευτικούς αφηγητές μουσικών ιστοριών. Η ιστορία που προέκυψε ακολουθεί έναν χαρακτήρα, με το όνομα “The Artist”, ο οποίος είναι ένας απογοητευμένος ξυλογλύπτης, καταβεβλημένος από συναισθήματα αποτυχίας και σχεδόν έτοιμος να τα παρατήσει όλα. Τελικά μια μέρα φτιάχνει ακόμα μια ξυλογραφία που τη βρίσκει όμορφη και διαφορετική, και καταλήγει να τον παρασύρει μέχρι τον ονειρικό, εναλλακτικό κόσμο της και να εξερευνά αυτό που έχει δημιουργήσει με τα ίδια του τα χέρια. Προκύπτει έτσι ένα ταραχώδες ταξίδι αμφιβολίας, αβεβαιότητας, μυστηρίου, κινδύνου, που ταλαντεύεται ανάμεσα στη ζωή και την τέχνη και επιχειρεί να κατανοήσει τον πραγματικό κόσμο.
Η απόπειρα αυτής της περιγραφής με την αντίστοιχη μουσική σύνθεση, φαίνεται να έγινε συλλογικά, κάτω από την ομπρέλα του Bravin, ο οποίος ανέλαβε και την παραγωγή. Πριν ανιχνεύσουμε ηχητικά με ποιους τρόπους έγινε αυτό, είναι αναγκαίο να επισημάνουμε κάποια πρακτικά ζητήματα που αναδεικνύουν την απίστευτη δουλειά που έγινε. Σήμερα λοιπόν, οι Big Big Train είναι μια επταμελής μουσική κολεκτίβα που μοιράζεται σε έξι διαφορετικές χώρες. Ο Paul Mitchell στην τρομπέτα είναι η πιο πρόσφατη προσθήκη. Πέρα από τον Bravin, υπάρχουν οι Gregory Spawton (μπάσο, ακουστική κιθάρα, mellotron), Nick D’ Virgilio (ντραμς, κρουστά, φωνητικά), Rikard Sjöblom (ηλεκτρικές κιθάρες, πλήκτρα, φωνητικά), Oskar Holldorff (πλήκτρα, πιάνο), Clare Lindley (βιολί, ακουστική κιθάρα, φωνητικά), και Brian Hulse (τσέλο). Πριν από οτιδήποτε άλλο, είναι άξιο θαυμασμού το γεγονός του συντονισμού μεταξύ τους σε ένα τόσο φιλόδοξο στόχο. Όμως απέναντι σε κάθε δυσκολία, υπάρχει το δεδομένο μιας απίστευτης ομάδας ταλαντούχων μουσικών, και μιας υπερπροσφοράς ιδεών σχεδόν από όλους. Το “Woodcut” είναι ο θρίαμβος ενός ομαδικού έργου, και πέρα από την εβληματική παρουσία των ερμηνειών του Bravin, είναι υπέροχο πως τόσες εξαιρετικές φωνές στο γκρουπ έχουν το χάρισμα να εμπλουτίζουν τα τραγούδια, όχι με τη μορφή διαφορετικών χαρακτήρων, αλλά με την επιδίωξη διαφορετικών χρωμάτων και διαθέσεων.
Το “Woodcut” ξεδιπλώνεται ονειρικά με έναν απίθανο πλούτο από λεπτομέρειες. Η εμπειρική μαεστρία που έχουν αποκτήσει μπορεί να πετύχει τις ιδανικότερες ισορροπίες και τους πιο λειτουργικούς συνδυασμούς σε αρμονίες, εναλλαγές, διαδρομές, εξελίξεις. Πράγματι, με κυρίαρχο χαλί το καθιερωμένο progressive rock τους, που μεταφέρει διαχρονικά αυτή την γαλήνια, pastoral ευγένεια, την καθιερωμένη folk εξωτική προσθήκη, αλλά και τους περίτεχνους jazz rock ελιγμούς, οι Big Big Train ανοίγουν έναν μουσικό χάρτη με πληθώρα συναισθημάτων αλλά και πνευματικών ερεθισμάτων. Οι φωνητικές γραμμές ελίσσονται μεταξύ της θεμιτής σκοπιμότητας μιας ελκυστικής μνήμες και της ανάγκης μεταφοράς της ιστορίας, και μαζί με όλα αυτά τα συναρπαστικά που συμβαίνουν ταυτόχρονα στο οργανικό υπόβαθρο, καταλήγουν κάθε φορά σε διαφορετικής αίσθησης αποτελέσματα. Οι δυναμικές του έργου ποικίλουν, διαβαθμίζοντας ανάλογα την εξέλιξη, την ένταση και την αγωνία της προσωπικής περιπέτειας του ήρωα. Κάθε ακροατής που έχει ακόμα και επιδερμική σχέση με το χώρο θα βρει πράγματα που θα τον συγκινήσουν και θα τον συναρπάσουν. Στα 66 του λεπτά, με 16 τραγούδια από τα οποία τα 4 είναι αμιγώς οργανικά δημιουργώντας θεματικές γέφυρες, ο καθένας θα ανακαλύψει τις δικές του κορυφές, σε ένα δίσκο που φαντάζει με οροσειρά κατακτήσεων. Η συνδρομή της Claire Lindley στους στίχους είναι ενδεικτική της πλούσιας φαρέτρας των σημερινών Big Big Train.
Το φινάλε της ιστορίας είναι φωτεινό, καθώς το άλμπουμ καταλήγει να αποτελεί ουσιαστικά έναν ολοκληρωμένο καλλιτεχνικό κόσμο και θα μπορούσε να είναι ένας φόρος τιμής στους ποιητές και τους ζωγράφους, και τους συγγραφείς, και τους ονειροπόλους των Meadowlands. Η προτροπή του είναι άλλωστε ξεκάθαρη: “Πάρε κάθε μέρα όχι όπως έρχεται, κάνε την καινούργια και κάνε την δική σου… υπάρχει χρυσός στον ουρανό, βρες τον, συνέχισε να προχωράς”.
Ένα έργο πολύτιμο μέχρι και τα τελευταία του πριονίδια…
Είδος : Progressive Rock
Εταιρεία: InsideOutMusic
Ημερομηνία κυκλοφορίας: 6 Φεβρουαρίου 2026
