Η συνήθεια που έγινε λατρεία! Αυτό μόνο μπορώ να σκεφτώ για τις εμφανίσεις των Band of Friends στην Ελλάδα, που λαμβάνουν κάθε χώρα κάθε χρόνο τέτοια εποχή περίπου. Έχω χάσει το μέτρημα πόσες φορές τους έχω παρακολουθήσει επί σκηνής, καθώς πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, φροντίζω σε ετήσια βάση να προμηθευτώ έγκαιρα το καλαίσθητο hard copy εισιτήριο και να φρεσκάρω με μπόλικες ακροάσεις τη συλλογή μου από τη δισκογραφία του Rory. Φέτος η επιδρομή μου έγινε στο Βορρά και στο ιστορικό Eightball Club, το οποίο ειρήσθω εν παρόδω, την προηγούμενη μέρα του live γιόρτασε τα 20 χρόνια αδιάλειπτης παρουσίας στα μουσικά δρώμενα της Θεσσαλονίκης. Τους εύχομαι από καρδιάς άλλα τόσα, γιατί η μουσική που αγαπάμε γιγαντώνεται μόνο πάνω στο σανίδι!
B.I.G. Brothers
Από νωρίς λοιπόν στο club για να παρακολουθήσουμε τους επίτιμους καλεσμένους B.I.G. (Blues in Greece) Brothers, που άνοιγαν τη βραδιά. Το σχήμα αποτελείται από τον Νίκο Ντουνούση των “Nick and the Backbone” και τον Ηλία Ζάικο των “Blues Wire”. Αμφότεροι μέλη θρυλικών συγκροτημάτων που έχουν υπηρετήσει και καθιερώσει τα blues στην Ελλάδα. Mε τις ακουστικές κιθάρες τους οργώνουν τις τοπικές σκηνές και διαδίδουν το μήνυμα αυτής της υπέροχης μουσικής. Αυτή τη φορά τους συνόδευσε με την ηλεκτρική του κιθάρα, ο «προφέσορ» Θανάσης Κωνσταντόπουλος και ως τρίο πλέον μας ταξίδεψαν με τις νότες τους στον Αμερικάνικο Νότο, εκεί που όλα ξεκίνησαν και έλαβαν την πρώτη μορφή. Να πω την αλήθεια, συνήθως κρατάω μικρό καλάθι για τα ακουστικά live, ειδικά σε βραδιές όπου οι ενισχυτές έχουν τον πρώτο λόγο. Τούτοι εδώ όμως, έτριψαν την αλήθεια μου στα μούτρα μου και μας χάρισαν μια αξιομνημόνευτη εμφάνιση. Γνώση δεκαετιών, αυθεντικότητα και ξέχειλο πάθος στις ερμηνείες τους, συνεπήραν το σχεδόν γεμάτο Eightball.
Μεταξύ άλλων ακούσαμε τα “The Blues is Alright” του Little Milton, “Call Me The Breeze” του J. J. Cale, ένα πέρασμα από το “Suzy Q” του Dale Hawkins μέσα στο οργιώδες τζαμάρισμά τους, ενώ έκλεισαν τη βραδιά με μια δυναμική εκτέλεση του “Locomotive Breath” των Jethro Tull. Εντάξει, να το πάρει το ποτάμι…Πριν δυο μέρες είχα την τύχη να παρακολουθήσω ξανά σε ένα αντίστοιχο live τον κύριο Ηλία Ζάικο. Εκείνη τη βραδιά ανάμεσα στα τραγούδια ανέφερε ότι όταν τον προσεγγίζουν νέα παιδιά και τον ρωτούν τι εξοπλισμό και τερτίπια πρέπει να χρησιμοποιούν ώστε να βελτιώσουν τον ήχο τους στην κιθάρα, εκείνος τους απαντά: «Τίποτα, παίξτε μόνο με ΕΝΤΑΣΗ». Άρα τελικά, ήξερα τι να περιμένω…O δάσκαλος, μαζί με το Νίκο Ντουνούση και τον Θανάση Κωνσταντόπουλο, τήρησαν τις διδαχές τους μέχρι τελείας, χαρίζοντας χαμόγελα και στρώνοντας ιδανικά το δρόμο για τους επόμενους…
Band Of Friends
Οι επόμενοι δεν είναι άλλοι, από τα μέλη της αυθεντικής μπάντας του Rory Gallagher. Ότι πιο κοντινό δηλαδή μπορεί να δει κανείς στις μέρες μας, που να εφάπτεται στο μύθο του Ιρλανδού κιθαρίστα. Ο Gerry McAvoy με το μπάσο του ήταν πάντα δίπλα στον Rory, σε όλη την προσωπική του δισκογραφία και τις ζωντανές εμφανίσεις, ενώ ο Brendan O’Neill υπήρξε ο μακροβιότερος drummer του, δίνοντας μάλιστα το παρόν στις θρυλικές συναυλίες του στην Ελλάδα πίσω στο 1981. Το club γεμάτο πλέον, με το sold out να ανακοινώνεται πανηγυρικά. Sold out όμως όχι με όρους σαρδελοποίησης, αλλά της άνετης παρακολούθησης των καλλιτεχνών και αυτό τιμά τον διοργανωτή για την απόφασή του.
Η τετράδα μπήκε ζεστά με τα “Double Vision” και “Messing With the Kid”, με super διάθεση και έναν ήχο «καμπάνα» που τους συνόδευσε σε όλη τη διάρκεια μέχρι τέλους. Αυτή τη φορά, κι έχοντας γίνει γνωστό εκ των προτέρων, ήρθαν με αλλαγές στη σύνθεσή τους. Τη θέση του έτερου κιθαρίστα Paul Rose, έχει πάρει πλέον με τα πλήκτρα του ο David Cowan. Μάλιστα αυτή η προσθήκη, έφερε πιο κοντά μας, την εποχή που ο σπουδαίος Lou Martin κατείχε αυτή τη θέση στη μπάντα του Gallagher. Η εντροπία ανέβηκε περισσότερο με τις πρώτες νότες του “Do You Read Me”. Θυμάμαι πιτσιρικάς να διαβάζω ένα αφιέρωμα στο βραχύβιο αλλά σπουδαίο μουσικό περιοδικό “ZOO” που αφορούσε το “Calling Card” album. Εκεί ο συντάκτης ισχυριζόταν ότι το drumming του “Do You Read Me” αποτέλεσε για τους επίδοξους drummer της εποχής, ότι και το εναρκτήριο riff του “Smoke On The Water” για τους αντίστοιχους κιθαρίστες. Τριάντα χρόνια αργότερα από το άρθρο αυτό, προσυπογράφω και με τα δύο χέρια. Έδωσε τα ρέστα του (και εκεί) ο Brendan O’Neill με το στακάτο και σχεδόν jazzy παιξιμό του.
Ευχάριστη έκπληξη τα “Lonely Mile”, “Bought and Sold” και “Heaven’s Gate”, ενώ στο “Moonchild” έγινε ο αναμενόμενος χαμός. Το κέλτικο “Sense Of Freedom” προερχόμενο από την ομώνυμη ταινία, ήρθε να σκορπίσει συγκίνηση με την αφιέρωσή του στους Rory Gallagher και Frankie Miller, ενώ στο “Tattoo’d Lady” το Greek tour ήρθε να συναντήσει νοητά το θρυλικό “Irish Tour” και να μας μπάσει ακόμα πιο βαθιά στο σύμπαν αυτού του μοναδικού καλλιτέχνη. O Gerry McAvoy στα 75 του, κοιτάζει τα χρόνια να περνούν χωρίς να τον αγγίζουν, διατηρώντας ακέραιη την ορμή και την ικανότητα να ξεσηκώνει το κοινό. Προλογίζοντας το “I Fall Apart”, περιέγραψε τις συνομιλίες του με τον Rory και πως αυτός τον κάλεσε από το Μπέλφαστ στο Λονδίνο, αρχικά για να τζαμάρουν και στη συνέχεια για να ηχογραφήσουν τον ομώνυμο πρώτο δίσκο. Ιστορίες ειπωμένες από τα χείλη των πρωταγωνιστών, ίσον αξία ανεκτίμητη. Στη συνέχεια μας άφησε στην απόλαυση της ακρόασης, αυτού του αιώνιου ύμνου.
Ο Jim Kirkpatrick σε φωνή και κιθάρα, τιμά και δεν μιμείται, αποδίδοντας αψεγάδιαστα τα τραγούδια. Η παρουσία μάλιστα ενός μικρού φίλου επί σκηνής, κατά τη διάρκεια του “Bad Penny”, σκόρπισε χαμόγελα σε όλους, ενώ οι μικρότερες ηλικίες που έδωσαν δυναμικά το παρόν ανάμεσά μας, έφεραν μαζί τους αισιόδοξα μυνήματα. Κλείσιμο του κανονικού set με το αειθαλές “Shadow Play” σε μια εκτενή απόδοσή του, εν μέσω γενικής ευδαιμονίας. Για χαριστική βολή κράτησαν τα “Philby” και “Bullfrog Blues”, αποχαιρετώντας μας μετά από σχεδόν δύο ώρες πάνω στο σανίδι. Όσοι ξέρουν, ανανέωσαν ήδη το ραντεβού τους για του χρόνου. Οι υπόλοιποι ας μην χάσουν την ευκαιρία την επόμενη φορά, να απολαύσουν τους ζωντανούς μύθους, όσο αυτοί κυκλοφορούν ανάμεσά μας.
Band Of Friends setlist:
Double Vision
Messing With the Kid
Do You Read Me
Lonely Mile
Moonchild
Off the Handle
Bought and Sold
Heaven’s Gate
Cradle Rock
Sense of Freedom
Ghost Blues
Tattoo’d Lady
I Fall Apart
Bad Penny
Shadow Play
Encore:
Philby
Bullfrog Blues
Φωτογραφίες: Γιώργος Μπατσαούρας
BAND OF FRIENDS , ΓΙΑΝΝΗΣ ΧΑΤΖΗΣ (8/2/26) Circus Entertainment Hub, Λάρισα
(Γράφει ο Απόστολος Κουφοδήμος)
Ένα χρόνο μετά την επικών διαστάσεων συναυλία των Band of Friends στη Λάρισα, η ιστορία επαναλήφθηκε, όχι ως φάρσα, αλλά ως υπέροχο παραμύθι. Πρόκειται για μια ετήσια γιορτή, που έως και πέρυσι λάμβανε χώρα σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, και τα δύο τελευταία χρόνια το rock n roll circus με μπροστάρη τον Gerry Mc Avoy σταθμεύει και στην πόλη της Λάρισας, προς τέρψη όχι μόνο των εκατοντάδων χιλιάδων θαυμαστών του ενός και μοναδικού Rory, αλλά όλων ανεξαιρέτως των φίλων και οπαδών του blues/rock. Επειδή αυτό που βιώνουμε κάθε χρόνο, είναι μια μουσική γιορτή, βασισμένη στη θεόρατη κληρονομιά του ενός και μοναδικού Ιρλανδού, και στο απαράμιλλο μεράκι των μελών της θρυλικής του μπάντας και των ενίοτε συνοδοιπόρων τους. Η φετινή version εκτός των Gerry στο μπάσο, Brendan O’ Neil στα τύμπανα και Jim Kirkpatrick φωνή/κιθάρα,- Rory στη θέση του Rory-, περιελάμβανε και τον πληκτρά David Cowan. Τους τρεις τους γνωρίζαμε από πέρυσι, ο τέταρτος όχι απλά κέρδισε το στοίχημα, αλλά νομίζω ότι έκανε τους πάντες να παραμιλάνε με τη μοναδική του δεξιοτεχνία. Φυσικό και επόμενο αυτό, από τη στιγμή που σε επιλέγει ο φυσικός, κατά το μάλλον ή ήττον, διάδοχος του Gallagher.
Το Circus, όπως και πέρυσι, ήταν σχεδόν γεμάτο, υπολογίζω πάνω από 300 άτομα, με αρκετό κόσμο να έχει μαζευτεί για να ακούσει το νυν και μελλοντικό local hero Γιώργο Χατζή, που με όχημα την αγάπη του για folk/blues, ‘ζέστανε’ το ακροατήριο με συνθέσεις από την πρώτη του ολοκληρωμένη δουλειά, προετοιμάζοντάς μας ιδανικά, για ό,τι θα επακολουθούσε. Έπαιξε περίπου 40 λεπτά, και άφησε υποσχέσεις για το μέλλον, αφού τόσο τα δικά του τραγούδια, όσο και οι διασκευές, αποδόθηκαν απολύτως πειστικά.
Γιάννης Χατζής SetList:
Don’t Drag me Down (Social Distortion)
Bold
River of Time
Changing Songs
My Turn
Fortunate Son (C.C.R.)/Gimme Some Lovin’ (Spencer Davis Group)
Catch your Ride on Time
If I Ever Leave this World Alive (Flogging Molly)
Won’t Get Fooled Again (The Who)
Rose Tattoo ( Dropkick Murphys)
Έπειτα από ένα απαραίτητο διάλειμμα 30 λεπτών, το χαλί στρώθηκε για την έλευση των Band of Friends, λίγο πριν τις 22:00.
Το πρώτο χαρτί που έριξαν, ήταν το “Double Vision’, φροντίζοντας εξ’ αρχής να σηκώσουν ψηλά τον πήχη, γεγονός αναμενόμενο, για συγκρότημα τέτοιας κλάσης. Συνέχισαν με το ‘Messing with the Kid’, με εκπληκτικούς αυτοσχεδιασμούς, που συνεπήραν τους πάντες, θεμελιώνοντας μια γιορτή, που θα κόπαζε μετά από δύο ώρες. Το “Do you Read me’ που ακολούθησε, από τα πλέον rock κομμάτια του Θεού από το Ballyshannon, ηλέκτρισε την ατμόσφαιρα, για να ακολουθήσει το ‘Lonely Mile’, με τον David στα πλήκτρα να τραβά μαζικά τα φώτα της δημοσιότητας.
Το ιερό ‘Moonchild’, μας έκανε όλους να πλάθουμε εικόνες, να βουτάμε σε όνειρα, και να ταξιδεύουμε με μαγικούς αυλητές τους Gerry στο μπάσο και τον Jim στην κιθάρα. Δεν χρειάζεται να γράψω πολλά για το αν ανταποκρίθηκε ο Jim στο έμπλεου συναισθηματικής και ψυχολογικής φόρτισης καθήκον του. Ήταν αριστουργηματικός.
Με τα “Off the Handle’, και “Bought and Sold’, η μπάντα ξεδίπλωσε στο συναυλιακό τερέν την απαράμιλλη δεξιοτεχνία της, ενώ το Circus κρεμόταν κυριολεκτικά στα κάγκελα, αποθεώνοντας τους πρωταγωνιστές. Το ίδιο έγινε και με το λιγότερο γνωστό ‘Heaven’s Gate’, άλλο ένα διαμάντι από το δισκογραφικό καμβά του ποιητή της κιθάρας
Το ‘Sense of Freedom’ έδωσε τη δυνατότητα στο Gerry να δώσει πληροφορίες στο κοινό για τα χρόνια της μπάντας στα seventies, τότε δηλαδή που φόρτωναν τις ελπίδες και τα όνειρά τους σε κουτιά μουσικών οργάνων, βλέποντάς τα να υλοποιούνται. Παρένθεση. Του χρόνου που θα ξαναέρθετε στήστε ένα video wall, με footage από τα τότε χρόνια. Μόνο αυτό σας ζητάμε.
Είχε φθάσει η στιγμή να μεταφερθούμε στις ημέρες της Irish Tour, και πιο κατάλληλο κομμάτι από το ‘Cradle Rock’ δεν υπήρχε. Με μια μεθυστική τραχύτητα o Kirkpatrick έδωσε ρέστα, made in Ireland blues/rock, με την κιθάρα κυριολεκτικά να λιώνει.
‘Ghost Blues’ στη συνέχεια, με το κομμάτι να υπερβαίνει το δεκάλεπτο, και τους κυρίους επί σκηνής να κάνουν κυριολεκτικά παπάδες, προσφέροντας μοναδικούς αυτοσχεδιασμούς. Ένας στίχος χρειάστηκε, ‘Tattoo’d Lady’, για να χτυπήσει η συγκίνηση κόκκινο, επειδή ας μη γελιόμαστε το εν λόγω κομμάτι είναι στα 4-5 με τα οποία μάθαμε το Rory, και τον αγαπήσαμε και θα τον αγαπάμε για το υπόλοιπο της ζωής μας. Ακολούθησε το ‘I Fall Apart’, -το είχαν παίξει και πέρυσι-, μεταφέροντάς μας πίσω στο 1971, -από εκεί που άρχισαν όλα-, και η σκέψη που έκανα ήταν μακάρι να γινόταν να κρατήσουν περισσότερο όλα αυτά που προσέφερε ο Rory, και να βρισκόταν κοντά μας σήμερα. Ήταν άδικο αυτό που συνέβη, με την πρόωρη απώλειά του, τη φυσική ευγένεια του Rory, παρακάμπτω τις κιθαριστικές του αρετές, δεν την είχε, και ούτε την έχει, κανένα rock ίνδαλμα. Και μας λείπει
Η αδρεναλίνη έπρεπε να ανέβει, και ιδανικότερη σύνθεση από το ‘Bad Penny’, δεν θα μπορούσε να υπάρξει. Το κυρίως μέρος έκλεισε θριαμβευτικά με το ‘Shadow Play’, με το Gerry να αφήνει σκηνή και γιλέκο και να φθάνει μέχρι το πάνω διάζωμα για να χαιρετήσει τους θεατές.
Αποσύρθηκαν προσωρινά εν μέσω αποθέωσης, για να επιστρέψουν για το απαραίτητο encore. ‘Philby’ και ‘Bullfrog Blues’, για να μας αποτελειώσουν, και για να μας κάνουν να τους θέλουμε απεγνωσμένα και του χρόνου, και για κάθε χρόνο, επειδή ζωή χωρίς Rory δεν υπάρχει.
Band of Friends Set List:
Double Vision
Messing with the Kid
Do you Read Me
Lonely Mile
Moonchild
Off the Handle
Bought and Sold
Heaven’s Gate
Sense of Freedom
Cradle Rock
Ghost Blues
Tattoo’d Lady
I Fall Apart
Bad Penny
Shadow Play
Encore
Philby
Bullfrog Blues
