Όλοι μας είχαμε εκείνη την πιεστική ανάγκη να αφήσουμε πίσω μας την εφιαλτική περίοδο της πανδημίας. Από εμάς, τους απλούς καθημερινούς ανθρώπους που κράτησαν τα καθρεφτίσματα της δοκιμασίας στις πτυχές της σιωπής τους, μέχρι τους δημιουργούς που είδαν το πυώδες υγρό της να κυλά σχεδόν σε κάθε τους έκφραση. Το “Call to Arms and Angels” του 2022 είχε ποτιστεί από την πνιγηρή αυτή αίσθηση και η αντίθεση σε κάθε ηχητική αντανάκλαση μνήμης έμοιαζε να είναι μονόδρομος.
Όταν ζητήθηκε από τον Darius Keeler να περιγράψει τον ήχο του νέου άλμπουμ, διάλεξε τη λέξη “παγετώδης”, μια επιλογή που θεματικά συσχετίζεται και με τον τίτλο “Glass Minds”. Το απόλυτα προφανές στην πρώτη βόλτα στα κατατόπια του δίσκου είναι η ευρύχωρη προοπτική ενός minimal ήχου, η παγωμένη, ευγενική ηρεμία μιας προδιάθεσης που αποφεύγει να εκρήγνυται, η λεπτή αμεσότητα της συνολικής προσφοράς ηχητικών ερεθισμάτων. Το σχήμα ξετυλίγει αυτή την προοπτική με μια προσιτή ομορφιά και αφήνει την αυτοτέλεια των τραγουδιών να απλώσουν τη δική τους σημασία. Όλα τα παραπάνω δεν υποδηλώνουν πως έχουμε να κάνουμε με ένα στεγνό άλμπουμ, καθώς αυτή η έκδηλη ερημιά των κεφαλαίων του αποκαλύπτει το δικό της δράμα, τη δική της εκφραστική δύναμη, ίσως χωρίς υπερβολικές στρώσεις ενισχύσεων στις δομές, αλλά με μια εμφατική συναισθηματική ευστοχία.
Θεματικά, υπάρχει η μεταφορά της μελαγχολίας και της έντασης που πάντα τους χαρακτήριζε τόσο σε βαθιά προσωπικά θέματα, όσο και σε αυτό το πάντα διακριτικό φίλτρο πολιτικών σχολιασμών. Κάπως έτσι, το “γυαλί” υπόσχεται τη διαφάνεια, την ειλικρίνεια, και υποδηλώνει τόσο την εσωτερική αντανάκλαση, όσο και αυτή του κόσμου στον οποίο ζούμε. Η εξαπάτηση στην κοινωνία σερβίρεται μέσα από έναν παραμορφωμένο κόσμο στο “Look At Us”, ενώ η προσωπική επιμονή κόντρα στην κατάχρηση της πολιτικής εξουσίας απλώνεται στο χρονογράφημα του “Shine Out Power”. Από την άλλη, το “City Walls” είναι μια συγκινητική προσωπική δοκιμασία του Pollard Berrier για την απώλεια της μητέρας του και τη μάχη της με την άνοια. Το “Patterns”, που ήταν το πρώτο τραγούδι που γράφτηκε, και τελικά καθόρισε τις συντεταγμένες του άλμπουμ, κρύβει ένα δέος για τη δύναμη της μοίρας, του αναπόφευκτου, καθώς και μια αγωνία για την απόσταση στις ανθρώπινες σχέσεις. Και αν μέσα σε όλα αυτά, ψάξει κανείς την κρυφή καρδιά του, μάλλον θα κουρνιάξει τελικά στο “So Far From Losing You”. Η κλιμακωτή του ενέργεια οδηγείται μαεστρικά και με τη συνδρομή του rapper Jimmy Collins στην δραματική κορύφωση αυτού του 8λεπτου έπους, όπως χαρακτηρίστηκε, άλλο ένα προσωπικό χαντάκι βιωμάτων και συναισθημάτων. Ο κινηματογραφικός επίλογος του “Where I Am” μοιάζει με μια αναζήτηση της αποδοχής και της αγάπης, και έρχεται σαν το τελευταίο γαλήνιο, ήπιο κύμα πριν το τέλος της μέρας.
Με την μόνιμα ανήσυχη και μοντέρνα προοδευτική τους φλέβα, οι Archive έχουν διαχειριστεί με χειρουργική ακρίβεια και σχεδόν μεταφυσικό σεβασμό την trip hop φλέβα τους, τους επίμονους motorik ρυθμούς τους, και έχουν σφυρηλατήσει με ιδιαίτερη μινιμαλιστική γοητεία τις περίτεχνες περιγραφικές τους απόπειρες. Η προσθήκη των πνευστών σε συγκεκριμένα μέρη προσδίνει εύρος στις εντυπώσεις, ενώ η ερμηνευτική ιδιαιτερότητα της Lisa Mottram απλώνει μια απόκοσμη αντήχηση και μια ξεχωριστή πνευματικότητα στα τέσσερα τραγούδια της, ένα πολύτιμο μυστήριο που τελικά συμβάλλει στον στόχο του “παγετώδους” ήχου.
Οι Archive διατηρήθηκαν συναρπαστικοί και εξελισσόμενοι, με το ταλέντο και την πολύτιμη εμπειρία τους να τους διατηρούν εκφραστικά ομογενείς, ουσιαστικούς και συγκινητικά ανθρώπινους, τόσο σε ενδοσκοπήσεις όσο και σε πολιτικούς σχολιασμούς. Η ψευδής αίσθηση αυθεντικότητας στο εξώφυλλο του καλλιτέχνη Alaric Hammond, προκαλεί τον ακροατή να αμφισβητήσει αυτό που βλέπει, επιμένοντας απέναντι στην εξαπάτηση και το ψέμα.
Είδος: Progressive Rock/Trip Hop/ Motorik Rock
Εταιρεία: Dangervisit
Ημερομηνία κυκλοφορίας: 27 Φεβρουαρίου 2026
